Alle dieren die op mijn pad komen zijn dom, behalve slakken

want die zijn te lang­zaam.
Als ik ga hard­lo­pen dan kom ik vaak dui­ven tegen. Dat hoort er schijn­baar bij. Die bees­ten zit­ten een beet­je te pik­ken juist op het pad waar ik aan kom ren­nen en zijn zich van geen kwaad bewust. Tot­dat ik tot op een paar meter ben gena­derd. Dan begin­nen ze zenuw­ach­tig te wor­den. Even­tjes lopen ze nog wat op en neer als­of ze het nade­ren­de onheil zo kun­nen afwen­den voor­dat ze plots in vol­le paniek met veel kabaal opvlie­gen.
Maar­rr, en nu komt het, ze vlie­gen in een wij­de bocht eerst zij­waarts en dan voor­waarts om uit­ein­de­lijk een heel stuk ver­der op het­zelf­de pad neer te strij­ken. Alwaar ze een beet­je om zich heen lopen te pik­ken voor­dat ze mij in het vizier krij­gen. Waar­na het hele cir­cus opnieuw begint. Ad infi­ni­tum.
Uiterst dom en ook nog eens ver­moei­end lijkt me. Waar­om niet zij­waarts gevlo­gen om mij te laten pas­se­ren en dan weer neer te strij­ken op dezelf­de plek waar het dui­ven­le­ven rus­tig voort kan kab­be­len nu de hard­lo­per ver­dwe­nen is?
Niet alleen dui­ven weten dit pro­bleem niet ade­quaat op te los­sen, ook ande­re die­ren die ik zo nu en dan tegen­kom ver­to­nen het­zelf­de gedrag. Alle­maal blij­ven ze maar voor me uit­vlie­gen om ergens te lan­den waar ik even later hen toch weer dwing om op te stij­gen.
Er was een moment dat ik dacht dat libel­les slim­mer waren. Tij­dens een run kwam ik er op een avond heel veel tegen. Om de paar meter zaten ze op de grond, maar zodra ik in de buurt kwam vlo­gen ze wel­is­waar ook zij­waarts weg, ech­ter zon­der terug te keren. Ik had me alleen ver­gist. Of beter, ik had het niet goed gezien omdat ik altijd zon­der bril ga hard­lo­pen. Op een avond toen de zon nog rede­lijk fel scheen had ik een sport­bril met gla­zen op sterk­te opge­zet, en toen zag ik dat ook de libel­les zo dom waren om voor mij uit te blij­ven vlie­gen. Wat ik dacht dat tel­kens ande­re libel­les waren, was iede­re keer dezelf­de.
Dus.
Blij­ven over de naakt­slak­ken die na een mal­se regen­bui van­uit de berm het pad op komen gekro­pen.
Die schie­ten mis­schien ook wel in dezelf­de reflex, alleen omdat ze zo ter­gend lang­zaam zijn ben ik ze allang voor­bij gelo­pen zodat ik voor­als­nog niet weet hoe zij omgaan met het pro­bleem van de pas­se­ren­de hard­lo­per. Ik geef ze het voor­deel van de twij­fel.

~ ~ ~
Rond­je 2 x 5
Rond­je 1 x 10