Een nieuwe Game of Thrones

Met eerste kerstdag hadden we geen plannen. En geen verplichtingen. Alle tijd voor lezen en tv kijken. Eindelijk tijd voor Game of Thrones. De boeken heb ik weer teruggevonden en ondanks alle goede voornemens van ruim een jaar geleden ben ik pas gevorderd tot deel 3 – A Storm of Swords. Met de dvd’s zijn we een stuk verder. Op kerstavond hadden we al een begin gemaakt en gister zijn we vrolijk verder gegaan met seizoen 7.

Het was aangenaam verpozen. Maarrr… aan het eind van de avond, toen we tijdens de aftiteling bij zaten te komen van de laatste ontwikkelingen begon het al een beetje te knagen. Waar zat ‘m dat in?
Vooropgesteld, het was fantastische televisie. De vele intriges, onverwachte plotwendingen en groots opgezette veldslagen hielden ons van de eerste tot de laatste minuut in spanning. Omdat het ditmaal slechts zeven afleveringen betrof was het helaas ook weer heel snel voorbij. Als bij een rollercoaster in een pretpark waar je ook langer in de rij staat dan dat de daadwerkelijke attractie duurt.

Was het hoge tempo de reden dat het me uiteindelijk wat tegenviel? Veel kijkers hadden bijvoorbeeld kritiek op hoe de hoofdrolspelers plots in staat waren grote afstanden te overbruggen in onrealistisch korte tijd. Dat viel in vergelijking met de voorgaande seizoenen zeker op.

Het speelde wel mee, denk ik. De charme van de eerste seizoenen, en zeker bij de boeken is dat sommige verhaallijnen alle tijd krijgen om uitgewerkt te worden. Dat was nu wel anders. Ergens heb ik gelezen dat een groot deel van het beschikbare budget is opgegaan aan de special effects, die inderdaad geweldig zijn. Jammer genoeg was de consequentie dat er daarom minder geld en ruimte overbleef waardoor er veel meer in veel minder afleveringen gepropt moest worden. Hierdoor leek het eerder alsof je naar een ordinaire actiefilm zat te kijken.

Toch was dit niet wat mij het meeste parten speelde. Vanochtend las ik in een recensie op Vulture een uitleg die in mijn ogen veel meer de kern raakt:

[…] even the most loyal and affectionate viewers seem aware that something basic has changed and might never change back, and that it has everything to do with the fact that George R.R. Martin, who keeps swearing he’ll finish the books at some point, is not the show’s guiding light anymore.
[Game of Thrones Is Not What It Once Was, Matt Zoller Seitz]

Ik kan het alleen maar onderschrijven.

Doordat de producenten van de tv-serie het stokje van George R.R. Martin hebben overgenomen ben ik nu in hùn versie van GoT terecht gekomen. Die ervaar ik anders dan het universum dat Martin heeft geschapen. Niet zo heel vreemd als je er wat langer over nadenkt.

Natuurlijk kun je vanuit de personages en de verhaallijnen verder schrijven om er zo een vervolg aan te geven. Iedereen heeft wel een bepaald idee of verwachting hoe het zou kunnen aflopen met de strijd in Westeros en het oprukkende zombieleger uit het Noorden. Met een flinke dosis fantasie kom je een heel eind.

Wat echter veel moeilijker is, of misschien zelfs wel onmogelijk, is om de wereld van GoT zoals George R.R. Martin die in zijn hoofd heeft opgebouwd te reproduceren. De sfeer die zijn boeken ademen, zijn humor, de op z’n tijd geweldige dialogen, de aandacht voor detail die hij heeft, dat alles valt misschien nog wel te copiëeren. Maar al deze individuele elementen opgeteld zullen één belangrijk aspect missen, en dat is de oorspronkelijke bedenker zelf.

Bij elke kunstzinnige creatie is een deel onlosmakelijk verbonden met de maker. Je kunt misschien de Nachtwacht naschilderen, maar stel voor dat je een halve Nachtwacht had gehad, wie zou dan in staat zijn om dit schilderij af te maken precies zoals Rembrandt dat voor ogen had gehad? Neem het personage Cersei. Alleen George R.R. Martin heeft een volledig beeld van haar karakter. Wij kunnen slechts interpreteren op basis van wat we over haar gelezen hebben hoe zij in elkaar zit. Maar zeker weten doen we dit nooit omdat we waarschijnlijk essentiële informatie missen die Martin wel heeft.

In die lijn geredeneerd is de tv-serie GoT vanaf het moment dat men verder ging (zonder hulp van Martin) waar de boeken (voorlopig) stopten een wezenlijk andere GoT is geworden die losstaat van wat George R.R. Martin voor ogen had. Dat staat los van het feit dat mocht Martin ooit nog met een eigen vervolg komen, de tv-serie in een vergelijking er beter of slechter uitkomt. Het zijn twee aparte entiteiten die alleen in naam hetzelfde zijn.

Vooralsnog kijk ik met evenveel spanning uit naar het laatste seizoen van de tv-serie als naar de beloofde twee boekdelen die Martin ons al verschillende malen heeft toegezegd. Ze kunnen mij allebei ieder op hun eigen manier bekoren.

~ ~ ~

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *