Stilte

Had hij kanker?
Nee, waarom vraag je dat?
Van kanker ga je toch dood?
Nou, dat is niet alti­jd het geval.
Maar hij is toch dood?
Erg genoeg wel.
En daarom moeten wij een min­u­ut stil zijn?
Klopt.
Een hele min­u­ut!
Ja.
Ok.
 
In de kleed­kamer was het een grote chaos. Iedereen schree­uwde door elka­ar heen, er gleed iemand uit, een ander was zijn voet­balschoe­nen kwi­jt en de coach probeerde boven alle her­rie uit de tac­tiek van de wed­stri­jd te bespreken. Ik had het idee dat alleen de aan­wezige (groot)ouders naar hem luis­ter­den.
Als laat­ste werd verteld dat de wed­stri­jd met een min­u­ut stilte zou begin­nen. Om even te denken aan het clubgenoot­je dat onlangs was komen te over­li­j­den. Da’s erg lang, wist de keep­er van de dag te vertellen. Enke­len had­den thuis geoe­fend tij­dens het ont­bi­jt. Er ontstond een hevige dis­cussie over hoe lang een min­u­ut wel niet was en of je zolang je adem in kon houden. Dan ga je ook dood, waarschuwde de jon­gen die uit­ge­gle­den was en nog steeds over zijn pijn­lijke elle­boog zat te wrijven. De coach gaf het op en som­meerde iedereen naar buiten voor de warm­ing up.
Als een meute dolle hon­den ren­den ze de deur uit. Al snel ver­loor ik ze uit het oog, maar ik hoefde slechts op het gejoel af te gaan om bij het veld uit te komen waar zij zouden gaan spe­len. Ik vroeg me af of het wel zo’n ver­standig idee was van een groep uit­ge­lat­en kinderen van rond de 8 jaar te verwacht­en dat zij een min­u­ut stil kon­den zijn. Met angst en beven zag ik hoe ze zich verza­melden bij de mid­den­stip.
Spon­taan sloe­gen ze de armen over elka­ars schoud­ers heen alsof het zo afge­spro­ken was. En waren een volle min­u­ut doo­d­stil.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets