Alle dieren die op mijn pad komen zijn dom, behalve slakken

want die zijn te langza­am.
Als ik ga hard­lopen dan kom ik vaak duiv­en tegen. Dat hoort er schi­jn­baar bij. Die beesten zit­ten een beet­je te pikken juist op het pad waar ik aan kom ren­nen en zijn zich van geen kwaad bewust. Tot­dat ik tot op een paar meter ben genaderd. Dan begin­nen ze zenuwachtig te wor­den. Even­t­jes lopen ze nog wat op en neer alsof ze het naderende onheil zo kun­nen afwen­den voor­dat ze plots in volle paniek met veel kabaal opvliegen.
Maar­rr, en nu komt het, ze vliegen in een wijde bocht eerst zijwaarts en dan voor­waarts om uitein­delijk een heel stuk verder op het­zelfde pad neer te strijken. Alwaar ze een beet­je om zich heen lopen te pikken voor­dat ze mij in het vizier kri­j­gen. Waar­na het hele cir­cus opnieuw begint. Ad infini­tum.
Uiterst dom en ook nog eens ver­moeiend lijkt me. Waarom niet zijwaarts gevlo­gen om mij te lat­en passeren en dan weer neer te strijken op dezelfde plek waar het duiv­en­leven rustig voort kan kabbe­len nu de hard­lop­er verd­we­nen is?
Niet alleen duiv­en weten dit prob­leem niet ade­quaat op te lossen, ook andere dieren die ik zo nu en dan tegenkom ver­to­nen het­zelfde gedrag. Alle­maal bli­jven ze maar voor me uitvliegen om ergens te lan­den waar ik even lat­er hen toch weer dwing om op te sti­j­gen.
Er was een moment dat ik dacht dat libelles slim­mer waren. Tij­dens een run kwam ik er op een avond heel veel tegen. Om de paar meter zat­en ze op de grond, maar zodra ik in de buurt kwam vlo­gen ze weliswaar ook zijwaarts weg, echter zon­der terug te keren. Ik had me alleen ver­gist. Of beter, ik had het niet goed gezien omdat ik alti­jd zon­der bril ga hard­lopen. Op een avond toen de zon nog redelijk fel scheen had ik een sport­bril met glazen op sterk­te opgezet, en toen zag ik dat ook de libelles zo dom waren om voor mij uit te bli­jven vliegen. Wat ik dacht dat telkens andere libelles waren, was iedere keer dezelfde.
Dus.
Bli­jven over de naak­t­slakken die na een malse regen­bui vanu­it de berm het pad op komen gekropen.
Die schi­eten miss­chien ook wel in dezelfde reflex, alleen omdat ze zo ter­gend langza­am zijn ben ik ze allang voor­bij gelopen zodat ik vooral­snog niet weet hoe zij omgaan met het prob­leem van de passerende hard­lop­er. Ik geef ze het voordeel van de twi­jfel.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets