4 Parken, 8 kilometer, 177 hoogtemeters

Per toe­val hoorde ik een aan­tal dagen gele­den tij­dens de train­ing sur­vival­run over een trail­run die in Arn­hem geor­gan­iseerd werd. Mid­den in het cen­trum en toch 80% over onver­harde paden. En ook nog eens met veel hoogteme­ters in het par­cours.
Zou het iets voor mij zijn? In decem­ber heb ik een hernieuwde ken­nis­mak­ing met de Mont­fer­lan­drun op het pro­gram­ma staan. Weliswaar gaat die 100% over ver­harde wegen, maar toch. Er moeten daar ook heel wat hoogteme­ters over­won­nen wor­den voor­dat de fin­ish bereikt wordt.

Ik besloot een kijk­je op de site van de 4Parken City Trail te nemen. Wat ik zag sprak me meteen aan. Hele­maal toen ik las dat er dit jaar gekozen kon wor­den tussen 5 en 10 Engelse mijl. Omdat ik nog niet zek­er weet of dit trail­run­nen iets voor mij is schreef ik me in voor de korte afs­tand. Met ook iets min­der hoogtev­er­schillen tussendoor. Zoveel heb ik er nog niet op kun­nen trainen.


Vanocht­end was het zover. De weersvoor­spelling was per­fect. Eerst nog wat regen maar dan opklarin­gen. Dus lekker veel zuurstof in de lucht. En alsof het zo moest zijn trok inder­daad bij aan­vang van 5EM de regen zich terug om ruimte te geven voor een waterig zon­net­je.
Voorzichtig ging ik van start. Het was een kleine groep. De meeste deel­ne­mers waren naar mijn inschat­ting meer ervaren en liepen de 10EM. Er was gewaarschuwd voor een ‘gevaar­lijke’ want erg glib­berige afdal­ing van het talud bij het ver­lat­en van de RETO wieler­baan waar we vertrokken. Maar met mijn ervar­ing in sur­vival­run (en daar­door de juiste schoe­nen) zag ik niet pre­cies wat nu het prob­leem was en voor ik het wist liep ik in een groep­je van vijf aan kop.
Lang heb ik dat niet vol­ge­houden. Halver­wege de run begon me het gebrek aan tech­niek voor het snel sti­j­gen en dalen op te breken. Ik had wel wat film­p­jes vooraf zit­ten kijken maar er op oefe­nen bij ons in de buurt was niet mogelijk. Na de ververs­ingspost besloot ik (noodged­won­gen) het tem­po wat terug te schroeven om mezelf niet hele­maal op te blazen. Het moest wel leuk bli­jven.
En dat bleef het tot het einde. Ik vond het een fan­tastis­che ervar­ing die zek­er naar meer smaakt. Nu al ben ik bezig te zoeken naar andere runs waaraan ik kan deel­ne­men. Het lijkt me een pri­ma afwis­sel­ing en aan­vulling met de sur­vival­run wed­stri­j­den. Wie weet kan ik iedere maand een­t­je van alle­bei in het schema opne­men.
Zal ik er ook nog een nieuwe serie aan wij­den?

[Foto: Eric Béatse]
~ ~ ~

Geef een reactie