Rondje Coopertest

Ik pro­beer het vakan­tie­sche­ma zolang moge­lijk vol te hou­den. Voor wat betreft het spor­ten. Dat is op dins­dag en vrij­dag hard­lo­pen en op woens­dag en zon­dag naar sur­vi­val­run trai­ning.
Best pit­tig licha­me­lijk gezien maar ook soms agen­da­tech­nisch moei­lijk in te plan­nen. Boven­dien spe­len ook de weers­om­stan­dig­he­den af en toe een nega­tie­ve rol.
Deze avond had alles in zich om niet te gaan ren­nen. Ver­moei­en­de dag op het werk, daar­na afspraak bij de fysio en slecht weer met onweer op komst. Maar omdat ik van­we­ge ver­schil­len­de bles­su­res al wat later dan gepland op stoom begin te komen kon ik het niet maken thuis te blij­ven. Ten­slot­te is het zo 10 sep­tem­ber en mag ik in Gen­nep aan de bak.
Een­maal bui­ten tij­dens de war­ming up zag ik hoe snel de lucht don­ker begon te wor­den. Mis­schien dat ik hoog­uit een half uur­tje had voor­dat het los zou bar­sten. In een opwel­lig besloot ik mezelf aan een Coo­per­test te onder­wer­pen.
Tegen de wind in begon ik in een tem­po ruim onder de 5 minu­ten per kilo­me­ter. Ik bedacht me dat het mis­schien wel meer dan 30 jaar gele­den was dat ik deze proef voor het laatst gedaan had. Zeker op de mid­del­ba­re school, maar waar­schijn­lijk ook in mili­tai­re dienst. Vol­gens mij moest je dan als gezon­de jon­ge­ling rond de 3 kilo­me­ter afleg­gen.
Dat ging me nu niet luk­ken. Ik kwam uit op 2,5 kilo­me­ter. Meer zat er van­avond niet in.

Inmid­dels begon het licht­jes te rege­nen en ik besloot nog wat inter­val­trai­ning te doen. Afwis­se­lend in een snel en lang­zaam tem­po 500 meter ren­nen. Dat ging lek­ker tot het plots­klaps begon te stort­re­ge­nen. Het zag er niet uit dat het van kor­te duur zou zijn, dus koos ik de snel­ste rou­te naar huis.
Na een wel­ver­dien­de dou­che heb ik opge­zocht wat de accep­ta­be­le afstan­den zijn voor de ver­schil­len­de leef­tijds­groe­pen. Op Wiki­pe­dia vond ik deze tabel:

Met een tevre­den gevoel ging ik niet veel later naar bed.
~ ~ ~

0