Geen rust

Twee uurt­jes vliegen. Een ide­ale gele­gen­heid om rustig wat te lezen. Het liep anders.
Naast me zat een moed­er met haar kind. Ikzelf had een plaats aan de raamkant, de moed­er aan het gang­pad, en het kind (een meis­je) tussen ons in.
Ze kwa­men uit (en gin­gen naar) Roe­menië zo kon ik opmak­en aan de taal die ze met elka­ar sprak­en. Mijn inschat­ting was dat het meis­je een leefti­jd van vijf of zes jaar had. Op haar schoot had ze een knuffel­beer. Met dit beest dicht tegen zich aangek­lemt en onderuit­geza­kt op haar stoel had ik het idee dat ze al snel in slaap zou vallen.
De eerste die echter weg­dom­melde nadat we opgeste­gen waren was haar moed­er. Na een paar min­u­ut­jes voor zich uit te hebben ges­taard sloot ook het meis­je haar ogen en leek te gaan slapen. Ik opende mijn boek en begon te lezen.
Plots werd er op mijn arm getikt. Het meis­je, dat nu weer klaar­wakker naast me zat, wees naar buiten en zei iets onver­staan­baars. Hand­ig klik­te ze de vei­lighei­d­sriem los. Op naar knieën in de stoel boog ze over me heen om uit het raam­p­je te kijken. Met haar voeten stootte ze haar moed­er aan die wakker schrok. Onmid­del­lijk trok ze haar dochter terug en som­meerde haar de vei­lighei­d­sriem weer aan te doen. In het engels verontschuldigde ze zich voor het gedrag van haar dochter. Ik gaf aan dat het geen prob­leem was.
Vanaf dat moment was het afgelopen met lezen. Geen sec­onde zat het meis­je stil. Con­tinu klik­te ze aan de sluit­ing van de vei­lighei­d­sriem en onder­wi­jl klet­ste ze hon­der­duit tegen mij (zon­der dat ik er een woord van ver­stond) en haar moed­er die zich niet echt raad wist met de sit­u­atie. De ene keer greep ze res­olu­ut in om haar dochter terug in gareel te kri­j­gen om daar­na weer lange tijd niet in te gri­jpen.
Het leek het meis­je niet uit te mak­en. Een paar keer luk­te het haar zich te bevri­j­den van de vei­lighei­d­sriem en te ontsnap­pen. Soms kroop ze dan half op mijn schoot om zo beter naar buiten te kun­nen kijken, soms probeerde ze bij haar moed­er voor­langs te gaan om zo wat op en neer te kun­nen lopen in het gang­pad. Ergens vond ik het wel amu­sant. Ze was niet echt echt verve­lend, maar gewoon een beet­je druk. Miss­chien had ze nog nooit gevol­gen.
De tijd vloog in ieder geval voor­bij. Of zou dat komen omdat we in een vlieg­tu­ig zat­en? Hoe dan ook, voor we het doorhad­den klonk het bericht dat de land­ing werd ingezet. De stoe­len moesten rech­top en de tafelt­jes ingeklapt.
Toen we veilig geland waren en richt­ing ter­mi­nal reden zag ik dat het meis­je in diepe slaap was. Haar moed­er keek me glim­lachend aan. ‘Twee uur te laat’, zei ze voor­dat ze haar dochter weer wakker maak­te.
~ ~ ~

Geef een reactie