Onverslaanbare strategie

Bij mijn oud­ers thuis speelden we vaak tij­dens de ker­st­vakantie aller­lei bor­d­spellen. Natu­urlijk was Mens Erg­er Je Niet een jaar­lijks terugk­erende favori­et, maar ook Strat­ego stond hoog op het lijst­je. Een nadeel was alleen dat je het slechts met twee per­so­n­en kunt spe­len. Dus min­der geschikt als we met z’n vieren iets wilden doen. Uitein­delijk kwam dan alti­jd de sjoel­bak tevoorschi­jn.
Tot nu toe hebben we geen sjoel­bak in huis, en gelukkig hebben de kleinkinderen er ook nog nooit naar gevraagd. Miss­chien iets voor lat­er. Waar ze de laat­ste tijd wel regel­matig naar vra­gen is Strat­ego. Dat hebben we wel, het prob­leem is alleen dat we niet weten waar het spel is opges­la­gen. Op de zold­er­schu­ur of op zold­er in huis? Of toch in de externe opslag die we bin­nenko­rt eens moeten gaan leeghalen?
Gis­ter werd er opnieuw naar gevraagd. Tweede ker­stdag werd bij ons gevierd en het was tijd voor een spel­let­je. We had­den van alles klaargezet, maar geen Strat­ego. Ik vertelde het tegen Inge die toen alsof het de nor­maal­ste zaak was verkondigde dat ze dit bor­d­spel eerder deze week had zien staan op zold­er. Ze had het nog niet gezegd of Noah en Milan ston­den al onder aan de vliso­trap te wacht­en. Samen met Inge klau­ter­den ze naar boven, op zoek naar het spel.
Het duurde niet lang voor­dat er een over­win­ningskreet weerk­lonk. Tri­om­fan­telijk liepen ze met de doos opge­heven boven hun hoofd de woonkamer bin­nen. Gevon­den!
Bij het con­trol­eren of de inhoud van de doos com­pleet was viel er uit het boek­je met de spel­regels ook een vel­let­je ruit­jes­pa­pi­er. Er stond een opstelling uit­gew­erkt met daaron­der in blok­let­ters:

ONVERSLAANBARE
STRATEGIE
VAN
MAARSCHALK
PETER
PELLENAARS

Het was mijn eigen hand­schrift uit lang vervlo­gen tij­den. En een opstelling waarmee ik menig tegen­stander had ver­sla­gen. Ongeacht hoe goed iemand was, wan­neer ik de stukken vol­gens de teken­ing op het bord posi­tion­eerde dan kon ik gewoon­weg niet ver­liezen. Ik had de code gekraakt.
Dit alles deelde ik hen op samen­zweerderige toon mee. Mijn kleinkinderen luis­ter­den adem­loos en vroe­gen of ze dit geheime wapen mocht­en inzetten tegen Tris­tan, die gewend is elke spel­let­je te (willen) win­nen. Vanzelf­sprek­end gaf ik toestem­ming.
Niet veel lat­er kreeg ik te horen dat mijn onver­slaan­bare strate­gie toch iets min­der onver­slaan­baar was dan gedacht.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets