Snel op weg naar langzaam

De ver­huiz­ing is met een dri­etal week­jes opgeschoven. Dat komt ons niet slecht uit hoewel de aan­lei­d­ing tragisch is. Er moet nog een hoop gebeuren en daar­voor zijn die extra dagen broodnodig.

Tegelijk­er­ti­jd kan ik haast niet wacht­en om over te huizen. Ik ben er wel klaar mee. Na ruim een half jaar wil ik mijn vri­je tijd weer eens aan wat anders best­e­den dan aan de vele activiteit­en die gepaard gaan met de ver­bouwing van ons nieuwe huis. Het enige waar ik ’s avonds laat nog een beet­je zin in heb is om wat te inter­net­ten. Voor lezen kan ik de con­cen­tratie niet opbren­gen. Te vaak gaan m’n gedacht­en vanzelf naar aller­lei zak­en die nog geregeld moeten wor­den.

Ook het bloggen heeft er onder te lij­den. Het gaat met hort­en en stoten. Peri­odes waarin ik wat regel­matiger probeer te bloggen wor­den afgewis­seld met peri­odes waar het er niet van komt. Of dat ik het gewoon­weg vergeet. De onder­w­er­pen waarover ik blog hebben bij­na alle­maal te mak­en met de ver­bouwing. Omdat er weinig anders is momenteel.

Het lief­st zag ik de komende dagen voor­bij vliegen zodat we in ons nieuwe huis kon­den trekken en daar dan de tijd stil kon­den zetten om een hoop in te halen van wat ik het afgelopen jaar zoal gemist heb.

Een beet­je tegen­stri­jdig, ik weet het. Maar het is hoe ik me voel. Moe en rusteloos.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets