Fabrieksinstellingen

Tij­dens het ont­bijt zagen we een bij­zon­der vogel­tje in de tuin. Met de wei­ni­ge ken­nis die we op dit gebied heb­ben kwa­men we niet ver­der dan te den­ken dat het mis­schien wel een kwik­staart­je kon zijn. Ik maak­te een foto met mijn iPho­ne maar dat hielp niet veel. Het inzoo­men zorg­de voor teveel kwa­li­teits­ver­lies en het resul­taat was een wazi­ge vlek op een don­ker­groe­ne ach­ter­grond.
Inge stel­de voor om de spie­gel­re­flex came­ra erbij te pak­ken. Een goed idee in ande­re tij­den, maar nu in deze dagen kort na de ver­hui­zing waar veel spul­len nog steeds inge­pakt staan was het een hele uit­da­ging. Toen ik de came­ra ein­de­lijk gevon­den had was het vogel­tje natuur­lijk allang gevlo­gen. Dat bleek niet het geval te zijn. Snel ver­ving ik de stan­daard lens met een­tje die ver­der kon inzoo­men en maak­te een paar foto’s.
Een­maal over­ge­zet op de com­pu­ter ble­ken ze qua kwa­li­teit niet veel onder te doen voor de eer­der geno­men foto met de iPho­ne:

Beet­je over­dre­ven natuur­lijk, maar toch. Echt tevre­den kon ik niet zijn.
Ter­wijl ik de instel­lin­gen van de came­ra door­liep schoot me te bin­nen dat ik het appa­raat tij­dens de ver­hui­zing een keer­tje had uit­ge­leend. De vol­gen­de dag kreeg ik ‘m terug met de opmer­king dat de foto’s erg tegen­vie­len. Of ik niet van mening was dat het zon­de van mijn geld was geweest.
Nu ik er zo aan terug dacht vond ik het eer­der zon­de dat ik ‘m uit­ge­leend had.
Ik weet nog dat ik ook toen even naar de instel­lin­gen had geke­ken zon­der te zien wat het zou kun­nen zijn. Want die foto’s waren echt slecht. Uit­ein­de­lijk heb ik de came­ra weer opge­bor­gen met het plan om er na de ver­hui­zing wat meer aan­dacht aan te beste­den wat de oor­zaak zou kun­nen zijn. Die tijd was nu aan­ge­bro­ken. Pro­bleem was alleen dat ik de hand­lei­ding ner­gens kon terug­vin­den. Ook ergens inge­pakt zon­der dat ik pre­cies wist in wel­ke doos.
Nadat ik proef­on­der­vin­de­lijk gecon­sta­teerd had dat het niet aan de lens kon lig­gen (omdat ik met ver­schil­len­de len­zen het­zelf­de slech­te resul­taat had) besloot ik om het sen­sor­rei­ni­gings­pro­gram­ma op te star­ten. Het had geen merk­baar effect. Als laat­ste optie kon ik niets anders beden­ken dan een reset te doen naar de oor­spron­ke­lijk fabrieks­in­stel­lin­gen. Ook dit hielp niet.
Tja, en wat doe je dan? In dit geval zat er niets anders op dan naar de foto­vak­han­del te fiet­sen. Die had snel gezien dat ondanks de reset er toch enke­le instel­lin­gen niet terug­ge­draaid wor­den. Waar­on­der de ISO waar­de. Zelfs op de stand van auto­ma­tisch foto’s maken bleef die hard­nek­king op de hoog­ste waar­de staan in plaats van op basis van de omstan­dig­he­den de meest opti­ma­le waar­de te selec­te­ren. Vol­gens de ver­ko­per was dat logisch. Een logi­ca die er bij mij niet inging zon­der dat ik daar een punt van maak­te. Ten­slot­te had hij mij goed gehol­pen.
Een­maal thuis was de kwik­staart (want dat was het) in geen vel­den of wegen meer te bespeu­ren. En de hand­lei­ding van de came­ra zat in het voor­ste vak­je van de came­ra­tas. Dat leek me ooit wel een han­di­ge plaats.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *