Back to normal – deel 1

Vandaag ben ik eindelijk sinds lange tijd (vier maanden!) naar de training gegaan voor survivalrun. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden was de training verplaatst naar maandagochtend in verband met Pinksteren wat mij erg goed uitkwam. Want ik zag de bui alweer hangen dat het ook dit weekend niet zou lukken.
Op zaterdag en zondag hadden we namelijk de kleinkinderen te logeren. Dat was vanwege alle drukte rondom de verhuizing lang uitgesteldĀ en het leek me geen goed idee om dan op de zondagochtend enkele uren er tussenuit te knijpen. Daarvoor is het ook nog eens veel te gezellig.
De enige consequentie was dat ik de training aan mijn neus voorbij zag gaan. Normaal gesproken worden die niet verplaats. Maar misschien dat Eerste Pinksterdag een uitzondering op de regel was. Dat bleek zo te zijn en daarom kon ik vanochtend alsnog mezelf in mijn nieuwe tenue van survivalmaterialen.nl hijsen om eens aan den lijve te voelen hoe het met mijn conditie gesteld was.
Dat bleek reuze mee te vallen. Het vele sloop-, bouw- en sjouwwerk hadden vruchten afgeworpen. Ik had het gevoel zelf ietsjes sterker te zijn dan voorheen. Alleen mijn buikspieren lieten het afweten. Daar moet ik de komende tijd gericht op gaan oefenen. Ik heb mezelf drie maanden de tijd gegeven vooraleer ik me weer aan een survivalrun ga wagen. Op 10 september staat de Niersdal Survivalrun gepland in Gennep. De eerste van het nieuwe seizoen 2017-2018.
Vorig jaar heb ik ‘m ook al gelopen. Het was mijn kennismaking met de wedstrijdcategorie Korte Afstand (in dit geval 8 km). Op de club hadden ze gezegd dat het een lekkere run was om erin te komen. Niet al te moeilijk of zwaar. Dat klopte tot aan de allerlaatste hindernis. Daar ging het helaas op de valreep mis.
Afijn, dat was toen. Nu heb ik wat meer ervaring en lukt het me wellicht om revanche te nemen. Goed mijn best doen de eerstvolgende drie maanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *