De denker met de bas

Ik ben een hard­co­re fan van Roger Waters. Al veer­tien dagen luis­ter ik elke och­tend en avond naar zijn laat­ste album Is this the live we real­ly want? in de auto naar en van mijn werk. Het is een rit­je van een half uur. Pre­cies genoeg om het hele album af te spe­len.

Het voelt pret­tig ver­trouwd aan zon­der dat het als een over­bo­di­ge her­haal­oe­fe­ning over komt. Voor­al Ani­mals lijkt een ster­ke inspi­ra­tie­bron te zijn geweest. Maar bij her­haal­de­lijk luis­te­ren ont­dek je steeds meer sub­tie­le refe­ren­ties naar zowel tekst als muziek­pa­tro­nen uit eer­der (solo als­ook Pink Floyd) werk.

In de Groe­ne Amster­dam­mer las ik een tref­fen­de type­ring door Leon Ver­don­schot:

Roger Waters for­mu­leert idee­ën, en giet die in muziek. Hij is een den­ker met een bas, een maat­schap­pij­cri­ti­cus met een micro­foon.
[Een bete­re god — De Groe­ne Amster­dam­mer 21 juni 2017 Jaar­gang 141, Nr. 25]

Hij gebruikt dit om Roger Waters te ver­ge­lij­ken met David ‘de man zon­der eigen­schap­pen’ Gilmour. En ik kan me daar wel in vin­den. Hoe vir­tu­oos de gitaar­mu­ziek van Gilmour wel niet is, uit­ein­de­lijk ben ik altijd veel meer gefas­ci­neerd geble­ven door het uit­ge­spro­ken enga­ge­ment van Waters.

PS. Zoals op elk album is er in een num­mer waar­in het geluid is ver­werkt van een vlieg­tuig dat uit de lucht gescho­ten wordt en neer­stort. In mijn bele­ving is het een pro­test tegen de waan­zin van de oor­log en vormt het als zoda­nig een eer­be­toon voor zijn vader die sneu­vel­de in WO2.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *