De achterkant van mezelf

De man zat enkele rijen schuin voor me. Aan de andere kant van het gang­pad. Hij was in gesprek met zijn buurvrouw. Er werd af en toe gelachen. Ik las verder in mijn boek.
Een kleine twee uur lat­er waren we bij­na op onze bestem­ming. Mijn col­le­ga lag onderuit­geza­kt te slapen. Tussen ons in was een lege stoel. Ik las het hoofd­stuk uit waarin ik bezig was en borg het boek toen op in de tas die bij mijn voeten lag.
Nadat de stew­ardes had gecon­troleerd of we alle­maal onze stoel weer rech­top had­den staan en de tafelt­jes waren ingeklapt ging zij zelf ook zit­ten. De land­ing werd ingezet. Mijn col­le­ga sliep nog steeds. Ik keek wat om me heen.
De man zat nog steeds enkele rijen schuin voor me. Het leek alsof ook zijn buurvrouw lag te slapen. Hij zelf zat wat door een tijd­schrift te bladeren. Ik keek naar zijn achter­hoofd.
Hij had gri­js haar. Ook had hij een bril op. Meer kon ik niet zien. Nou ja, zijn lin­k­eroor natu­urlijk, en heel soms het top­je van zijn neus. Ik had genoeg gezien tot­dat ik plots iets geheel anders zag.
Het leek alsof zijn hoofd licht­jes ver­vor­mde. Zijn haar was nog steeds gri­js maar anders. Hij had nog steeds een bril maar anders. Zijn lin­k­eroor was niet langer zijn lin­k­eroor. En het top­je van zijn neus was de mijne. Ik keek naar mezelf zon­der mezelf te zien.
Hoe kon ik ken­nis hebben van mijn achter­hoofd? Bij mijn weten kijk ik er nooit naar. Toch wist ik zek­er dat ik er zo vanachter uit zag. Sterk­er, ik zat daar gewoon enkele rijen voor me. Ik bladerde in een tijd­schrift.
Een vage onrust maak­te zich van mij meester. Wie zat daar in die stoel schuin voor mij? Wie zat me van achter in mijn nek te staren? Ik wilde opstaan maar de vei­lighei­d­sriem hield me op mijn plaats.
Todat het moment voor­bij was. De man keek naar links en ik was uit zijn gezicht verd­we­nen. Alsof hij iets gevoeld had. Hij draaide zich nog wat verder om. Ik keek naar mijn han­den.
Bij de douane zag ik hem weer. Hij leek niet in het minst op mij. Niet van achter en niet van voor. Ik vroeg me af wat het te beteke­nen had.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets