ZwartWit – dag 7

Er is een col­le­ga van de trap gevallen in ons kan­toorge­bouw. Gelukkig niet hele­maal van boven naar bene­den. Ergens een paar tre­den voor­dat ze veilig bene­den was gleed ze uit. Waarschi­jn­lijk had een andere col­le­ga thee, water of koffie gemorst. Dat is nog steeds onduidelijk.
Dat die col­le­ga van de trap was gevallen werd pas lat­er opge­merkt toen ze tij­dens haar vakantie (enkele dagen na het voor­val) last bleef houden van haar enkel en alsnog een dok­ter bezocht. Diag­nose: gebro­ken (kan ook ver­s­tuikt zijn, dat ben ik ver­geten) en dus in het gips. En wat doen je dan? Je maakt een foto en zet die op face­book. Pas toen kwam het aan het licht.
Omdat ze erbij geschreven had dat het een gevolg was van de val­par­tij in het trap­pen­huis, werd uitein­delijk ook de col­le­ga ingelicht die ver­ant­wo­ordelijk is voor vei­ligheid op ons werk. Met terug­w­erk­ende kracht had­den we dus een bedri­jf­songeval te pakken. Daar gin­gen onze mooie sta­tistieken.
Een ander gevolg was dat er een zoge­naamde cor­rec­tieve actie opges­tart moest wor­den om soort­gelijke voor­vallen in de toekomst te ver­mi­j­den. Je raadt het miss­chien al, er kwa­men bor­d­jes te hangen1 die aan­gaven dat we voor­taan niet meer met losse han­den op de trap mocht­en lopen. Het dwin­gende advies is om voor­taan alti­jd de leun­ing te gebruiken.
Verder werd ons opge­dra­gen geen gevulde koffiebek­ers of mokken meer mee te nemen zodra we de trap gebruiken. Ten­z­ij het een exem­plaar is dat afges­loten kan wor­den. Dan mag het wel. Maar je moet nog steeds de leun­ing met min­i­maal één hand vasthouden. Veel meer kun je daarom niet meen­e­men.
Waarom ver­tel ik dit?
Vanavond maak­te ik voor­dat ik naar huis ging nog even gebruik van het toi­let. Ik had niet opge­merkt hoe de hand­doek erbij hing anders had ik waarschi­jn­lijk een ander toi­let opge­zocht. Hoe dan ook, toen ik mijn han­den had gewassen bleek de hand­doekrol nat­ter dan mijn han­den. Daarom wilde ik naar de koffiecorner lopen maar daar was juist de schoon­maak­ster bezig.
Met druipende han­den liep ik ver­vol­gens naar een verdieping lager om daar mijn han­den te dro­gen. Toen ik weer terug wilde naar mijn eigen werk­plek zag ik een spoor van drup­pels over de tre­den waar ik zojuist gelopen had. Alsof Hans en Gri­et­je uit het gelijk­namige sprook­je dit had­den gedaan om de weg naar huis terug te kun­nen vin­den. Lev­ens­gevaar­lijk!
Vlug zocht ik ergens een stapel tis­sues op om de boel te dro­gen. Waar­door ik even lat­er weer mijn han­den kon gaan wassen want de trap­tre­den waren niet alle­maal even schoon. Wijz­er gewor­den deed ik dat in de koffiecorner zodat ik ze ook meteen kon afdro­gen. Toen was het de hoog­ste tijd om mijn tas te pakken en de avond­file op te zoeken.
~ ~ ~
Dit was de laat­ste dag van een reeks van zeven waarin ik elke dag een zwart wit foto heb gepost op face­book. Zon­der uit­leg. Want dat mocht niet. Maar hier wel natu­urlijk.
No peo­ple, pets, expla­na­tions. 7 days 1 b/w pho­to of your life. Let’s share some beau­ty, art and life around!

~ ~ ~


  1. Ver­meldenswaardig is het feit dat de eerste keer de bor­d­jes al na enkele uren naar bene­den waren gevallen omdat de gebruik­te lijm niet erg geschikt bleek. 

2 Comments

Geef een reactie