Niersdal Survivalrun Gennep – I did it!

In de verte zag ik de hijskraan al staan met daaraan een van de eerste hindernissen van de Niersdal survivalrun: het daknet over de Niers. Een mooi richtpunt om naar het centrum van Gennep te koersen en een parkeerplaats te zoeken. Net als vorig jaar kon ik terecht vlak bij het inschrijflokaal en de kleedruimtes.

Het voelde als een deja-vu. Alleen hoopte ik niet op een zelfde afloop. Ik had het hele jaar hard getraind en niemand had gedacht dat ik deze eerste run van het seizoen niet zou halen. Toch gebeurde dat. In de laatste hindernis vond ik mijn Waterloo. Ik kreeg de techniek om met ringen van stokje naar stokje te zwaaien niet snel genoeg onder de knie en moest daarom een paar keer opnieuw beginnen. Uiteindelijk moest ik opgeven en mijn bandje inleveren.

Op de website had ik al een paar keer gecheckt wat ditmaal de eindhindernis was, maar zoals gebruikelijk werd dat netjes geheim gehouden. Er zat dus niets anders op dan me te laten verrassen. En wat denk je? Weer zag ik die ellendige stokjes aan de zijkant van het laatste onderdeel in de combihindernis zitten. Alsof ze het expres hadden gedaan om mij te pesten. Ik maakte een grapje naar mijn reisgenoot die in dezelfde startgroep zat om dan maar meteen mijn bandje in te leveren, terwijl ik diep van binnen overwoog om helemaal niet te starten en naar huis te gaan.

Natuurlijk ging ik wel van start. En de hele run die ik voor mijn doen eigenlijk heel soepeltjes liep (vergeleken met vorig jaar was ik 15 minuten sneller) bleef ik aan die eindhindernis denken. En elke hindernis die ik ongeschonden doorkwam vroeg ik me af of het niet voor niets was omdat ik op het einde toch mijn bandje zou moeten inleveren. Toch bleef ik doorlopen. Ik kreeg er zelfs plezier in wat grotendeels ook aan het prachtige weer te danken was.

Pas toen ik tweemaal de lange apenhang over het water achter de rug had begon ik opnieuw zenuwachtig te worden. Ik wist dat na de schutting en de oversteek tussen twee containers de daadwerkelijke proeve van bekwaamheid op me stond te wachten.

Was ik er klaar voor? Sinds vorig jaar was ik ‘m slechts nog een keertje tegengekomen, en dat was in Doorn. Daar had ik ook geen goede herinneringen aan. Weliswaar was het me toen gelukt (hoewel hij in mijn herinnering iets korter was) maar niet veel later moest ik al halverwege de run opgegeven vanwege kramp. Het bleek tevens mijn laatste run van het seizoen te zijn.

Een paar minuten later stond ik dan toch echt bij de eindhindernis. Met bandje, maar met de moed in mijn schoenen. Ik besloot voorlopig de stokjes te negeren. Eerst maar eens het eerste gedeelte met hanglussen. Geen probleem. Daarna het tweede gedeelte met monkeybars. Ook geen probleem. Zou het dan echt helemaal op het eind alsnog mis gaan?

Ik keek om me heen waar de ringen waren die ik zou moeten gebruiken. Die waren nergens te bekennen. Het was deze keer de bedoeling om ze met blote handen te bedwingen. Een beetje vergelijkbaar als monkeybars, maar dan aan de buitenkant. Heel even bleef ik kijken naar hoe een aantal andere deelnemers deze hindernis namen. Het leek niet al te moeilijk en zelf voelde ik me nog fit genoeg om het eventueel verschillende keren opnieuw te proberen mocht het niet de eerste keer lukken.

Met een diepe ademhaling om mijn hartslag op rust te krijgen pakte ik het eerste stokje vast en zette me af van de balk om door te zwaaien naar het volgende stokje. Voor ik het wist was ik aan de overkant. Nu alleen nog door een buis kruipen waarna de waterbak en de finish op me wachtten. Ik had het gehaald! Met bandje.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *