Back to normal — deel 1

Van­daag ben ik ein­de­lijk sinds lan­ge tijd (vier maan­den!) naar de trai­ning gegaan voor sur­vi­val­run. Door een geluk­ki­ge samen­loop van omstan­dig­he­den was de trai­ning ver­plaatst naar maan­dag­och­tend in ver­band met Pink­ste­ren wat mij erg goed uit­kwam. Want ik zag de bui alweer han­gen dat het ook dit week­end niet zou luk­ken.
Op zater­dag en zon­dag had­den we name­lijk de klein­kin­de­ren te loge­ren. Dat was van­we­ge alle druk­te rond­om de ver­hui­zing lang uit­ge­steld en het leek me geen goed idee om dan op de zon­dag­och­tend enke­le uren er tus­sen­uit te knij­pen. Daar­voor is het ook nog eens veel te gezel­lig.
De eni­ge con­se­quen­tie was dat ik de trai­ning aan mijn neus voor­bij zag gaan. Nor­maal gespro­ken wor­den die niet ver­plaats. Maar mis­schien dat Eer­ste Pink­ster­dag een uit­zon­de­ring op de regel was. Dat bleek zo te zijn en daar­om kon ik van­och­tend als­nog mezelf in mijn nieu­we tenue van survivalmaterialen.nl hij­sen om eens aan den lij­ve te voe­len hoe het met mijn con­di­tie gesteld was.
Dat bleek reu­ze mee te val­len. Het vele sloop-, bouw- en sjouw­werk had­den vruch­ten afge­wor­pen. Ik had het gevoel zelf iets­jes ster­ker te zijn dan voor­heen. Alleen mijn buik­spie­ren lie­ten het afwe­ten. Daar moet ik de komen­de tijd gericht op gaan oefe­nen. Ik heb mezelf drie maan­den de tijd gege­ven voor­al­eer ik me weer aan een sur­vi­val­run ga wagen. Op 10 sep­tem­ber staat de Niers­dal Sur­vi­val­run gepland in Gen­nep. De eer­ste van het nieu­we sei­zoen 2017–2018.
Vorig jaar heb ik ‘m ook al gelo­pen. Het was mijn ken­nis­ma­king met de wed­strijd­ca­te­go­rie Kor­te Afstand (in dit geval 8 km). Op de club had­den ze gezegd dat het een lek­ke­re run was om erin te komen. Niet al te moei­lijk of zwaar. Dat klop­te tot aan de aller­laat­ste hin­der­nis. Daar ging het helaas op de val­reep mis.
Afijn, dat was toen. Nu heb ik wat meer erva­ring en lukt het me wel­licht om revan­che te nemen. Goed mijn best doen de eerst­vol­gen­de drie maan­den.

Zo begint iede­re boek­ver­za­me­ling
Back to nor­mal — deel 2