ZwartWit – dag 7

Er is een col­le­ga van de trap geval­len in ons kan­toor­ge­bouw. Geluk­kig niet hele­maal van boven naar bene­den. Ergens een paar tre­den voor­dat ze vei­lig bene­den was gleed ze uit. Waar­schijn­lijk had een ande­re col­le­ga thee, water of kof­fie gemorst. Dat is nog steeds ondui­de­lijk.
Dat die col­le­ga van de trap was geval­len werd pas later opge­merkt toen ze tij­dens haar vakan­tie (enke­le dagen na het voor­val) last bleef hou­den van haar enkel en als­nog een dok­ter bezocht. Dia­gno­se: gebro­ken (kan ook ver­stuikt zijn, dat ben ik ver­ge­ten) en dus in het gips. En wat doen je dan? Je maakt een foto en zet die op facebook. Pas toen kwam het aan het licht.
Omdat ze erbij geschre­ven had dat het een gevolg was van de val­par­tij in het trap­pen­huis, werd uit­ein­de­lijk ook de col­le­ga inge­licht die ver­ant­woor­de­lijk is voor vei­lig­heid op ons werk. Met terug­wer­ken­de kracht had­den we dus een bedrijfs­on­ge­val te pak­ken. Daar gin­gen onze mooie sta­tis­tie­ken.
Een ander gevolg was dat er een zoge­naam­de cor­rec­tie­ve actie opge­start moest wor­den om soort­ge­lij­ke voor­val­len in de toe­komst te ver­mij­den. Je raadt het mis­schien al, er kwa­men bord­jes te han­gen1 die aan­ga­ven dat we voort­aan niet meer met los­se han­den op de trap moch­ten lopen. Het dwin­gen­de advies is om voort­aan altijd de leu­ning te gebrui­ken.
Ver­der werd ons opge­dra­gen geen gevul­de kof­fie­be­kers of mok­ken meer mee te nemen zodra we de trap gebrui­ken. Ten­zij het een exem­plaar is dat afge­slo­ten kan wor­den. Dan mag het wel. Maar je moet nog steeds de leu­ning met mini­maal één hand vast­hou­den. Veel meer kun je daar­om niet mee­ne­men.
Waar­om ver­tel ik dit?
Van­avond maak­te ik voor­dat ik naar huis ging nog even gebruik van het toi­let. Ik had niet opge­merkt hoe de hand­doek erbij hing anders had ik waar­schijn­lijk een ander toi­let opge­zocht. Hoe dan ook, toen ik mijn han­den had gewas­sen bleek de hand­doek­rol nat­ter dan mijn han­den. Daar­om wil­de ik naar de kof­fie­cor­ner lopen maar daar was juist de schoon­maak­ster bezig.
Met drui­pen­de han­den liep ik ver­vol­gens naar een ver­die­ping lager om daar mijn han­den te dro­gen. Toen ik weer terug wil­de naar mijn eigen werk­plek zag ik een spoor van drup­pels over de tre­den waar ik zojuist gelo­pen had. Als­of Hans en Griet­je uit het gelijk­na­mi­ge sprook­je dit had­den gedaan om de weg naar huis terug te kun­nen vin­den. Levens­ge­vaar­lijk!
Vlug zocht ik ergens een sta­pel tis­sues op om de boel te dro­gen. Waar­door ik even later weer mijn han­den kon gaan was­sen want de trap­tre­den waren niet alle­maal even schoon. Wij­zer gewor­den deed ik dat in de kof­fie­cor­ner zodat ik ze ook met­een kon afdro­gen. Toen was het de hoog­ste tijd om mijn tas te pak­ken en de avond­fi­le op te zoe­ken.
~ ~ ~
Dit was de laat­ste dag van een reeks van zeven waar­in ik elke dag een zwart wit foto heb gepost op facebook. Zon­der uit­leg. Want dat mocht niet. Maar hier wel natuur­lijk.
No peo­p­le, pets, expla­na­ti­ons. 7 days 1 b/w pho­to of your life. Let’s sha­re some beau­ty, art and life around!

~ ~ ~

Zwart­Wit – dag 6
In de dub­be­le cij­fers

  1. Ver­mel­dens­waar­dig is het feit dat de eer­ste keer de bord­jes al na enke­le uren naar bene­den waren geval­len omdat de gebruik­te lijm niet erg geschikt bleek. 

2 reacties op “ZwartWit – dag 7”

Reacties zijn gesloten.