Eerste kerst

Ik zit hier heel alleen kerst­feest te vie­ren. Ieder­een in huis (Inge en de poe­zen) is in die­pe slaap ver­zon­ken. Voor­lo­pig laat ik dat zo, het is nog erg vroeg ten­slot­te.
Bui­ten is het don­ker. De straat­lan­taarn werpt een flauw schijn­sel over de straat die er ver­la­ten bij ligt. Aan de over­kant weet ik water maar zien doe ik het niet. Heel af en toe hoor ik een schril­le kreet van een vogel die er de nacht door­brengt. Mis­schien een meer­koet, of een aal­schol­ver. Veel ver­schil­len­de soor­ten hui­zen hier. Niet dat ik ze alle­maal uit elkaar kan hou­den.
Straks, als de duis­ter­nis ver­dron­gen wordt door dag­licht zal ik heel in de ver­te de Eus­e­bi­us­kerk in hart­je Arn­hem kun­nen ont­wa­ren. Mits het niet al te mis­tig wordt. Geen sneeuw in ieder geval. Die heb ik gemist omdat ik in Cluj zat rond die tijd. Ergens wel jam­mer.
Naast de stoel waar­in ik zit staat een tafel­tje met daar­op een kop kof­fie en een sta­pel­tje lees­voer. Iets wat ik pre­fe­reer boven een onge­li­mi­teerd vreet­fes­tijn tij­dens deze dagen. Omdat het kan, wordt gezegd. En waar­om het dus niet hoeft, vul ik in gedach­ten aan.
Het is de eer­ste kerst in ons nieu­we huis ter­wijl het tege­lij­ker­tijd voelt als­of we hier al jaren wonen. Zel­den heb ik zoveel rust gevoeld als op deze plek. Me zo thuis gevoeld. Is het de (betrek­ke­lij­ke) afstand tot alles en ieder­een? Dat je een heel eind weg kunt kij­ken zon­der dat je uit­zicht geblok­keerd wordt door ande­re hui­zen of flat­ge­bou­wen? Wie zal het zeg­gen?
Een van de poe­zen is ont­waakt en komt bij me op schoot lig­gen om daar ver­der te dom­me­len. Ik pak het boven­ste boek van de sta­pel, sla het open waar ik gis­ter­avond geble­ven ben en begin te lezen. Opnieuw laat een vogel van zich horen. De poes spitst haar oren maar aan mij gaat het voor­bij, ver­diept als ik ben in een fic­tie­ve wereld waar de op han­den zijn­de win­ter wel gepaard gaat met lich­te sneeuw­val.
Bij deze wens ik ieder­een fij­ne kerst­da­gen.
~ ~ ~