Back to normal — deel 1

Van­daag ben ik ein­delijk sinds lange tijd (vier maan­den!) naar de train­ing gegaan voor sur­vival­run. Door een gelukkige samen­loop van omstandighe­den was de train­ing ver­plaatst naar maandagocht­end in ver­band met Pinksteren wat mij erg goed uitk­wam. Want ik zag de bui alweer hangen dat het ook dit week­end niet zou lukken.
Op zater­dag en zondag had­den we namelijk de kleinkinderen te logeren. Dat was van­wege alle druk­te ron­dom de ver­huiz­ing lang uit­gesteld en het leek me geen goed idee om dan op de zondagocht­end enkele uren er tusse­nu­it te kni­jpen. Daar­voor is het ook nog eens veel te gezel­lig.
De enige con­se­quen­tie was dat ik de train­ing aan mijn neus voor­bij zag gaan. Nor­maal gespro­ken wor­den die niet ver­plaats. Maar miss­chien dat Eerste Pinks­ter­dag een uit­zon­der­ing op de regel was. Dat bleek zo te zijn en daarom kon ik vanocht­end alsnog mezelf in mijn nieuwe tenue van survivalmaterialen.nl hijsen om eens aan den lijve te voe­len hoe het met mijn con­di­tie gesteld was.
Dat bleek reuze mee te vallen. Het vele sloop-, bouw- en sjouww­erk had­den vrucht­en afge­wor­pen. Ik had het gevoel zelf iet­sjes sterk­er te zijn dan voorheen. Alleen mijn buik­spieren lieten het afweten. Daar moet ik de komende tijd gericht op gaan oefe­nen. Ik heb mezelf drie maan­den de tijd gegeven vooraleer ik me weer aan een sur­vival­run ga wagen. Op 10 sep­tem­ber staat de Niers­dal Sur­vival­run gep­land in Gen­nep. De eerste van het nieuwe seizoen 2017–2018.
Vorig jaar heb ik ‘m ook al gelopen. Het was mijn ken­nis­mak­ing met de wed­stri­jd­cat­e­gorie Korte Afs­tand (in dit geval 8 km). Op de club had­den ze gezegd dat het een lekkere run was om erin te komen. Niet al te moeil­ijk of zwaar. Dat klopte tot aan de aller­laat­ste hin­der­nis. Daar ging het helaas op de val­reep mis.
Afi­jn, dat was toen. Nu heb ik wat meer ervar­ing en lukt het me wellicht om revanche te nemen. Goed mijn best doen de eerstvol­gende drie maan­den.

Geef een reactie