Hoorde ik het goed?

Bij de opticien kun je tegenwoordig ook hoorapparaten laten aanmeten. Vandaag was het zover dat ik aarzelde of voor mij dat moment ook aangebroken was.
Altijd is me verteld dat ik nooit voor lenzen in aanmerking kwam. Wat ik ervan begrijp is dat het te maken heeft met het feit dat mijn ene oog positief en het andere negatief is. Nu heb ik nooit een hekel gehad aan een bril (ik sta er mee op en ga er mee naar bed). Na zoveel jaar weet ik niet beter. Alleen als het regent of als ik een kamer binnen kom waar het heel vochtig warm is, dan is het wel onhandig om een bril op te hebben. En tijdens het sporten natuurlijk.
Groot was mijn verrassing daarom toen ik vanochtend te horen kreeg dat daglenzen misschien een optie zijn. Het was niet zomaar de eerste de beste die het zei. Het kwam uit de mond van de opticien zelf. Iemand die er verstand heeft zou je geneigd zijn te denken. Ik keek hem daarom verbluft aan.
Lenzen? Dat kon toch helemaal niet met mijn plus min ogen? Ja hoor. Geen enkel probleem. Hij riep er een collega bij die eerst wat extra afrondende metingen deed voor mijn nieuwe brillenglazen. Waarvoor ik de afspraak had gemaakt. Daarna planden we een nieuwe afspraak in voor zaterdag om de lenzen in te meten. Heel misschien had ik geluk en zouden ze op voorraad kunnen zijn. Dan kon ik een paar keer oefenen voordat ik mijn bril een dagje kwijt was zodat de nieuwe glazen erin gelijmd konden worden.
Vol ongeloof zat ik even later weer in de auto. Moi? Lenzen? Wie had dat ooit gedacht? Een wereld ging voor me open. Dan zou ik eindelijk eens een goedkope zonnebril kunnen kopen die ik in de auto kon laten liggen. Ik zou kunnen hardlopen en volop van de omgeving kunnen genieten. Misschien zouden de lenzen me wel zo goed bevallen dat ik helemaal de overstap ging maken. Een leven zonder bril.
Totdat ik moest denken aan dat gepiel met die lenzen. Het gedoe om ze goed in en uit te krijgen. De handelingen met de verschillende vloeistoffen om ze niet te laten uitdrogen. En weet ik wat er nog meer allemaal komt kijken bij het gebruik van lenzen. Daarmee vergeleken is een bril stukken handiger, afgezien van de enkele ongemakken zoals eerder geschetst. Laat ik voorlopig rustig aan doen en beginnen met de daglenzen voor incidenteel gebruik op bijvoorbeeld de dagen dat ik ga sporten. Bevalt het me goed dan kan ik altijd nog zien of ik de volledige overstap kan maken.
PS. Omdat ik Makkelijk leven van Herman Koch binnen een dagje heb uitgelezen (Boekenweekgeschenk van nog geen 100 pagina’s, dus niet echt een prestatie), heb ik gekozen voor een Tom Lanoye omdat de titel wel toepasselijk leek in het kader van deze blogpost => Een slagerszoon met een brilletje.

Maak kennis met Achille van den Branden, ‘de man die alle boeken ter wereld heeft gelezen’ – op één na, dat hem te gronde zal richten. Maak kennis met garagehouder en wrakkenverzamelaar Jules, die zich gruwelijk verminkt uit liefde voor zijn nochtans hondstrouwe echtgenote Alice. Maar maak vooral kennis met Lanoye zelf, die in Een slagerszoon met een brilletje de fundamenten legt voor twee van zijn meest gelezen en geprezen romans, Kartonnen dozen en Sprakeloos.
Een slagerszoon met brilletje
Tom Lanoye
Uitgeverij Prometheus
ISBN 9789044619966

~ ~ ~

6 gedachten over “Hoorde ik het goed?

    1. Ach, eigenlijk heb ik er zoals gezegd niet zoveel moeite mee, met een brilletje. Alleen tijdens het sporten lijken me lenzen wel een verademing. Woensdag krijg ik nieuwe glazen in mijn bril en zijn ook de daglenzen beschikbaar. Ik moet ze dan meteen uitproberen want mijn bril kan ik pas ‘s avonds weer ophalen.

  1. Sinds een flink aantal jaren draag ik vooral een bril. Lenzen heb ik nog wel en die draag ik inderdaad bij mijn rondje hollen of in de vakanties. Leuke blog weer, Peter.

      1. Niet echt; daar ben ik toch te schijterig voor. Zo min mogelijk polonaise ;-). En vaak moet je dan toch weer een leesbrilletje of moet het laseren nog een keer. Nee, laat maar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *