Fabrieksinstellingen

Tij­dens het ont­bi­jt zagen we een bij­zon­der vogelt­je in de tuin. Met de weinige ken­nis die we op dit gebied hebben kwa­men we niet verder dan te denken dat het miss­chien wel een kwik­staart­je kon zijn. Ik maak­te een foto met mijn iPhone maar dat hielp niet veel. Het inzoomen zorgde voor teveel kwaliteitsver­lies en het resul­taat was een wazige vlek op een donker­groene achter­grond.
Inge stelde voor om de spiegel­re­flex cam­era erbij te pakken. Een goed idee in andere tij­den, maar nu in deze dagen kort na de ver­huiz­ing waar veel spullen nog steeds ingepakt staan was het een hele uitdag­ing. Toen ik de cam­era ein­delijk gevon­den had was het vogelt­je natu­urlijk allang gevlo­gen. Dat bleek niet het geval te zijn. Snel verv­ing ik de stan­daard lens met een­t­je die verder kon inzoomen en maak­te een paar foto’s.
Een­maal overgezet op de com­put­er bleken ze qua kwaliteit niet veel onder te doen voor de eerder genomen foto met de iPhone:

Beet­je over­dreven natu­urlijk, maar toch. Echt tevre­den kon ik niet zijn.
Ter­wi­jl ik de instellin­gen van de cam­era door­liep schoot me te bin­nen dat ik het appa­raat tij­dens de ver­huiz­ing een keert­je had uit­geleend. De vol­gende dag kreeg ik ‘m terug met de opmerk­ing dat de foto’s erg tegen­vie­len. Of ik niet van mening was dat het zonde van mijn geld was geweest.
Nu ik er zo aan terug dacht vond ik het eerder zonde dat ik ‘m uit­geleend had.
Ik weet nog dat ik ook toen even naar de instellin­gen had gekeken zon­der te zien wat het zou kun­nen zijn. Want die foto’s waren echt slecht. Uitein­delijk heb ik de cam­era weer opge­bor­gen met het plan om er na de ver­huiz­ing wat meer aan­dacht aan te best­e­den wat de oorza­ak zou kun­nen zijn. Die tijd was nu aange­bro­ken. Prob­leem was alleen dat ik de han­dlei­d­ing ner­gens kon terugvin­den. Ook ergens ingepakt zon­der dat ik pre­cies wist in welke doos.
Nadat ik proe­fondervin­delijk gecon­sta­teerd had dat het niet aan de lens kon liggen (omdat ik met ver­schil­lende lenzen het­zelfde slechte resul­taat had) besloot ik om het sen­sor­reinig­ing­spro­gram­ma op te starten. Het had geen merk­baar effect. Als laat­ste optie kon ik niets anders bedenken dan een reset te doen naar de oor­spronke­lijk fab­rieksin­stellin­gen. Ook dit hielp niet.
Tja, en wat doe je dan? In dit geval zat er niets anders op dan naar de foto­vakhan­del te fiet­sen. Die had snel gezien dat ondanks de reset er toch enkele instellin­gen niet terugge­draaid wor­den. Waaron­der de ISO waarde. Zelfs op de stand van automa­tisch foto’s mak­en bleef die hard­nekking op de hoog­ste waarde staan in plaats van op basis van de omstandighe­den de meest opti­male waarde te selecteren. Vol­gens de verkop­er was dat logisch. Een log­i­ca die er bij mij niet ing­ing zon­der dat ik daar een punt van maak­te. Tenslotte had hij mij goed geholpen.
Een­maal thuis was de kwik­staart (want dat was het) in geen velden of wegen meer te bespeuren. En de han­dlei­d­ing van de cam­era zat in het voorste vak­je van de cam­er­atas. Dat leek me ooit wel een hand­i­ge plaats.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets