In de dubbele cijfers

Gis­ter­avond las ik de laat­ste twee ver­ha­len uit de bun­del Er moet iets gebeu­ren van Maartje Wor­tel. Een bij­zon­de­re gebeur­te­nis. Het was mijn tien­de boek dit jaar dat ik uit­las, iets wat ik lan­ge tijd niet meer voor moge­lijk had gehou­den.

In janu­a­ri, vlak voor­dat we de sleu­tel van ons nieu­we huis kre­gen had ik daar nog anders over gedacht. Er mocht dan wel een gro­te ver­bou­wing aan­staan­de zijn, dat hoef­de ech­ter niet te bete­ke­nen dat ik niet tus­sen­door wat kon lezen als brood­no­di­ge ont­span­ning. Hoe een mens zich kan ver­gis­sen.

Tij­dens de zomer­va­kan­tie deed ik een vol­gen­de poging mijn lees­rit­me van de laat­ste jaren op te pak­ken. Tever­geefs. De ver­bou­wing en ver­hui­zing mocht dan ach­ter de rug zijn, er bleef nog meer dan vol­doen­de te klus­sen in en rond het huis. Ik zou blij mogen zijn als ik aan het eind van het jaar vijf boe­ken zou weten te lezen.

Maar zie­daar, in sep­tem­ber bleek er toch wat vrije tijd te ont­staan die ik kon opvul­len door weer te gaan lezen. Bin­nen niet al teveel tijd had ik weer enke­le boe­ken gele­zen. Ik had de smaak weer te pak­ken. Wel was er zo nu en dan een peri­o­de waar­in het lezen stil­viel, maar geluk­kig nooit van lan­ge duur.

En nu kon ik dus de 10 stuks aftik­ken. Waar­bij ik eer­lijk­heids­hal­ve wel moet beken­nen dat ik een beet­je gesmok­keld heb. Boek 1 van Ima­ji­ca is niet echt een fysiek boek maar de helft van de bun­del die heb staan. Maar oor­spron­ke­lijk waren het twee los­se boe­ken. Ik voel me daar­om niet hele­maal schul­dig. Ik had het gewoon even nodig om de moti­va­tie te behou­den.

Natuur­lijk gaat het om de erva­ring en het genot van het lezen zelf en niet om de kwan­ti­teit van het aan­tal boe­ken dat ik in een jaar weg kan stre­pen. Toch heb ik af en toe wat aan­moe­di­ging nodig om door te blij­ven lezen. Van­daar dat ik even blijf stil­staan bij de mijl­paal van van­daag. Mis­schien dat het me zelfs gaat luk­ken om het jaar te ein­di­gen met twaalf of der­tien boe­ken. Ten­slot­te heb ik er alweer enke­le terug­ge­von­den in de ver­huis­do­zen waar­in ik al een flink eind in gevor­derd was.

De komen­de tijd zal ik ook nog wat kor­te bespre­kin­gen plaat­sen van de boe­ken die ik dit jaar heb gele­zen. Dat is er niet altijd van geko­men. Wie weet word ik ooit weer eens een boek­blog­ger.

PS. Een aan­tal ver­huis­do­zen met boe­ken mag dan inmid­dels zijn uit­ge­pakt, dit bete­kent niet dat ik alles bij de hand heb of snel terug kan vin­den. Voor­lo­pig lees ik dus voor­al wat ik mak­ke­lijk bij de hand heb. Mak­ke­lijk leven van Her­man Koch is hier­door een pas­sen­de toe­vals­tref­fer als vol­gend boek(je) in de rij.

Tom San­ders is een gevierd schrij­ver van zelf­hulp­boe­ken. Van zijn best­sel­lers zijn wereld­wijd meer dan veer­tig mil­joen exem­pla­ren ver­kocht. Tom is geluk­kig getrouwd met Julia en heeft twee vol­was­sen zonen, van wie de jong­ste zijn oog­ap­pel is.
Tij­dens een ver­jaar­dags­feest­je voor Julia staat hun schoon­doch­ter Han­na — op wie Tom en Julia niet dol zijn — opeens voor de deur. Ste­fan is over de schreef gegaan en dat is niet de eer­ste keer. Moet Tom zijn lie­ve­lings­zoon Ste­fan aan­spre­ken op zijn gedrag? Of is het mis­schien beter om de advie­zen uit zijn zelf­hulp­boe­ken in prak­tijk te bren­gen, zoals zijn beken­de richt­lijn: ‘Pro­beer pro­ble­men niet altijd op te los­sen door eraan te den­ken; vaak wor­den ze eer­der opge­lost door er niet aan te den­ken’?

Mak­ke­lijk leven
Her­man Koch
Stich­ting Col­lec­tie­ve Pro­pa­gan­da van het Neder­land­se Boek
ISBN 9789059654112

~ ~ ~

Zwart­Wit – dag 7
Rond­je har­de wind