Ze heeft één taak

Onlangs schreef ik een blog­post met als titel ‘Je hebt één taak’. Het ging over mijn pogin­gen een afspraak voor een demo te laten plan­nen door een col­le­ga over­zee. Dat had heel wat voe­ten in aar­de. Van­daag had ik deze titel opnieuw kun­nen gebrui­ken, hoe­wel de vlag hier een geheel ande­re lading dekt.

Van een col­le­ga hoor­de ik over een tv-serie genaamd The Handmaid’s Tale. Auto­ma­tisch ging ik er van­uit dat het een serie op Net­flix betrof, maar daar kon ik ‘m niet vin­den. Ook niet op de regu­lie­re zen­ders die ik via Digi­ten­ne weet bin­nen te halen. De serie schijnt voor­lo­pig alleen ach­ter een betaal­muur uit­ge­zon­den te wor­den, waar pre­cies dat is me nog niet dui­de­lijk. Al gauw ver­gat ik de aan­be­ve­ling.

Tot­dat ik er in The Guar­di­an recen­sies over zag ver­schij­nen. De eer­ste die ik las maak­te me razend nieuws­gie­rig, maar deed me ook weer rea­li­se­ren dat ik de serie ner­gens kon bekij­ken. Geluk­kig las ik dat de serie geba­seerd is op een gelijk­na­mi­ge roman geschre­ven door Mar­ga­ret Atwood. Dat maak­te de zaak een stuk mak­ke­lij­ker. Te meer omdat ons kof­fie­au­to­maat ont­kalkt moest wor­den.

Ja, je leest het goed.

Want het ont­kal­kings­mid­del was op. En laat bol.com nou net een aan­bie­ding heb­ben van het merk waar­naar wij op zoek waren. Dus klei­ne moei­te om er met­een een boek bij te bestel­len.

Gis­ter werd de bestel­ling gele­verd en nog die­zelf­de avond ben ik er van­zelf­spre­kend onder het genot van een goe­de kop kof­fie in begin­nen te lezen.

I would like to belie­ve this is a sto­ry I’m tel­ling. I need to belie­ve it. I must belie­ve it. Tho­se who can belie­ve that such sto­ries are only sto­ries have a bet­ter chan­ce.
If it’s a sto­ry I’m tel­ling, then I have con­trol over the ending. Then the­re will be an ending, to the sto­ry, and real life will come after it. I can pick up whe­re I left off.
It isn’t a sto­ry I’m tel­ling.
[p.63]

Beklem­mend. Hui­ve­ring­wek­kend. Duis­ter. Raad­sel­ach­tig. Ver­war­rend.

Zomaar wat woor­den die naar boven komen wan­neer ik na een goe­de vijf­tig blad­zij­den gele­zen te heb­ben het boek opzij leg. Ergens had ik de opmer­king voor­bij zien komen dat The Handmaid’s Tale niet echt geschikt is voor bin­ge-wat­ching. Bij het boek heb ik het gevoel dat iets soort­ge­lijks van toe­pas­sing is. Dat naar­ma­te ik zal vor­de­ren in het ver­haal er regel­ma­tig pas­sa­ges zul­len zijn die aan­lei­ding geven om even afstand te nemen. Er zijn al vol­doen­de sig­na­len geweest die nade­rend onheil sug­ge­re­ren voor hoofd­per­soon Offred.

Offred is a Hand­maid. She has only one func­ti­on: to breed. If she refu­ses to play her part she will, like all dis­sen­ters, be han­ged at the wall or sent out to die slow­ly of radi­a­ti­on sick­ness. She may walk dai­ly to the mar­ket and utter demu­re words to other Hand­maids, but her role is fixed, her free­dom a for­got­ten con­cept.
Offred remem­bers her old life — love, fami­ly, a job, access to the news. It has all been taken away. But even a repres­si­ve sta­te can­not obli­te­ra­te desi­re.

The Handmaid’s Tale
Mar­ga­ret Atwood
Uit­ge­ver Vin­ta­ge
ISBN 9781784871444

~ ~ ~

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *