Inpakavond

De kado’s moesten nog wor­den inge­pakt. We had­den wel alles ruim op tijd in huis, maar het inpak­ken was er nog niet van geko­men. Daar­na moesten de gedich­ten geschre­ven wor­den. Het was maar goed dat ik een aan­tal uur eer­der naar huis was gegaan. Pre­cies op tijd arri­veer­den we goed bepakt en gezakt bij de loca­tie waar pak­jes­avond zou plaats­vin­den.
Een­maal weer thuis kon ik m’n kof­fer gaan inpak­ken. Die heb ik mor­gen nodig voor een nieuw trip­je naar Cluj, Roe­me­nië. De laat­ste van het jaar. Het begint al een klein beet­je als een rou­ti­ne aan te voe­len. Hoe zal dat wel niet zijn vol­gend jaar rond dit tijd­stip. Dan heb ik er vol­gens plan­ning een stuk of acht tot tien retour­vluch­ten naar dezelf­de bestem­ming op zit­ten.
Wat deze keer wel afwijkt is dat het inclu­sief het week­end is. Tot nu toe was het altijd een mid­weeks ver­blijf. Plan­nen heb ik nog niet niet. Hoe­wel, de zater­dag blijf ik waar­schijn­lijk uit­sla­pen. De vrij­dag­avond wordt name­lijk afge­slo­ten met een bezoek aan het ein­de­jaars­feest wat in Cluj een behoor­lijk din­ge­tje is.
Hier geen spee­ches of ande­re onder­de­len die gedeel­te­lijk werk­ge­re­la­teerd zijn. Nee, het draait slechts om één ding: fees­ten tot je erbij neer­valt. Tot vroeg in de och­tend gaat het door. De tra­di­tie is dat men liefst gekos­tu­meerd ver­schijnt. Ergens rond mid­der­nacht wordt er een prijs uit­ge­reikt aan dege­ne die zich het mooist of meest bij­zon­der heeft uit­ge­dost.
Al jaren schijnt deze prijs gewon­nen te wor­den door dezelf­de per­soon. Een hele pres­ta­tie als men bedenkt dat er op de cam­pus in Cluj rond de twee­dui­zend per­so­nen wer­ken. Dat kan geen toe­val meer zijn.
Dit jaar is het the­ma Super­hel­den. Ik heb nog geen idee hoe ik mezelf ga inpak­ken.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *