Rondje Coopertest

Ik probeer het vakantieschema zolang mogelijk vol te houden. Voor wat betreft het sporten. Dat is op dinsdag en vrijdag hardlopen en op woensdag en zondag naar survivalrun training.

Best pittig lichamelijk gezien maar ook soms agendatechnisch moeilijk in te plannen.

Bovendien spelen ook de weersomstandigheden af en toe een negatieve rol.

Deze avond had alles in zich om niet te gaan rennen. Vermoeiende dag op het werk, daarna afspraak bij de fysio en slecht weer met onweer op komst. Maar omdat ik vanwege verschillende blessures al wat later dan gepland op stoom begin te komen kon ik het niet maken thuis te blijven. Tenslotte is het zo 10 september en mag ik in Gennep aan de bak.

Eenmaal buiten tijdens de warming up zag ik hoe snel de lucht donker begon te worden. Misschien dat ik hooguit een half uurtje had voordat het los zou barsten. In een opwellig besloot ik mezelf aan een Coopertest te onderwerpen.

Tegen de wind in begon ik in een tempo ruim onder de 5 minuten per kilometer. Ik bedacht me dat het misschien wel meer dan 30 jaar geleden was dat ik deze proef voor het laatst gedaan had. Zeker op de middelbare school, maar waarschijnlijk ook in militaire dienst. Volgens mij moest je dan als gezonde jongeling rond de 3 kilometer afleggen.

Dat ging me nu niet lukken. Ik kwam uit op 2,5 kilometer. Meer zat er vanavond niet in.

Inmiddels begon het lichtjes te regenen en ik besloot nog wat intervaltraining te doen. Afwisselend in een snel en langzaam tempo 500 meter rennen. Dat ging lekker tot het plotsklaps begon te stortregenen. Het zag er niet uit dat het van korte duur zou zijn, dus koos ik de snelste route naar huis.

Na een welverdiende douche heb ik opgezocht wat de acceptabele afstanden zijn voor de verschillende leeftijdsgroepen. Op Wikipedia vond ik deze tabel:

Met een tevreden gevoel ging ik niet veel later naar bed.

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *