Niersdal Survivalrun Gennep – I did it!


In de ver­te zag ik de hijs­kraan al staan met daar­aan een van de eer­ste hin­der­nis­sen van de Niers­dal sur­vi­val­run: het dak­net over de Niers. Een mooi richt­punt om naar het cen­trum van Gen­nep te koer­sen en een par­keer­plaats te zoe­ken. Net als vorig jaar kon ik terecht vlak bij het inschrijf­lo­kaal en de kleed­ruim­tes.
Het voel­de als een deja-vu. Alleen hoop­te ik niet op een zelf­de afloop. Ik had het hele jaar hard getraind en nie­mand had gedacht dat ik deze eer­ste run van het sei­zoen niet zou halen. Toch gebeur­de dat. In de laat­ste hin­der­nis vond ik mijn Water­loo. Ik kreeg de tech­niek om met rin­gen van stok­je naar stok­je te zwaai­en niet snel genoeg onder de knie en moest daar­om een paar keer opnieuw begin­nen. Uit­ein­de­lijk moest ik opge­ven en mijn band­je inle­ve­ren.
Op de web­si­te had ik al een paar keer gecheckt wat dit­maal de eind­hin­der­nis was, maar zoals gebrui­ke­lijk werd dat net­jes geheim gehou­den. Er zat dus niets anders op dan me te laten ver­ras­sen. En wat denk je? Weer zag ik die ellen­di­ge stok­jes aan de zij­kant van het laat­ste onder­deel in de com­bi­hin­der­nis zit­ten. Als­of ze het expres had­den gedaan om mij te pes­ten. Ik maak­te een grap­je naar mijn reis­ge­noot die in dezelf­de start­groep zat om dan maar met­een mijn band­je in te leve­ren, ter­wijl ik diep van bin­nen over­woog om hele­maal niet te star­ten en naar huis te gaan.
Natuur­lijk ging ik wel van start. En de hele run die ik voor mijn doen eigen­lijk heel soe­pel­tjes liep (ver­ge­le­ken met vorig jaar was ik 15 minu­ten snel­ler) bleef ik aan die eind­hin­der­nis den­ken. En elke hin­der­nis die ik onge­schon­den door­kwam vroeg ik me af of het niet voor niets was omdat ik op het ein­de toch mijn band­je zou moe­ten inle­ve­ren. Toch bleef ik door­lo­pen. Ik kreeg er zelfs ple­zier in wat gro­ten­deels ook aan het prach­ti­ge weer te dan­ken was.
Pas toen ik twee­maal de lan­ge apen­hang over het water ach­ter de rug had begon ik opnieuw zenuw­ach­tig te wor­den. Ik wist dat na de schut­ting en de over­steek tus­sen twee con­tai­ners de daad­wer­ke­lij­ke proe­ve van bekwaam­heid op me stond te wach­ten. Was ik er klaar voor? Sinds vorig jaar was ik ‘m slechts nog een keer­tje tegen­ge­ko­men, en dat was in Doorn. Daar had ik ook geen goe­de her­in­ne­rin­gen aan. Wel­is­waar was het me toen gelukt (hoe­wel hij in mijn her­in­ne­ring iets kor­ter was) maar niet veel later moest ik al hal­ver­we­ge de run opge­ge­ven van­we­ge kramp. Het bleek tevens mijn laat­ste run van het sei­zoen te zijn.
Een paar minu­ten later stond ik dan toch echt bij de eind­hin­der­nis. Met band­je, maar met de moed in mijn schoe­nen. Ik besloot voor­lo­pig de stok­jes te nege­ren. Eerst maar eens het eer­ste gedeel­te met hang­lus­sen. Geen pro­bleem. Daar­na het twee­de gedeel­te met mon­key­bars. Ook geen pro­bleem. Zou het dan echt hele­maal op het eind als­nog mis gaan?
Ik keek om me heen waar de rin­gen waren die ik zou moe­ten gebrui­ken. Die waren ner­gens te beken­nen. Het was deze keer de bedoe­ling om ze met blo­te han­den te bedwin­gen. Een beet­je ver­ge­lijk­baar als mon­key­bars, maar dan aan de bui­ten­kant. Heel even bleef ik kij­ken naar hoe een aan­tal ande­re deel­ne­mers deze hin­der­nis namen. Het leek niet al te moei­lijk en zelf voel­de ik me nog fit genoeg om het even­tu­eel ver­schil­len­de keren opnieuw te pro­be­ren mocht het niet de eer­ste keer luk­ken.
Met een die­pe adem­ha­ling om mijn hart­slag op rust te krij­gen pak­te ik het eer­ste stok­je vast en zet­te me af van de balk om door te zwaai­en naar het vol­gen­de stok­je. Voor ik het wist was ik aan de over­kant. Nu alleen nog door een buis krui­pen waar­na de water­bak en de finish op me wacht­ten. Ik had het gehaald! Met band­je.

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.

Inval­beurt of afge­las­ting?
Rond­je voor­tuin
Tags: