Inpakavond

De kado’s moesten nog wor­den ingepakt. We had­den wel alles ruim op tijd in huis, maar het inpakken was er nog niet van gekomen. Daar­na moesten de gedicht­en geschreven wor­den. Het was maar goed dat ik een aan­tal uur eerder naar huis was gegaan. Pre­cies op tijd arriveer­den we goed bepakt en geza­kt bij de locatie waar pak­je­savond zou plaatsvin­den.
Een­maal weer thuis kon ik m’n kof­fer gaan inpakken. Die heb ik mor­gen nodig voor een nieuw trip­je naar Cluj, Roe­menië. De laat­ste van het jaar. Het begint al een klein beet­je als een rou­tine aan te voe­len. Hoe zal dat wel niet zijn vol­gend jaar rond dit tijd­stip. Dan heb ik er vol­gens plan­ning een stuk of acht tot tien retourvlucht­en naar dezelfde bestem­ming op zit­ten.
Wat deze keer wel afwijkt is dat het inclusief het week­end is. Tot nu toe was het alti­jd een mid­weeks verbli­jf. Plan­nen heb ik nog niet niet. Hoewel, de zater­dag bli­jf ik waarschi­jn­lijk uit­slapen. De vri­jda­gavond wordt namelijk afges­loten met een bezoek aan het ein­de­jaars­feest wat in Cluj een behoor­lijk dinget­je is.
Hier geen speech­es of andere onderde­len die gedeel­telijk werkgere­la­teerd zijn. Nee, het draait slechts om één ding: feesten tot je erbij neer­valt. Tot vroeg in de ocht­end gaat het door. De tra­di­tie is dat men lief­st gekos­tumeerd ver­schi­jnt. Ergens rond mid­der­nacht wordt er een pri­js uit­gereikt aan degene die zich het mooist of meest bij­zon­der heeft uitge­dost.
Al jaren schi­jnt deze pri­js gewon­nen te wor­den door dezelfde per­soon. Een hele presta­tie als men bedenkt dat er op de cam­pus in Cluj rond de twee­duizend per­so­n­en werken. Dat kan geen toe­val meer zijn.
Dit jaar is het the­ma Super­helden. Ik heb nog geen idee hoe ik mezelf ga inpakken.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets