In het buitengebied

Een collega van me is eind vorig jaar naar ‘het buitengebied’ verhuisd. Een kleiner huisje maar met meer grond eromheen. Sinds we vanwege een interne reorganisatie rondom diezelfde tijd naast elkaar zijn komen te zitten en hij hoorde van onze plannen om ook naar een soortgelijke plek te verhuizen wisselen we veel tips aan elkaar uit.
Wat me vanaf het begin is bijgebleven is zijn opmerking dat hij iedere avond tot laat bezig is (of tot laat buiten op het terras zit) en meestal bekaf in bed valt. Te moe om nog wat anders te doen nadat alle (dagelijks/wekelijks terugkerende) klussen rondom het huis gedaan zijn. Er blijft weinig energie/tijd over voor andere zaken.
Niet dat hij er spijt van heeft. Het is juist dat hij zich helemaal goed voelt bij dit nieuwe buitenleven. Vergeleken met voorheen heeft hij het gevoel veel actiever bezig te zijn. Hij kan er nu al niet meer bij dat hij bijvoorbeeld eerst zoveel tijd voor de tv, achter de pc of aan de smartphone doorbracht. Dat komt er nu helemaal niet meer van.
Mijn ervaringen zijn identiek. Er is hier altijd wel iets te doen. Zeker omdat er nog veel resterend werk is na de verhuizing en verbouwing, maar ook als dat (hopelijk op korte termijn) afgerond is, dan zal het niet minder worden. Hooguit komen er andere zaken voor in de plaats. En ik voel me er even goed bij als mijn collega.
Thuis na het werk (of nu tijdens de vakantie) loop ik steevast rond in een stevige (korte) werkbroek en op klompen (geen houten, dat dan weer niet). Meestal hebben we de avond ervoor al doorgesproken waar we ons de volgende dag mee gaan bezighouden. Niet meer dan een vage planning waar we eventueel van af kunnen wijken mochten de omstandigheden daartoe aanleiding geven.
Wat we onszelf wel blijven voorhouden is het volgende: probeer niet iedere klus per se op de dag zelf af te krijgen, maar spendeer er gewoon enkele uren aan zodat er voortgang geboekt wordt. Het meeste wat gedaan moet worden is namelijk te groot of te veel om binnen één dag te doen. Daar maak je jezelf alleen maar gek mee.
En reserveer af en toe wat tijd voor andere ontspanning, zoals in mijn geval lezen en sporten. We moeten het hier tenslotte hebben van de lange adem.
Langzaamaan merken we hoe we in een ander leefritme terechtkomen. Eens kijken of dat ook zo (goed) blijft (bevallen).
PS: Toen we vanmiddag even pauze namen tijdens de klus om al het hout te sorteren dat we van de verbouwing opgespaard hadden, kwam ons gesprek als vanzelf op dit nieuwe leven in het buitengebied terecht. Juist op dat moment bezorgde de post het boekje In het buitengebied van Adriaan van Dis. Benieuwd wat hij erover te zeggen heeft.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *