Ongewenste versnelling

Onze zoon kwam vorige week met een snel­trein­vaart het erf op gescheurd. Hij had een tweede­hands speed e‑bike gekocht.

Een wat?

Ik had er nooit eerder van geho­ord. Na enige uit­leg (top­snel­heid tussen de 40 en 45 km/u) con­cludeerde ik dat het een brom­mer ver­momd als fiets was. Je hebt er zelfs een ken­teken­plaat voor nodig. Een helm is vanzelf­sprek­end ver­plicht.

Hij vroeg of ik zin had om er een rond­je mee te rij­den. Na enige aarzel­ing bedank­te ik voor de eer. Mijn eerste en laat­ste keer op een brom­mer staat me nog steeds vers in het geheugen. Met de Linge aan de overkant van ons huis durfde ik de uitdag­ing niet aan.

Van­daag beluis­ter­de ik een aflev­er­ing uit de pod­cast van Revi­sion­ist His­to­ry (bedankt voor de tip Elja!). Dit­maal ging het over de mas­sale teru­groepactie in 2009 door Toy­ota van vele miljoe­nen auto’s omdat in som­mige gevallen het gaspedaal bleef hangen. Rem­men zou niet meer mogelijk zijn. Het had ver­schei­dene doden en zwaarge­won­den als gevolg gehad. Er waren ver­schil­lende the­o­rieën in omloop over de mogelijke oorza­ak, var­iërend van de vlo­er­mat die onder de ped­alen zou steken tot soft­ware die niet deugdelijk zou zijn.

Wat ze alle­maal gemeen­schap­pelijk had­den was dat de fout bij de (tech­niek in de) auto gezocht moest wor­den.

Mal­colm Glad­well zoekt het in een andere hoek. Nadat hij over­tu­igd is ger­aakt dat het rem­sys­teem van het bewuste type Toy­ota onder extreme omstandighe­den per­fect werkt, begint hij te ver­moe­den dat het miss­chien wel aan de bestu­ur­ders van de auto kan liggen. Hij baseert zich daar­bij op onder­zoek­swerk door Richard Schmidt uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.

Wan­neer men de vele gevallen van het ver­snelling­sprob­leem analy­seert dan vor­men zich enkele patro­nen: bestu­ur­ders op leefti­jd, bestu­ur­ders die voor de eerste keer in een voor hen nieuwe auto stap­pen of bestu­ur­ders die telkens een bepaalde han­del­ing moeten ver­richt­en zoals het wegzetten van auto’s in de par­keer­garage voor hotel­gas­ten. Dit zijn typ­isch sit­u­aties waarin een ver­giss­ing tussen gas geven en rem­men eerder gemaakt wordt:

The trou­ble, unbe­liev­able as it may seem, is that sud­den accel­er­a­tion is very often caused by dri­vers who press the gas ped­al when they intend to press the brake.
[Brak­ing bad, The New York Times, Richard Schmidt]

Niet de auto ver­toont een tech­nisch manke­ment omdat rem­men weigeren of het gaspedaal bli­jft hangen, het is de bestu­ur­der die denkt te rem­men ter­wi­jl zijn voet zich bevin­dt op het gaspedaal.

In de auto gezeten moest ik opnieuw terug­denken aan mijn brom­mer­rit­je van vele jaren gele­den. Het kost me geen moeite om het mis­selijk­mak­ende gevoel in mijn lijf op te roepen toen ik als­maar hard­er richt­ing rand van het crosster­rein scheurde ter­wi­jl ik maar niet snapte waarom de rem­men het niet deden. Ik zat gewoon volop gas te geven!

[…] the dri­ver does not real­ly con­fuse the accel­er­a­tor and the brake. Rather, the limbs do not do exact­ly what the brain tells them to. Noisy neu­ro­mus­cu­lar process­es inter­vene to make the action slight­ly dif­fer­ent from the one intend­ed. The dri­ver intends to press the brake, but once in a while these neu­ro­mus­cu­lar process­es cause the foot to devi­ate from the intend­ed tra­jec­to­ry — just as a bas­ket­ball play­er who makes 90 per­cent of his free throws some­times miss­es the hoop.
[Brak­ing bad, The New York Times, Richard Schmidt]

Of ik met deze ken­nis van achter­af bin­nenko­rt alsnog op de speed e‑bike stap voor een proe­frit­je bli­jft de vraag. Welke garantie heb ik dat mijn brein-hand coör­di­natie me niet opnieuw in de steek laat? Miss­chien dat ik voor de zek­er­heid beter ook nog een zwemvest kan aantrekken.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets