Poesie mauw

De kip­pen mogen dan vrij rond­lopen, onze twee poezen bli­jven voor­lop­ig bin­nen. Ze zijn niet anders gewend en om ze nu in een vreemde omgev­ing de deur uit te sturen voelt niet goed. Wat ook niet helpt zijn de ver­halen van een col­le­ga die onlangs ver­huisd is. Zijn poezen mocht­en weliswaar bij het vorige huis al naar buiten maar behaalde resul­tat­en uit het verleden gaven geen garantie voor de toekomst. Een­t­je is er meteen doo­dgere­den, een tweede hebben ze na een week ergens in de berm teruggevon­den met een ver­bri­jzelde heup.
Het betekent wel dat zolang we nog ‘vreemd volk’ (zoals bouw­vakkers, e.d.) over de vlo­er hebben, we con­tinu moeten vertellen dat iedereen de deuren goed sluit. Natu­urlijk wordt dat geregeld ver­geten. Gelukkig zijn onze poezen zo schuw dat ze zich meestal ergens op onze slaap­kamer hebben teruggetrokken (lees: ver­stopt onder het bed) tot­dat de rust in en/of rond het huis is weerge­keerd. Qua­si-non­cha­lant komen ze dan tevoorschi­jn om te check­en of het avon­de­ten al klaar staat.
Toch lijkt het af en toe mis te gaan. Niet zo lang gele­den zag ik vanu­it de keuken hoe Puck bij de vijver tussen de planten schar­relde. Snel rende ik naar buiten en riep in het voor­bi­j­gaan naar Inge dat ze ook moest komen. Het bleek loos alarm. De poes die ik aan­zag voor Puck was een van de vele zwer­fkat­ten die onze buurt rijk is. Van de buur­man had ik al eerder geho­ord hoe er regel­matig kat­ten wor­den gedumpt door eige­naars die er (let­ter­lijk en/of figu­urlijk) genoeg van hebben. In het begin haalde hij ze in huis, maar daar is hij al jaren gele­den mee gestopt. Niet te doen.
Van­mid­dag dacht ik even dat er opnieuw een­t­je van ons was ontsnapt. Ik stond achter in de tuin hout te kloven toen ik plots gemi­auw hoorde. Het klonk als Puck wan­neer zij bezig is om bol­let­jes wol van Inge’s haak­w­erk te ver­plaat­sen van de ene naar een andere kamer1. Zou ze stiekum naar buiten zijn geglipt? Ik keek naar het huis en zag haar achter het raam liggen slapen op een kruk­je wat daar spe­ci­aal voor is neergezet. Tika (aka the sel­dom seen cat) zat op de tafel van de bloe­men te eten. Niets aan de hand dus.
Maar ik bleef het miauwen horen.
Na nog eens goed rond­kijken zag ik waar het van­daan kwam.

~ ~ ~


  1. Ja, dat klinkt net zo vreemd als het is. 

1 Comment

Geef een reactie