Rondje hagel

Met nog slechts één week­je te gaan tot aan de Mont­fer­land­run op 3 decem­ber nam ik me voor van­daag opnieuw de sur­vi­val­run­trai­ning over te slaan en in plaats daar­van een rond­je te gaan hard­lo­pen. Het idee was om dit ’s och­tends te doen voor­dat ieder­een (de klein­kin­de­ren logeer­den bij ons) uit bed was. Dat was een beet­je opti­mis­tisch.
Zelf werd ik pas rond acht uur wak­ker. Ik had de wek­ker niet goed afge­steld. Met zo’n tip-touch knop­je heb ik nog­al eens de nei­ging net een keer­tje teveel te druk­ken. Dat schoot niet op. Ook waren de klein­kin­de­ren allang wak­ker. Mis­schien dat het iets te maken had met hun schoen die ze de avond tevo­ren vol ver­wach­ting bij de hout­ka­chel had­den gezet.
Ik moest aldus mijn plan­nen bij­stel­len. Ruim een hal­ve dag later nadat de cadeau­tjes waren uit­ge­pakt, er vol­op was ont­be­ten en we met z’n allen in de tuin had­den gewerkt (lees: Inge en ik met tuin­ge­reed­schap in de weer, ter­wijl Noah en Milan vol­op aan het voet­bal­len waren), bracht ik ze naar hun moe­der die een bezoek­je aan de schouw­burg met hen had gepland.
Weer thuis hielp ik Inge nog een tijd­je in de tuin tot­dat het plots met bak­ken uit de lucht kwam. We ruim­den alles op en beslo­ten dat het genoeg was geweest. Alleen moest en zou ik nog een rond­je gaan hard­lo­pen. Een uur­tje later leek het als­of het droog bleef. Ook de weer­app gaf aan dat er geen neer­slag van bete­ke­nis meer zou val­len. Snel trok ik m’n sport­spul­len aan en ver­trok voor mini­maal 10 kilo­me­ter.
De war­ming-up had ik nog niet ach­ter de rug of het begon alweer zacht te rege­nen. Jam­mer dan, ik had nu geen zin meer om terug te gaan. Een kilo­me­ter ver­der hield het op met zacht rege­nen. Inder­daad, het ging alleen maar har­der. Ik keek ach­ter­om en zag dat het niet echt opklaar­de. Als ik wil­de kon ik bij de roton­de omdraai­en en toch naar huis gaan. Maar dat vond ik wat laf­jes. Wat is ten­slot­te een beet­je water?
Bij de drie kilo­me­ter stop­te het daad­wer­ke­lijk met rege­nen. Wel ging het steeds har­der waai­en. Ik twij­fel­de. Zou ik net zoals afge­lo­pen don­der­dag een heel stuk met wind in de rug blij­ven lopen of toch afdraai­en om de wind recht op kop te krij­gen? Ik koos voor het laat­ste en kreeg er met­een een vol­le laag hagel bij. Zo liep ik bij­na twee kilo­me­ter tegen de wind en de hagel in voor­dat het een klein beet­je afzwak­te. De eer­ste vijf kilo­me­ter zaten erop en ik was door­nat en tot op het bot ver­kleumd. Maar het lopen ging daar­en­te­gen heel lek­ker.
Hier­na is het droog geble­ven tot aan het punt waar ik mijn war­ming-up had gedaan. In totaal had ik iets meer dan der­tien kilo­me­ter gelo­pen zon­der een cent­je pijn. Ik beschouw het maar als een goeie gene­ra­le voor aan­staan­de zon­dag. Die vijf­tien kilo­me­ter mag geen pro­bleem meer zijn, zelfs over het heu­vel­ach­tig ter­rein waar ik niet echt op heb kun­nen oefe­nen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *