Regelmatig bloggen ‘to increase my odds of happiness’

Eén van de boeken waarin ik al eerder begonnen was en die ik heb teruggevon­den in de ver­huis­dozen is Irre­sistible — Why we can’t stop check­ing, scrolling, click­ing and watch­ing, door Adam Alter. Ik was bli­jven hangen in het hoofd­stuk over  stellen van doe­len, en hoe dat tegen­wo­ordig is doorges­la­gen in een lev­en­shoud­ing die negatieve effecten heeft.

Er wordt een citaat aange­haald van Oliv­er Burke­man, een gedrag­son­der­zoek­er:

When you approach life as a sequence of mile­stones to be achieved, you exist “in a state of near-con­tin­u­ous fail­ure.” Almost all the time, by def­i­n­i­tion, you’re not at the place you’ve defined as embody­ing accom­plish­ments or suc­cess. And should you get there, you’ll find you’ve lost the very thing that gave you a sense of pur­pose — so you’ll for­mu­late a new goal and start again.
[p.117]

Een voor­beeld dat aange­haald wordt is het gebruik van stap­pen­tellers. Iedere dag ben je bezig om het aan­tal stap­pen te realis­eren dat je jezelf als doel hebt gesteld. Dat zorgt voor (onbe­wuste) span­ning die je con­tinu met je mee­draagt. Haal je het aan­tal op een bepaalde dag, dan geeft dat miss­chien een kort­stondig geluks­gevoel maar tegelijk­er­ti­jd is het doel weggevallen waar­voor je al die moeite hebt gedaan. Er zit niets anders op dan jezelf een nieuw doel stellen. Waar­door de cyclus opnieuw begint.

Beter is het, althans vol­gens deze filosofie, om een sys­teem te intro­duc­eren. Ga niet op jacht naar een (wel­haast onmo­gelijk te realis­eren) doel in de toekomst, maar intro­duceer een sys­teem of rou­tine in je lev­en:

[…] some­thing you do on a reg­u­lar basis that increas­es your odds of hap­pi­ness in the long run.
[p.117]

Deze uit­spraak komt van Scott Adams, de bedenker en teke­naar van de strip Dil­bert en ik kan me daar wel in vin­den, hoewel ik ook denk dat je moet oppassen met dat ‘some­thing you do’. Voor je het weet vul je het in op een manier die bewust of onbe­wust ook weer tot stress lei­dt. Want zo las ik op de pagina’s ervoor over de USRSA (the Unit­ed States Run­ning Streak Asso­ci­a­tion).

De leden van deze club fanatieke hard­lop­ers hebben één ding gemeen­schap­pelijk: ze proberen alle­maal iedere dag een stuk te gaan hard­lopen. Is dat een doel (probeer nooit een dag te verza­k­en en werk zodoende aan een reeks van weken, maan­den of jaren toe zon­der onder­brek­ing) of een sys­teem (je doet iets op een regel­matige basis dat bij­draagt aan je geluks­gevoel)?

Toen ik de ervarin­gen van de hard­lop­ers las, viel me de vergelijk­ing met het iedere dag bloggen ini­ti­atief op waar ik lang gele­den aan heb meegedaan, maar al na twee maan­den ben afge­haakt. Enerz­i­jds begon de druk om iedere dag opnieuw iets te posten ver­lam­mend te werken (bij mij in ieder geval), ter­wi­jl tegelijk­er­ti­jd het bezig zijn met een zoveel­ste blog­post en zo een steeds lan­gere reeks op te bouwen een fijn gevoel gaf (opnieuw, zo was het bij mij).

Om de zoveel tijd begin ik er daarom weer aan, aan dat iedere dag bloggen. Van­wege het tweede aspect. Het lekker bezig zijn met iedere dag even een moment voor mezelf te pakken en wat van me af te schri­jven. Dat ik op die manier een nieuwe poging start om een lan­gere ‘streak’ (het aan­tal dagen op rij te posten zon­der onder­brek­ing) neer te zetten dan mijn vorige record is bijza­ak.

Want ik besef dat het laat­ste gedeelte, de ‘streak’ dus, een doel is. Daar zit de valkuil. Wel een een­t­je die ik inmid­dels herken. Zon­der al te veel moeite stap ik er tegen­wo­ordig over­heen. Dan maar een dag­je over­slaan. Jam­mer voor de ‘streak’, maar zodra ik weer zin en tijd heb begin ik weer net zo vrolijk en ent­hou­si­ast aan een nieuwe poging. Uitein­delijk gaat het me om ‘some­thing I do on a reg­u­lar basis that increas­es my odds of hap­pi­ness in the long run’.

How many times have you checked your phone today?
Why are mes­sag­ing apps, email and social media so hard to resist? How come we always end up watch­ing anoth­er episode?
In recent years, media and tech­nol­o­gy have per­fect­ed the lucra­tive art of gain­ing and hold­ing our atten­tion. This extra­or­di­nary feat has changed the behav­iour of bil­lions of peo­ple, and espe­cial­ly the young: by cur­rent med­ical stan­dards, we are expe­ri­enc­ing an unprece­dent­ed, glob­al pan­dem­ic of addic­tion – to our screens. But what exact­ly is an addic­tion? And what, if any­thing, might we do about it?

Irre­sistible
Adam Alter
Uit­gev­er­ij The Bod­ley Head
ISBN 9781847923578

~ ~ ~

2 Comments

Daar heb je wel een punt met het citaat en de titel van je blog­post. Sinds een week of wat begint het bloggen weer te kriebe­len maar ik zie er tegenop er een vaste rou­tine van te mak­en. Even­goed mor­gen maar weer eens op pub­lish drukken.

Gewoon posten wan­neer je iets klaar hebt staan, maar je niet te veel bezighouden met de eventuele dead­line van een vol­gende blog­post. Lekker bli­jven schri­jven en proberen de druk van het posten buiten de deur te houden.

Geef een reactie