Tenniselleboog

Al maan­den loop ik rond met een pijn­lijke onder­arm. Ik dacht dat het wel te mak­en zou hebben met het vele sloop, sjouw en ander­soor­tig werk van tij­dens de ver­bouwing. En dat blijkt te klop­pen. Alleen dacht ik dat het wel zou verd­wi­j­nen nu het wat rustiger is gewor­den.

Helaas. Er valt geen enkele ver­be­ter­ing te bespeuren. Niet dat het alti­jd pijn doet. Alleen bij bepaalde beweg­in­gen. Waaron­der enkele essen­tiele zoals de ver­snelling van de auto in z’n achteruit zetten bijvoor­beeld. Of din­gen oppakken.

Klim­men daar­ente­gen, of hout kloven gaat dan weer zon­der prob­le­men.

Op de sur­vival­run­club zei iemand een week gele­den dat waarschi­jn­lijk een pees in mijn arm ontsto­ken was en door er wat naalden in te lat­en prikken de pijn Af zou nemen. Ik had niet het idee dat ik Inge moest vra­gen om haar naaiset­je tevoorschi­jn te halen. Daarom van­daag toch maar een afspraak bij de fysio gemaakt. Deze avond kon ik al langs komen.

Het bleek inder­daad een over­strek­te pees te zijn. Naalden waren (nog?) niet nodig. Hij beperk­te zich nu tot het masseren (waar­bij het leek of zijn vingers diep in mijn armen verd­we­nen alsof hij deeg aan het kne­den was) van de pijn­lijke plek om de door­bloed­ing op gang te kri­j­gen. Met wat oefenin­gen voor de komende week stond ik na ruim een half uur weer op straat. Maandag over een week is de vol­gende afspraak.

Natu­urlijk was ik er niet gerust op dat ik in de tussen­ti­jd mocht gaan trainen (zek­er­hei­d­shalve had ik die van zondag al overges­la­gen). Maar dat bleek geen prob­leem te zijn. Als ik de boel niet forceerde kon ik gewoon lekker door­gaan. Fijn, want de dagen vliegen voor­bij en op 10 sep­tem­ber staat alweer de eerste run op de agen­da. In Gen­nep. Waar ik vorig jaar in de aller­laat­ste hin­der­nis sneu­velde en mijn band­je moest inlev­eren. Dat gaat me hopelijk niet opnieuw gebeuren.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets