Snel op weg naar langzaam

De ver­hui­zing is met een drie­tal week­jes opge­scho­ven. Dat komt ons niet slecht uit hoe­wel de aan­lei­ding tra­gisch is. Er moet nog een hoop gebeu­ren en daar­voor zijn die extra dagen brood­no­dig.
Tege­lij­ker­tijd kan ik haast niet wach­ten om over te hui­zen. Ik ben er wel klaar mee. Na ruim een half jaar wil ik mijn vrije tijd weer eens aan wat anders beste­den dan aan de vele acti­vi­tei­ten die gepaard gaan met de ver­bou­wing van ons nieu­we huis. Het eni­ge waar ik ‘s avonds laat nog een beet­je zin in heb is om wat te inter­net­ten. Voor lezen kan ik de con­cen­tra­tie niet opbren­gen. Te vaak gaan m’n gedach­ten van­zelf naar aller­lei zaken die nog gere­geld moe­ten wor­den.
Ook het blog­gen heeft er onder te lij­den. Het gaat met hor­ten en sto­ten. Peri­o­des waar­in ik wat regel­ma­ti­ger pro­beer te blog­gen wor­den afge­wis­seld met peri­o­des waar het er niet van komt. Of dat ik het gewoon­weg ver­geet. De onder­wer­pen waar­over ik blog heb­ben bij­na alle­maal te maken met de ver­bou­wing. Omdat er wei­nig anders is momen­teel.
Het liefst zag ik de komen­de dagen voor­bij vlie­gen zodat we in ons nieu­we huis kon­den trek­ken en daar dan de tijd stil kon­den zet­ten om een hoop in te halen van wat ik het afge­lo­pen jaar zoal gemist heb.
Een beet­je tegen­strij­dig, ik weet het. Maar het is hoe ik me voel. Moe en rus­te­loos.
~ ~ ~

Eén ei was geen paas­ei
Onweer­staan­baar ver­sla­vend