Stilte

Had hij kan­ker?
Nee, waar­om vraag je dat?
Van kan­ker ga je toch dood?
Nou, dat is niet altijd het geval.
Maar hij is toch dood?
Erg genoeg wel.
En daar­om moe­ten wij een minuut stil zijn?
Klopt.
Een hele minuut!
Ja.
Ok.
 
In de kleed­ka­mer was het een gro­te cha­os. Ieder­een schreeuw­de door elkaar heen, er gleed iemand uit, een ander was zijn voet­bal­schoe­nen kwijt en de coach pro­beer­de boven alle her­rie uit de tac­tiek van de wed­strijd te bespre­ken. Ik had het idee dat alleen de aan­we­zi­ge (groot)ouders naar hem luis­ter­den.
Als laat­ste werd ver­teld dat de wed­strijd met een minuut stil­te zou begin­nen. Om even te den­ken aan het club­ge­noot­je dat onlangs was komen te over­lij­den. Da’s erg lang, wist de kee­per van de dag te ver­tel­len. Enke­len had­den thuis geoe­fend tij­dens het ont­bijt. Er ont­stond een hevi­ge dis­cus­sie over hoe lang een minuut wel niet was en of je zolang je adem in kon hou­den. Dan ga je ook dood, waar­schuw­de de jon­gen die uit­ge­gle­den was en nog steeds over zijn pijn­lij­ke elle­boog zat te wrij­ven. De coach gaf het op en som­meer­de ieder­een naar bui­ten voor de war­ming up.
Als een meu­te dol­le hon­den ren­den ze de deur uit. Al snel ver­loor ik ze uit het oog, maar ik hoef­de slechts op het gejoel af te gaan om bij het veld uit te komen waar zij zou­den gaan spe­len. Ik vroeg me af of het wel zo’n ver­stan­dig idee was van een groep uit­ge­la­ten kin­de­ren van rond de 8 jaar te ver­wach­ten dat zij een minuut stil kon­den zijn. Met angst en beven zag ik hoe ze zich ver­za­mel­den bij de mid­den­stip.
Spon­taan sloe­gen ze de armen over elkaars schou­ders heen als­of het zo afge­spro­ken was. En waren een vol­le minuut dood­stil.

~ ~ ~