ZwartWit — dag 2

Onder­weg naar huis raak­te ik ver­strikt in de vele files die de snel­weg bevolk­ten. Nor­maal gespro­ken buig ik het hoofd deemoedig voor al deze tegenslag en accepteer gelat­en na een lange werkdag ook nog eens lang in mijn auto te moeten door­bren­gen voor­dat ik thuis van enkele vri­je uren kan geni­eten.
Maar zo niet van­daag. Ik moest mijn oud­ste klein­zoon ophalen van voet­bal­train­ing en wilde ruim op tijd arriv­eren opdat ik nog een gedeelte van zijn train­ing aan de zijli­jn kon meemak­en. Ongeduldig trom­me­lend op mijn stu­ur zag ik hoe de minuten wegtik­ten ter­wi­jl de auto’s stoï­ci­jns op hun plaats bleven staan. Net op het moment dat ik besloot te gaan bellen dat ik het waarschi­jn­lijk niet ging red­den kwam er beweg­ing in de gestolde stroom staal.
Uitein­delijk viel het alle­maal mee en was ik ruim een kwarti­er voor het einde van de train­ing aan­wezig. Toen we na afloop richt­ing kleed­kamers liepen kreeg ik te horen dat ik wel even buiten mocht wacht­en. Ik gaf aan dat ik me vereerd voelde door deze gun­st, maar de ironie ont­ging hem.
Bij­na een half uur lat­er besloot ik toch maar eens te gaan kijken waar hij bleef. In de klee­druimte waar mijn bril meteen besloeg van­wege de damp die er hing door­dat er zojuist een heel elf­tal uit­ge­breid had staan douchen was hij net bezig zijn tas dicht te rit­sen. Daar­na was hij klaar en kon­den we gaan.
~ ~ ~
No peo­ple, pets, expla­na­tions. 7 days 1 b/w pho­to of your life. Let’s share some beau­ty, art and life around!
Dat is de opdracht op face­book. Maar hier kan ik explainen zoveel ik wil. Voor de rest hou ik me aan de regels.
~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie