We gaan het nog een keer proberen in Montferland

Onver­wachts kwam van­mid­dag een ver­zoek­je bin­nen dit jaar een nieu­we poging te wagen om de Mont­fer­land­run te lopen. Voor mij zou het een revan­che kun­nen zijn dit­maal de 15 km tot aan de finish te vol­bren­gen. In 2015 kreeg ik helaas twee kilo­me­ter voor het ein­de plots een bles­su­re aan mijn achil­les­hiel. Ik was ruim een maand niet in staat fat­soen­lijk te hard­lo­pen.

De edi­tie van 2016 liet ik aan me voor­bij gaan. Ik had me wel inge­schre­ven maar mijn fysie­ke con­di­tie door enke­le sur­vi­val­runs liet te wen­sen over. Dat was vra­gen om moei­lijk­he­den.

Dit jaar kreeg ik weer een uit­no­di­ging bin­nen. Ik twij­fel­de. Los van de pro­ble­men die ik had onder­von­den was het wel een uit­da­gend par­cours door een prach­ti­ge en bos­rij­ke omge­ving. Het leek me ech­ter beter niet al te veel hooi op de vork te nemen. Ik was nog niet zo lang gele­den begon­nen met trai­nen na de ver­hui­zing en wil­de me eerst con­cen­tre­ren op een nieuw sei­zoen van sur­vi­val­runs. Na de mail enke­le dagen in mijn inbox te laten han­gen druk­te ik op een avond reso­luut op ‘dele­te’. Vol­gend jaar mis­schien.

En nu dan plots dat ver­zoek­je om samen met Luel­la deel te nemen. We zijn inmid­dels een klei­ne twee maan­den ver­der sinds ik de uit­no­di­ging in de prul­len­bak gooi­de en ik zit lek­ker in mijn vel wat het spor­ten betreft. De eer­ste sur­vi­val­run is ach­ter de rug en de trai­nin­gen ver­lo­pen voor­spoe­dig. Ook het hard­lo­pen tus­sen­door gaat goed. Ik hoef­de er daar­om niet lang over te den­ken. Ja, ik wil het nog wel eens pro­be­ren. De inschrij­ving was bin­nen een half uur een feit.

Niet veel later kre­gen we ook nog te horen dat Tri­s­tan zich ook inge­schre­ven heeft. Gaan we gezel­lig met z’n drie­tjes. Een pri­meur.

~ ~ ~

Stil­te
Unu, doi, trei…