Verhuisbericht

En zo zijn we ruim een maand ver­der sinds mijn vori­ge blog­post. Een maand die vol­le­dig in het teken heeft gestaan van de ver­hui­zing naar ons nieu­we adres in Bem­mel.

Op maan­dag was het zover. Om kwart voor drie stond de inspec­tie gepland voor de over­dracht en om half vier moesten we bij de nota­ris zijn. We heb­ben het net gehaald. Dach­ten we zon­dag­avond het huis in Arn­hem hele­maal leeg te heb­ben, toen we maan­dag­och­tend bin­nen­kwa­men bleek dat niet het geval. In elke kamer lag nog wel iets dat opge­ruimd of los­ge­maakt moest wor­den voor­dat we kon­den schoon­ma­ken.

Afijn, hoe we het gedaan heb­ben weet ik niet maar het is gelukt. De inspec­tie werd afge­no­men met de kopers die ook de uit­ein­de­lij­ke bewo­ners zul­len gaan wor­den. De erf­ge­na­men van de vrouw die het huis van ons had gekocht waren er niet bij maar lie­ten zich ver­te­gen­woor­di­gen door iemand van de nota­ris.

Bin­nen de kort­ste keren waren we klaar, had­den we een hand­te­ke­ning gezet en ston­den we weer bui­ten. Eén huis min­der. Daar­na snel terug om de laat­ste vol­le aan­han­ger leeg te laden op het nieu­we adres.

Dins­dag en woens­dag moesten we wer­ken en nu is het Hemel­vaarts­dag. Ein­de­lijk eens geen bouw­volk om ons heen maar het huis hele­maal voor ons­zelf. Met een kop kof­fie in de hand ston­den we van­och­tend op de zand­vlak­te die nu ons ter­ras vormt wak­ker te wor­den. We kun­nen het nog niet hele­maal gelo­ven maar dit is toch echt de plek waar we de komen­de jaren flink hopen te genie­ten van het bui­ten­le­ven.

Dat alle spul­len lang niet zijn opge­ruimd en dat er bui­ten (en ook bin­nen) nog heel veel gedaan moet wor­den is maar zo. Het belang­rijk­ste is dat we over zijn. Hope­lijk geeft dat ook weer wat meer rust.

Onge­wens­te ver­snel­ling
Zo begint iede­re boek­ver­za­me­ling