Eén ei was geen paasei

En opnieuw kan de beschuit met muis­jes op tafel gezet wor­den. Deze keer voor de komst van het eer­ste kui­ken­tje bij onze nieu­we woning. Het is een bewon­de­rens­waar­di­ge pres­ta­tie van de kip om onder de cha­o­ti­sche omstan­dig­he­den die gepaard gaan met de uit­ge­brei­de ver­bou­wing aan ons huis toch uiterst sto­ï­cijns drie weken lang op haar post te blij­ven. Maar het resul­taat is er dan ook naar. Een schat­je!
Moe­der en dochter/zoon (voor­als­nog heb ik geen idee) maken het goed.

~ ~ ~