Vallen en (een stukje) doorgaan

[Foto: Storm­Run Deest]

Het leek alsof er geen eind aan kwam. Miss­chien omdat het een tijd­lang ging als in slow-motion. Althans het begin.
Ik zag hoe mijn voet heel even bleef hak­en in het net. Zou ik erin sla­gen om te bli­jven hangen? En dan mijn buik­spieren aanspreken om mezelf omhoog te hijsen? Zodat ik met mijn han­den alsnog grip kon kri­j­gen op het net?
Deze gedacht­en gin­gen door mijn hoofd ter­wi­jl mijn voet ter­gend langza­am loskwam van het net. Daar­na zette zich de val in.
Wat zou het zijn geweest? Vijf meter?
De eerste meter duurde in ieder geval voor mijn gevoel een volle min­u­ut. Ik had alle tijd om ron­dom me heen te kijken.
Zag aan het andere eind van de hin­der­nis snellere deel­ne­mers al aan land gaan. Zag vri­jwilligers van de organ­isatie bezig met een van de touwen te repar­eren. Zag de hijskraan hoog boven alles en iedereen uit­tore­nen. Zag mezelf vallen en vallen en vallen.
Toen kwam er plots een ver­snelling en voor ik het wist raak­te ik het waterop­per­vlak. Hoe lang ik onder ben geweest weet ik niet maar toen ik een­maal weer boven water kwam viel het me moeil­ijk mijn ademhal­ing onder con­t­role te kri­j­gen van­wege de kou. Er was een duik­er die mijn richt­ing uit­gez­wom­men kwam. Of alles onder con­t­role was? Ik keek naar boven waar ik eigen­lijk had moeten zijn. Niet hier bene­den in het water. Maar ik knik­te van ja, om niet te gaan klap­per­tanden.
Langza­am zwom ik naar de kant tot­dat ik kon staan. De duik­er vroeg of ik het erg koud had. Ik probeerde het woord ja. Het kwam er redelijk ver­staan­baar uit. Dacht ik en besloot het daar bij te houden. Maar wat nu te doen? Terug naar de start om droge kleren aan te trekken? Of het nog een keer opnieuw proberen? Tenslotte was de (per­fect geor­gan­iseerde en zeer uitda­gende) Storm­Run voor mij pas net begonnen. Dit was een van de eerste hin­dernissen. Stop­pen kon alti­jd nog.
De tweede keer luk­te het zon­der val- of zwem­par­tij. Warm kreeg ik het echter niet meer. Er stond een gemene koude wind die zek­er op de dijk me tot op het bot verkleumde. Of het daar­door kwam of juist door de val in het water waar­bij ik toch wat ongelukkig terecht kwam zal ik nooit weten maar halver­wege de run op het ter­rein van Storm­Run waar twee flinke combi’s achter elka­ar kwa­men luk­te het me niet meer het laat­ste stuk­je te vol­bren­gen. De regen­bui die ons juist op dat moment ook nog trof zal zek­er niet geholpen hebben.
Nu zit ik thuis. Warm en droog. Drie runs dit seizoen gelopen. Slechts één keer het band­je weten te behouden. Net zoals vorig seizoen.
Mijn nek voelt pijn­lijk. Miss­chien toch niet hele­maal goed terecht­gekomen in het water. Mijn enkel ligt open. Een hin­der­nis iets te ent­hou­si­ast genomen. Mijn onder­ar­men zijn gez­wollen en vol krassen en blauwe plekken. Gevolg van de vele klim- en klauter­par­ti­jen tij­dens de run.
En ik voel me heer­lijk. Natu­urlijk ben ik teleurgesteld dat ik mijn band­je niet wist te behouden. Maar verder? Gewoon uithuilen en door bli­jven trainen op die aspecten waarop het mis­ging. Net zolang tot­dat het wel goed gaat. Want sur­vival­run is geweldig! Ik zou het voor geen geld meer willen mis­sen ook al gaat het dan de meeste keren niet zoals ik wil.
Ik bek­ijk het gewoon van de posi­tieve kant. Met mijn 54 jaar heb ik nog zes jaar de tijd om vanaf dat moment hoge ogen te gooien in de 60+ cat­e­gorie. Mij kri­j­gen ze niet klein!
~ ~ ~
Hier nog wat foto’s van mijn tweede poging bij de kraan­hin­der­nis. Op de eerste foto ben ik rechts onder­aan te zien met num­mer 183, ver­sc­holen achter het logo van de onovertrof­fen fotograaf van deze serie, Kees Bakker:

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets