Rondje harde wind

Nee, dit is geen deel 8 in de serie zwart wit foto’s uit mijn dagelijks lev­en. De opdracht op face­book was om het zeven dagen op rij vol te houden, en die reeks zit erop. Maar ja, dat is op face­book. Hier kan ik gewoon door­gaan als ik daar zin in heb.
Van­daag (en mor­gen ook) heb ik een dag­je vrij en tegen de avond besloot ik om te gaan hard­lopen in plaats van sur­vival­run train­ing. Over tien dagen staat de Mont­fer­lan­drun al op de agen­da en het leek me ver­standi­ger iets aan mijn loop­con­di­tie te doen. Zo vaak ben ik tenslotte de laat­ste weken niet meer geweest. Ik mag er dan goede rede­nen voor hebben, dat betekent niet dat ik daar­door goed aan de start zal ver­schi­j­nen. Laat staan de run een beet­je fat­soen­lijk weet uit te lopen.
Op een sukkel­draf­je liep ik naar de plek waar ik allereerst gewend ben een korte warm­ing-up uit te voeren. Er stond een strakke wind waar­van ik (achter­af ver­keerd) dacht dat die haaks op de route stond die ik wilde lopen. Voort­varend legde ik de eerste vijf kilo­me­ter af. Omdat het lekker ging plak­te ik er nog een halve kilo­me­ter bij aan. Toen draaide ik me om.
Plots had ik de wind vol in het gezicht. Het leek of ik niet meer vooruit kwam. Ik wilde wel hard­er, en deed daar ook echt mijn best voor, maar het had weinig effect. Mijn looptem­po zak­te zien­dero­gen. Het was dat ik de kilo­me­ters met wind in de rug zo snel had gelopen want anders was mijn gemid­delde tem­po drama­tisch geweest. Nu viel het uitein­delijk nog wel mee. Vol­gens de hard­loop app was het zelfs de snel­ste 10 km tot nu toe. Dit heeft echter meer te mak­en met het feit dat ik afgelopen zomer alle resul­tat­en gewist heb.
Dan nog even over de foto. Die heb ik onder­weg gemaakt bij het keer­punt. Daar waar de wind vrij spel had om aan kracht te win­nen door­dat er geen enkele belem­mer­ing was boven de uit­gestrek­te kale kleigrond. Ik mocht me daar­bij gelukkig pri­jzen dat het plakkerige klei was en geen droge zand­vlak­te want dan zou ik tevens gezand­straald zijn gewor­den.
Al met al heb ik ondanks de harde wind op de terug­weg lekker gelopen. Ik zag het als een goede oefen­ing die te vergelijken is met de stukken heuvelop­waarts die we in ’s Heeren­berg en omstreken kun­nen verwacht­en. Elk nadeel heeft z’n voordeel.
Nog tien dagen dus. Met enkele loop­jes in het ver­schi­et moet het te doen zijn.

~ ~ ~

Geef een reactie