Eerste kerst

Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren. Iedereen in huis (Inge en de poezen) is in diepe slaap verzonken. Voorlopig laat ik dat zo, het is nog erg vroeg tenslotte.
Buiten is het donker. De straatlantaarn werpt een flauw schijnsel over de straat die er verlaten bij ligt. Aan de overkant weet ik water maar zien doe ik het niet. Heel af en toe hoor ik een schrille kreet van een vogel die er de nacht doorbrengt. Misschien een meerkoet, of een aalscholver. Veel verschillende soorten huizen hier. Niet dat ik ze allemaal uit elkaar kan houden.
Straks, als de duisternis verdrongen wordt door daglicht zal ik heel in de verte de Eusebiuskerk in hartje Arnhem kunnen ontwaren. Mits het niet al te mistig wordt. Geen sneeuw in ieder geval. Die heb ik gemist omdat ik in Cluj zat rond die tijd. Ergens wel jammer.
Naast de stoel waarin ik zit staat een tafeltje met daarop een kop koffie en een stapeltje leesvoer. Iets wat ik prefereer boven een ongelimiteerd vreetfestijn tijdens deze dagen. Omdat het kan, wordt gezegd. En waarom het dus niet hoeft, vul ik in gedachten aan.
Het is de eerste kerst in ons nieuwe huis terwijl het tegelijkertijd voelt alsof we hier al jaren wonen. Zelden heb ik zoveel rust gevoeld als op deze plek. Me zo thuis gevoeld. Is het de (betrekkelijke) afstand tot alles en iedereen? Dat je een heel eind weg kunt kijken zonder dat je uitzicht geblokkeerd wordt door andere huizen of flatgebouwen? Wie zal het zeggen?
Een van de poezen is ontwaakt en komt bij me op schoot liggen om daar verder te dommelen. Ik pak het bovenste boek van de stapel, sla het open waar ik gisteravond gebleven ben en begin te lezen. Opnieuw laat een vogel van zich horen. De poes spitst haar oren maar aan mij gaat het voorbij, verdiept als ik ben in een fictieve wereld waar de op handen zijnde winter wel gepaard gaat met lichte sneeuwval.
Bij deze wens ik iedereen fijne kerstdagen.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *