In het buitengebied

Een col­le­ga van me is eind vorig jaar naar ‘het buitenge­bied’ ver­huisd. Een klein­er huis­je maar met meer grond eromheen. Sinds we van­wege een interne reor­gan­isatie ron­dom diezelfde tijd naast elka­ar zijn komen te zit­ten en hij hoorde van onze plan­nen om ook naar een soort­gelijke plek te ver­huizen wis­se­len we veel tips aan elka­ar uit.
Wat me vanaf het begin is bijge­bleven is zijn opmerk­ing dat hij iedere avond tot laat bezig is (of tot laat buiten op het ter­ras zit) en meestal bekaf in bed valt. Te moe om nog wat anders te doen nadat alle (dagelijks/wekelijks terugk­erende) klussen ron­dom het huis gedaan zijn. Er bli­jft weinig energie/tijd over voor andere zak­en.
Niet dat hij er spi­jt van heeft. Het is juist dat hij zich hele­maal goed voelt bij dit nieuwe buiten­leven. Vergeleken met voorheen heeft hij het gevoel veel actiev­er bezig te zijn. Hij kan er nu al niet meer bij dat hij bijvoor­beeld eerst zoveel tijd voor de tv, achter de pc of aan de smart­phone door­bracht. Dat komt er nu hele­maal niet meer van.
Mijn ervarin­gen zijn iden­tiek. Er is hier alti­jd wel iets te doen. Zek­er omdat er nog veel resterend werk is na de ver­huiz­ing en ver­bouwing, maar ook als dat (hopelijk op korte ter­mi­jn) afgerond is, dan zal het niet min­der wor­den. Hoo­gu­it komen er andere zak­en voor in de plaats. En ik voel me er even goed bij als mijn col­le­ga.
Thuis na het werk (of nu tij­dens de vakantie) loop ik steev­ast rond in een ste­vige (korte) werk­broek en op klom­pen (geen houten, dat dan weer niet). Meestal hebben we de avond ervoor al doorge­spro­ken waar we ons de vol­gende dag mee gaan bezighouden. Niet meer dan een vage plan­ning waar we eventueel van af kun­nen wijken mocht­en de omstandighe­den daar­toe aan­lei­d­ing geven.
Wat we onszelf wel bli­jven voorhouden is het vol­gende: probeer niet iedere klus per se op de dag zelf af te kri­j­gen, maar spendeer er gewoon enkele uren aan zodat er voort­gang geboekt wordt. Het meeste wat gedaan moet wor­den is namelijk te groot of te veel om bin­nen één dag te doen. Daar maak je jezelf alleen maar gek mee.
En reserveer af en toe wat tijd voor andere ontspan­ning, zoals in mijn geval lezen en sporten. We moeten het hier tenslotte hebben van de lange adem.
Langzaa­maan merken we hoe we in een ander leefritme terechtkomen. Eens kijken of dat ook zo (goed) bli­jft (bevallen).
PS: Toen we van­mid­dag even pauze namen tij­dens de klus om al het hout te sorteren dat we van de ver­bouwing opges­paard had­den, kwam ons gesprek als vanzelf op dit nieuwe lev­en in het buitenge­bied terecht. Juist op dat moment bezorgde de post het boek­je In het buitenge­bied van Adri­aan van Dis. Benieuwd wat hij erover te zeggen heeft.

~ ~ ~

Geef een reactie