19729 — maandag

Prachtig…

Na twee keer tever­geefs thuis te zijn geble­ven zou van­daag dan toch echt (Zeker weten? Ja, echt!) de hout­ka­chel gele­verd wor­den. Voor of na de mid­dag? Tus­sen twee en drie uur (Zeker weten? Ja, echt!) om pre­cies te zijn. Voor de zeker­heid nam ik de hele dag vrij.

Tegen vijf uur toch maar even het ver­voers­be­drijf gebeld. Er was wat tus­sen geko­men en de chauf­feur was nu (Zeker weten? Ja, echt!) onder­weg naar ons. Maxi­maal drie kwar­tier­tjes (Zeker we‑, och laat ook maar.) moesten we nog geduld heb­ben.

Stipt om zeven uur ’s avonds stond er dan ein­de­lijk een bestel­bus ach­ter op het erf. In de laad­ruim­te net­jes op een pal­let een kachel van 150 kg, maar helaas geen pal­let­wa­gen of zelfs een laad­bak die naar bene­den kon. Ook geen bij­rij­der om te hel­pen. Wel las­tig want de chauf­feur was pas geo­pe­reerd aan zijn lin­ker­arm en kon dus niet al te zwaar til­len.

Het is ons (mij) gelukt om met veel kunst en vlieg­werk het lom­pe gevaar­te via een gro­te hou­ten plaat uit de bus te schui­ven recht op een kar­re­tje waar­mee we (ik) de kachel tegen de schui­ne hel­ling van het ter­ras op kon­den duwen en tij­de­lijk bij de schuif­deu­ren kon­den par­ke­ren. Zater­dag komt de aan­ne­mer ‘m instal­le­ren.

Hij­gend ston­den we van onze (mijn) inspan­ning bij te komen.

Prach­tig woont u hier.

Dank u. En zeg gerust je of jij.

Hoort dit bij Arn­hem of Nij­me­gen?

Geen van bei­den. Bij Bem­mel.

Ah, zo. Ik heb zelf ook twee jaar in Ensche­de gewoond. Prach­ti­ge pro­vin­cie, Twen­te.

Dit is Gel­der­land.

Daar­voor heb ik jaren in Amster­dam gewoond. Was ik taxi­chauf­feur. Altijd lachen. Net André van Duin. Prach­tig. Toen moest ik schei­den en ben terug naar Tur­kije gegaan. Maar niet lang. Ik ben opnieuw getrouwd met een pracht van een vrouw in een huur­huis. In Ensche­de dus. Prach­ti­ge pro­vin­cie, Twen­te.

Ja.

Toen hoor­den we dat de hui­zen in Duits­land veel goed­ko­per zijn. Met­een een huis gekocht net over de grens. Voor hon­der­vijf­tig­dui­zend! Prach­tig land, Duits­land.

Ook ja.

Maar ik mis het wel, Twen­te. Ben blij dat ik er af en toe een keer naar toe kan.

Ik ook.

Maar ik moet er weer van­door. Geniet ervan! Het is hier…

…prach­tig.

Ja, inder­daad.