In de dubbele cijfers

Gis­ter­avond las ik de laat­ste twee ver­halen uit de bun­del Er moet iets gebeuren van Maart­je Wor­tel. Een bij­zon­dere gebeurte­nis. Het was mijn tiende boek dit jaar dat ik uit­las, iets wat ik lange tijd niet meer voor mogelijk had gehouden.

In jan­u­ari, vlak voor­dat we de sleu­tel van ons nieuwe huis kre­gen had ik daar nog anders over gedacht. Er mocht dan wel een grote ver­bouwing aanstaande zijn, dat hoefde echter niet te beteke­nen dat ik niet tussendoor wat kon lezen als broodnodi­ge ontspan­ning. Hoe een mens zich kan ver­gis­sen.

Tij­dens de zomer­vakantie deed ik een vol­gende poging mijn leesritme van de laat­ste jaren op te pakken. Tev­ergeefs. De ver­bouwing en ver­huiz­ing mocht dan achter de rug zijn, er bleef nog meer dan vol­doende te klussen in en rond het huis. Ik zou blij mogen zijn als ik aan het eind van het jaar vijf boeken zou weten te lezen.

Maar ziedaar, in sep­tem­ber bleek er toch wat vri­je tijd te ontstaan die ik kon opvullen door weer te gaan lezen. Bin­nen niet al teveel tijd had ik weer enkele boeken gelezen. Ik had de smaak weer te pakken. Wel was er zo nu en dan een peri­ode waarin het lezen stil­viel, maar gelukkig nooit van lange duur.

En nu kon ik dus de 10 stuks aftikken. Waar­bij ik eerlijkhei­d­shalve wel moet beken­nen dat ik een beet­je gesmokkeld heb. Boek 1 van Ima­ji­ca is niet echt een fysiek boek maar de helft van de bun­del die heb staan. Maar oor­spronke­lijk waren het twee losse boeken. Ik voel me daarom niet hele­maal schuldig. Ik had het gewoon even nodig om de moti­vatie te behouden.

Natu­urlijk gaat het om de ervar­ing en het genot van het lezen zelf en niet om de kwan­titeit van het aan­tal boeken dat ik in een jaar weg kan strepen. Toch heb ik af en toe wat aan­moedig­ing nodig om door te bli­jven lezen. Van­daar dat ik even bli­jf stil­staan bij de mijl­paal van van­daag. Miss­chien dat het me zelfs gaat lukken om het jaar te eindi­gen met twaalf of der­tien boeken. Tenslotte heb ik er alweer enkele teruggevon­den in de ver­huis­dozen waarin ik al een flink eind in gevorderd was.

De komende tijd zal ik ook nog wat korte besprekin­gen plaat­sen van de boeken die ik dit jaar heb gelezen. Dat is er niet alti­jd van gekomen. Wie weet word ik ooit weer eens een boek­blog­ger.

PS. Een aan­tal ver­huis­dozen met boeken mag dan inmid­dels zijn uit­gepakt, dit betekent niet dat ik alles bij de hand heb of snel terug kan vin­den. Voor­lop­ig lees ik dus vooral wat ik makke­lijk bij de hand heb. Makke­lijk lev­en van Her­man Koch is hier­door een passende toe­val­str­e­f­fer als vol­gend boek(je) in de rij.

Tom Sanders is een gevierd schri­jver van zelfhulp­boeken. Van zijn best­sellers zijn wereld­wi­jd meer dan veer­tig miljoen exem­plaren verkocht. Tom is gelukkig getrouwd met Julia en heeft twee vol­wassen zonen, van wie de jong­ste zijn oogap­pel is.
Tij­dens een ver­jaardags­feestje voor Julia staat hun schoon­dochter Han­na — op wie Tom en Julia niet dol zijn — opeens voor de deur. Ste­fan is over de schreef gegaan en dat is niet de eerste keer. Moet Tom zijn lievel­ingszoon Ste­fan aanspreken op zijn gedrag? Of is het miss­chien beter om de adviezen uit zijn zelfhulp­boeken in prak­tijk te bren­gen, zoals zijn bek­ende richtli­jn: ‘Probeer prob­le­men niet alti­jd op te lossen door eraan te denken; vaak wor­den ze eerder opgelost door er niet aan te denken’?

Makke­lijk lev­en
Her­man Koch
Sticht­ing Col­lec­tieve Pro­pa­gan­da van het Ned­er­landse Boek
ISBN 9789059654112

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets