Niersdal Survivalrun Gennep – I did it!


In de verte zag ik de hijskraan al staan met daaraan een van de eerste hin­dernissen van de Niers­dal sur­vival­run: het daknet over de Niers. Een mooi richt­punt om naar het cen­trum van Gen­nep te koersen en een par­keer­plaats te zoeken. Net als vorig jaar kon ik terecht vlak bij het inschri­jflokaal en de klee­druimtes.
Het voelde als een deja-vu. Alleen hoopte ik niet op een zelfde afloop. Ik had het hele jaar hard getraind en nie­mand had gedacht dat ik deze eerste run van het seizoen niet zou halen. Toch gebeurde dat. In de laat­ste hin­der­nis vond ik mijn Water­loo. Ik kreeg de tech­niek om met rin­gen van stok­je naar stok­je te zwaaien niet snel genoeg onder de knie en moest daarom een paar keer opnieuw begin­nen. Uitein­delijk moest ik opgeven en mijn band­je inlev­eren.
Op de web­site had ik al een paar keer gecheckt wat dit­maal de eind­hin­der­nis was, maar zoals gebruike­lijk werd dat net­jes geheim gehouden. Er zat dus niets anders op dan me te lat­en ver­rassen. En wat denk je? Weer zag ik die ellendi­ge stok­jes aan de zijkant van het laat­ste onderdeel in de com­bi­hin­der­nis zit­ten. Alsof ze het expres had­den gedaan om mij te pesten. Ik maak­te een grap­je naar mijn reisgenoot die in dezelfde start­groep zat om dan maar meteen mijn band­je in te lev­eren, ter­wi­jl ik diep van bin­nen over­woog om hele­maal niet te starten en naar huis te gaan.
Natu­urlijk ging ik wel van start. En de hele run die ik voor mijn doen eigen­lijk heel soe­pelt­jes liep (vergeleken met vorig jaar was ik 15 minuten sneller) bleef ik aan die eind­hin­der­nis denken. En elke hin­der­nis die ik ongeschon­den doork­wam vroeg ik me af of het niet voor niets was omdat ik op het einde toch mijn band­je zou moeten inlev­eren. Toch bleef ik door­lopen. Ik kreeg er zelfs plezi­er in wat gro­ten­deels ook aan het prachtige weer te danken was.
Pas toen ik tweemaal de lange apen­hang over het water achter de rug had begon ik opnieuw zenuwachtig te wor­den. Ik wist dat na de schut­ting en de over­steek tussen twee con­tain­ers de daad­w­erke­lijke proeve van bek­waamheid op me stond te wacht­en. Was ik er klaar voor? Sinds vorig jaar was ik ‘m slechts nog een keert­je tegengekomen, en dat was in Doorn. Daar had ik ook geen goede herin­ner­in­gen aan. Weliswaar was het me toen gelukt (hoewel hij in mijn herin­ner­ing iets kor­ter was) maar niet veel lat­er moest ik al halver­wege de run opgegeven van­wege kramp. Het bleek tevens mijn laat­ste run van het seizoen te zijn.
Een paar minuten lat­er stond ik dan toch echt bij de eind­hin­der­nis. Met band­je, maar met de moed in mijn schoe­nen. Ik besloot voor­lop­ig de stok­jes te negeren. Eerst maar eens het eerste gedeelte met hanglussen. Geen prob­leem. Daar­na het tweede gedeelte met mon­key­bars. Ook geen prob­leem. Zou het dan echt hele­maal op het eind alsnog mis gaan?
Ik keek om me heen waar de rin­gen waren die ik zou moeten gebruiken. Die waren ner­gens te beken­nen. Het was deze keer de bedoel­ing om ze met blote han­den te bed­win­gen. Een beet­je vergelijk­baar als mon­key­bars, maar dan aan de buitenkant. Heel even bleef ik kijken naar hoe een aan­tal andere deel­ne­mers deze hin­der­nis namen. Het leek niet al te moeil­ijk en zelf voelde ik me nog fit genoeg om het eventueel ver­schil­lende keren opnieuw te proberen mocht het niet de eerste keer lukken.
Met een diepe ademhal­ing om mijn hart­slag op rust te kri­j­gen pak­te ik het eerste stok­je vast en zette me af van de balk om door te zwaaien naar het vol­gende stok­je. Voor ik het wist was ik aan de overkant. Nu alleen nog door een buis kruipen waar­na de water­bak en de fin­ish op me wacht­ten. Ik had het gehaald! Met band­je.

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

Geef een reactie