Een droom kwam uit

Afgelopen nacht droomde ik over een stok­je. Zoi­ets als een bezem­steel, maar dan kor­ter. Ongeveer 50 cen­time­ter. Ik had het stok­je eerder deze week gezien. Op de site van Ede’s Best Run.

Ik droomde ook over andere zak­en dan een stok­je. Bijvoor­beeld over auto­ban­den, net­ten, bruggen, hor­den en nog veel meer. Maar iedere keer kwam dat stok­je terug.

Waarom? Voor­namelijk omdat ik er bang voor ben. Toen ik het stok­je op de site in het oog kreeg sloeg mijn hart een slag over. Het koude zweet brak me uit. Het zal toch niet…, zo dacht ik. Ik keek nog eens beter. Zoomde in om er echt zek­er van te zijn. En hoe ik mijn best ook deed iets anders te zien dan een stok­je, zoals een ring of een tri­an­gel of een kort touwt­je, ik kon er niet omheen. Er hing een stok­je tussen.
En laat ik nu net nog nooit getraind te hebben op het bed­win­gen van een hin­der­nis met een stok­je ertussen. Ja, een keer. Toen viel ik eruit. Daar­na heb ik me eerst gecon­cen­treerd op andere hin­dernissen en tech­nieken. En was het stok­je hele­maal ver­geten. Ik kwam het verder ook ner­gens tegen in de sur­vival­runs waaraan ik deel­nam.
Tot deze week. Plots doemde het stok­je op tussen al die andere hin­dernissen. Trainen kan ik er niet meer voor. Daar­voor was het te laat. Ik kon alleen maar hopen dat het stok­je bijvoor­beeld door de par­courscom­missie uit de run zou wor­den gehaald. Je weet maar nooit. Hoop doet lev­en.
Vanocht­end liep ik Ede’s Best Run. En in mijn hoofd droeg ik het par­cours met me mee. Dat was makke­lijk want het ging vlak langs waar mijn kan­toor is gehuisvest. Tot aan die plek ging het voor­spoedig. Ik had mijn band­je tot zover weten te behouden. Ook bij een aan­tal zware hin­dernissen die toen vol­gden luk­te het me.
Maar bij elke stap die ik deed wist ik ook dat het stok­je steeds dichter­bij kwam. Of ik dichter bij het stok­je. De vraag was of ik er voor­bij zou komen.
In de verte zag ik de hin­der­nis opdoe­men waar het stok­je in ver­w­erkt zou zijn. Zon­der bril zag ik pas erg laat of het stok­je daad­w­erke­lijk van de par­tij zou zijn. Ik hield mijn hart vast. Maar hoe dichter­bij ik kwam hoe beter het er voor mij leek uit te zien. Want wat ik zag was:

  • inklim­touw
  • kort touwt­je
  • tri­an­gel
  • ring
  • inklim­touw

En dan nog een keert­je het­zelfde om het moeil­ijk te mak­en.
Dat moest te doen zijn! Gesterkt door het feit dat het stok­je ont­brak, sprong ik ent­hou­si­ast in het inklim­touw en wist voor mijn doen soe­pelt­jes tot aan het vol­gende inklim­touw te ger­ak­en. Vol­gens verwacht­ing kwa­men dan nog een keer het korte touwt­je, de tri­an­gel en de ring voor­bij voor­dat ik uit de hin­der­nis kon sprin­gen. Met band­je zoals het er nu uitzag.
Niet dus.
In het tweede gedeelte was het korte touwt­je een stok­je.
Het stok­je uit mijn droom.
Waar ik in mijn droom niet aan voor­bij kwam.
Mijn droom kwam uit.

[Foto: Ben­nie Slagers]
~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets