Geen rust

Twee uurtjes vliegen. Een ideale gelegenheid om rustig wat te lezen. Het liep anders.
Naast me zat een moeder met haar kind. Ikzelf had een plaats aan de raamkant, de moeder aan het gangpad, en het kind (een meisje) tussen ons in.
Ze kwamen uit (en gingen naar) Roemenië zo kon ik opmaken aan de taal die ze met elkaar spraken. Mijn inschatting was dat het meisje een leeftijd van vijf of zes jaar had. Op haar schoot had ze een knuffelbeer. Met dit beest dicht tegen zich aangeklemt en onderuitgezakt op haar stoel had ik het idee dat ze al snel in slaap zou vallen.
De eerste die echter wegdommelde nadat we opgestegen waren was haar moeder. Na een paar minuutjes voor zich uit te hebben gestaard sloot ook het meisje haar ogen en leek te gaan slapen. Ik opende mijn boek en begon te lezen.
Plots werd er op mijn arm getikt. Het meisje, dat nu weer klaarwakker naast me zat, wees naar buiten en zei iets onverstaanbaars. Handig klikte ze de veiligheidsriem los. Op naar knieën in de stoel boog ze over me heen om uit het raampje te kijken. Met haar voeten stootte ze haar moeder aan die wakker schrok. Onmiddellijk trok ze haar dochter terug en sommeerde haar de veiligheidsriem weer aan te doen. In het engels verontschuldigde ze zich voor het gedrag van haar dochter. Ik gaf aan dat het geen probleem was.
Vanaf dat moment was het afgelopen met lezen. Geen seconde zat het meisje stil. Continu klikte ze aan de sluiting van de veiligheidsriem en onderwijl kletste ze honderduit tegen mij (zonder dat ik er een woord van verstond) en haar moeder die zich niet echt raad wist met de situatie. De ene keer greep ze resoluut in om haar dochter terug in gareel te krijgen om daarna weer lange tijd niet in te grijpen.
Het leek het meisje niet uit te maken. Een paar keer lukte het haar zich te bevrijden van de veiligheidsriem en te ontsnappen. Soms kroop ze dan half op mijn schoot om zo beter naar buiten te kunnen kijken, soms probeerde ze bij haar moeder voorlangs te gaan om zo wat op en neer te kunnen lopen in het gangpad. Ergens vond ik het wel amusant. Ze was niet echt echt vervelend, maar gewoon een beetje druk. Misschien had ze nog nooit gevolgen.
De tijd vloog in ieder geval voorbij. Of zou dat komen omdat we in een vliegtuig zaten? Hoe dan ook, voor we het doorhadden klonk het bericht dat de landing werd ingezet. De stoelen moesten rechtop en de tafeltjes ingeklapt.
Toen we veilig geland waren en richting terminal reden zag ik dat het meisje in diepe slaap was. Haar moeder keek me glimlachend aan. ‘Twee uur te laat’, zei ze voordat ze haar dochter weer wakker maakte.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *