Regelmatig bloggen ‘to increase my odds of happiness’

Eén van de boe­ken waar­in ik al eer­der begon­nen was en die ik heb terug­ge­von­den in de ver­huis­do­zen is Irre­sis­ti­ble — Why we can’t stop chec­king, scrol­ling, clic­king and wat­ching, door Adam Alter. Ik was blij­ven han­gen in het hoofd­stuk over  stel­len van doe­len, en hoe dat tegen­woor­dig is door­ge­sla­gen in een levens­hou­ding die nega­tie­ve effec­ten heeft.

Er wordt een citaat aan­ge­haald van Oli­ver Bur­ke­man, een gedrags­on­der­zoe­ker:

When you appro­ach life as a sequen­ce of miles­to­nes to be achie­ved, you exist “in a sta­te of near-con­ti­nuous fai­lu­re.” Almost all the time, by defi­ni­ti­on, you’re not at the pla­ce you’ve defi­ned as embo­dying accom­plish­ments or suc­cess. And should you get the­re, you’ll find you’ve lost the very thing that gave you a sen­se of pur­po­se — so you’ll for­mu­la­te a new goal and start again.
[p.117]

Een voor­beeld dat aan­ge­haald wordt is het gebruik van stap­pen­tel­lers. Iede­re dag ben je bezig om het aan­tal stap­pen te rea­li­se­ren dat je jezelf als doel hebt gesteld. Dat zorgt voor (onbe­wus­te) span­ning die je con­ti­nu met je mee­draagt. Haal je het aan­tal op een bepaal­de dag, dan geeft dat mis­schien een kort­ston­dig geluks­ge­voel maar tege­lij­ker­tijd is het doel weg­ge­val­len waar­voor je al die moei­te hebt gedaan. Er zit niets anders op dan jezelf een nieuw doel stel­len. Waar­door de cyclus opnieuw begint.

Beter is het, althans vol­gens deze filo­so­fie, om een sys­teem te intro­du­ce­ren. Ga niet op jacht naar een (wel­haast onmo­ge­lijk te rea­li­se­ren) doel in de toe­komst, maar intro­du­ceer een sys­teem of rou­ti­ne in je leven:

[…] some­thing you do on a regu­lar basis that increa­ses your odds of hap­pi­ness in the long run.
[p.117]

Deze uit­spraak komt van Scott Adams, de beden­ker en teke­naar van de strip Dil­bert en ik kan me daar wel in vin­den, hoe­wel ik ook denk dat je moet oppas­sen met dat ‘some­thing you do’. Voor je het weet vul je het in op een manier die bewust of onbe­wust ook weer tot stress leidt. Want zo las ik op de pagina’s ervoor over de USRSA (the Uni­ted Sta­tes Run­ning Streak Asso­ci­a­ti­on).

De leden van deze club fana­tie­ke hard­lo­pers heb­ben één ding gemeen­schap­pe­lijk: ze pro­be­ren alle­maal iede­re dag een stuk te gaan hard­lo­pen. Is dat een doel (pro­beer nooit een dag te ver­za­ken en werk zodoen­de aan een reeks van weken, maan­den of jaren toe zon­der onder­bre­king) of een sys­teem (je doet iets op een regel­ma­ti­ge basis dat bij­draagt aan je geluks­ge­voel)?

Toen ik de erva­rin­gen van de hard­lo­pers las, viel me de ver­ge­lij­king met het iede­re dag blog­gen ini­ti­a­tief op waar ik lang gele­den aan heb mee­ge­daan, maar al na twee maan­den ben afge­haakt. Ener­zijds begon de druk om iede­re dag opnieuw iets te pos­ten ver­lam­mend te wer­ken (bij mij in ieder geval), ter­wijl tege­lij­ker­tijd het bezig zijn met een zoveel­ste blog­post en zo een steeds lan­ge­re reeks op te bou­wen een fijn gevoel gaf (opnieuw, zo was het bij mij).

Om de zoveel tijd begin ik er daar­om weer aan, aan dat iede­re dag blog­gen. Van­we­ge het twee­de aspect. Het lek­ker bezig zijn met iede­re dag even een moment voor mezelf te pak­ken en wat van me af te schrij­ven. Dat ik op die manier een nieu­we poging start om een lan­ge­re ‘streak’ (het aan­tal dagen op rij te pos­ten zon­der onder­bre­king) neer te zet­ten dan mijn vori­ge record is bij­zaak.

Want ik besef dat het laat­ste gedeel­te, de ‘streak’ dus, een doel is. Daar zit de valkuil. Wel een een­tje die ik inmid­dels her­ken. Zon­der al te veel moei­te stap ik er tegen­woor­dig over­heen. Dan maar een dag­je over­slaan. Jam­mer voor de ‘streak’, maar zodra ik weer zin en tijd heb begin ik weer net zo vro­lijk en enthou­si­ast aan een nieu­we poging. Uit­ein­de­lijk gaat het me om ‘some­thing I do on a regu­lar basis that increa­ses my odds of hap­pi­ness in the long run’.

How many times have you check­ed your pho­ne today?
Why are mes­sa­ging apps, email and soci­al media so hard to resist? How come we always end up wat­ching ano­ther epi­so­de?
In recent years, media and tech­no­lo­gy have per­fec­ted the lucra­ti­ve art of gai­ning and hol­ding our atten­ti­on. This extra­or­di­na­ry feat has chan­ged the beha­vi­our of bil­li­ons of peo­p­le, and espe­ci­al­ly the young: by cur­rent medi­cal standards, we are expe­rien­cing an unpre­ce­den­ted, glo­bal pan­de­mic of addic­ti­on – to our screens. But what exact­ly is an addic­ti­on? And what, if any­thing, might we do about it?

Irre­sis­ti­ble
Adam Alter
Uit­ge­ve­rij The Bod­ley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~

Hoor­de ik het goed?
Rond­je hagel

2 reacties op “Regelmatig bloggen ‘to increase my odds of happiness’”

  1. Daar heb je wel een punt met het citaat en de titel van je blog­post. Sinds een week of wat begint het blog­gen weer te krie­be­len maar ik zie er tegen­op er een vas­te rou­ti­ne van te maken. Even­goed mor­gen maar weer eens op publish druk­ken.

    1. Gewoon pos­ten wan­neer je iets klaar hebt staan, maar je niet te veel bezig­hou­den met de even­tu­e­le dead­line van een vol­gen­de blog­post. Lek­ker blij­ven schrij­ven en pro­be­ren de druk van het pos­ten bui­ten de deur te hou­den.

Reacties zijn gesloten.