Rondje voortuin

De sur­vi­val­run­trai­ning deze och­tend bestond uit drie gedeel­tes. Na de war­ming up gin­gen we eerst per twee­tal aan de slag om per ron­de op het ter­rein een hin­der­nis af te wer­ken. Maar om de beurt. Ter­wijl de ene van het twee­tal de hin­der­nis pro­beer­de te vol­bren­gen moest de ande­re al die tijd een oefe­ning zoals bij­voor­beeld situps, opdruk­ken, squats, of iets der­ge­lijks uit­voe­ren. En daar­na wis­se­len natuur­lijk. Omdat ik de afge­lo­pen week ver­hin­derd was voor de door­de­week­se trai­ning merk­te ik nu pas dat ik waar­schijn­lijk in Gen­nep een bles­su­re heb opge­lo­pen aan mijn rib­ben. Som­mi­ge hin­der­nis­sen kon ik slechts met de groot­ste moei­te en pijn vol­bren­gen. Geluk­kig is mijn eerst­vol­gen­de run niet eer­der dan over een maand.
Dit deden we tot 10 uur. Toen was het tijd voor een rond­je klei­ne plas waar­bij ieder voor zich moest pro­be­ren zo snel moge­lijk te lopen. Er werd gezegd dat de afstand zo’n 1,5 kilo­me­ter was. Ik kon daar­om slechts gema­tigd tevre­den zijn met mijn tijd van 9:35 minu­ten ondanks dat ik als vier­de van de groep bin­nen­kwam1. Al dat extra hard­lo­pen tus­sen­door de afge­lo­pen maan­den had nog niet het gewens­te effect. Of zou ik toch meer her­stel nodig heb­ben na een wed­strijd­run? Mijn trai­nings­maatje uit het eer­ste deel van de trai­ning klaag­de daar ook al over.
Net voor­dat we aan het laat­ste gedeel­te wil­den begin­nen kwam de loop­ster bin­nen die een gps hor­lo­ge om had en de daad­wer­ke­lij­ke afstand wist te mel­den: 1,8 kilo­me­ter. Dat voel­de beter. Hoe­wel, het leid­de niet tot echt goe­de pres­ta­ties bij de combi’s die we nu moesten zien te bedwin­gen. We had­den vol­gens de trai­ner meer dan genoeg gelo­pen, en daar­om gin­gen we maar eens lek­ker de ver­zu­ring van onze onder­ar­men opzoe­ken. Nou, die was snel gevon­den. Er zat van­daag niet al te veel kracht en ener­gie in mijn lijf.
Thuis ver­heug­de ik me op een rus­ti­ge zon­dag­mid­dag met een boek­je en een drank­je. Eerst moest ech­ter het gras in de voor­tuin nog gemaaid wor­den. Dan kon er mest op gestrooid wor­den voor­dat het weer zou gaan rege­nen. Ik had er wei­nig zin in, maar uit­stel­len was geen optie. Dus dan maar met­een begin­nen zodat ik daar­na van mijn wel­ver­dien­de rust kon genie­ten. In een opwel­ling besloot ik mijn gps hor­lo­ge om te doen. Ik had me al een paar keer afge­vraagd hoe­veel meters je eigen­lijk loopt tij­dens dat maai­en.
Het bleek meer te zijn dan ik voor­af inge­schat had. Inclu­sief met de krui­wa­gen meer­de­re keren het gras weg­bren­gen kwam ik op ruim 2 kilo­me­ter uit. En dat is dan alleen nog maar de voor­tuin. De ach­ter­tuin schat­ten we ander­half à twee keer zo groot voor wat betreft de gras­mat. Dat zou bete­ke­nen dat ‘even­tjes het gras maai­en’ neer­komt op 5 kilo­me­ter wan­de­len. Mis­schien dat ik het voort­aan ren­nend kan gaan doen.
~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.

0
  1. De mees­te leden waren afwe­zig van­we­ge runs die dit week­end in Uden­hout en Bak­ke­veen gepland ston­den.