We gaan het nog een keer proberen in Montferland

Onverwachts kwam van­mid­dag een ver­zoek­je bin­nen dit jaar een nieuwe poging te wagen om de Mont­fer­lan­drun te lopen. Voor mij zou het een revanche kun­nen zijn dit­maal de 15 km tot aan de fin­ish te vol­bren­gen. In 2015 kreeg ik helaas twee kilo­me­ter voor het einde plots een blessure aan mijn achilleshiel. Ik was ruim een maand niet in staat fat­soen­lijk te hard­lopen.

De edi­tie van 2016 liet ik aan me voor­bij gaan. Ik had me wel ingeschreven maar mijn fysieke con­di­tie door enkele sur­vival­runs liet te wensen over. Dat was vra­gen om moeil­ijkhe­den.

Dit jaar kreeg ik weer een uitn­odig­ing bin­nen. Ik twi­jfelde. Los van de prob­le­men die ik had onder­von­den was het wel een uitda­gend par­cours door een prachtige en bosrijke omgev­ing. Het leek me echter beter niet al te veel hooi op de vork te nemen. Ik was nog niet zo lang gele­den begonnen met trainen na de ver­huiz­ing en wilde me eerst con­cen­tr­eren op een nieuw seizoen van sur­vival­runs. Na de mail enkele dagen in mijn inbox te lat­en hangen druk­te ik op een avond res­olu­ut op ‘delete’. Vol­gend jaar miss­chien.

En nu dan plots dat ver­zoek­je om samen met Luel­la deel te nemen. We zijn inmid­dels een kleine twee maan­den verder sinds ik de uitn­odig­ing in de prul­len­bak gooide en ik zit lekker in mijn vel wat het sporten betre­ft. De eerste sur­vival­run is achter de rug en de train­in­gen ver­lopen voor­spoedig. Ook het hard­lopen tussendoor gaat goed. Ik hoefde er daarom niet lang over te denken. Ja, ik wil het nog wel eens proberen. De inschri­jv­ing was bin­nen een half uur een feit.

Niet veel lat­er kre­gen we ook nog te horen dat Tris­tan zich ook ingeschreven heeft. Gaan we gezel­lig met z’n dri­et­jes. Een primeur.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets