Een nieuw jaar, een nieuwe traditie

We waren gis­ter­mid­dag bij mijn ouders. Tegen alle tra­di­ties in deze keer niet op Oud­jaars­dag. Op het aller­laat­ste moment kwam daar iets tus­sen. Een spoed­klus die Inge alleen maar tij­dig zou afkrij­gen wan­neer ze thuis zou blij­ven.
“Waar­om”, zo gaf ik aan, “gaan we niet een dag later?”
Daar had ze niet aan gedacht. Op Nieuw­jaars­dag kon ze wel mee. En mijn ouders lie­ten weten er hele­maal geen pro­bleem mee te heb­ben. Die von­den het veel belang­rij­ker dat we alle­bei kon­den komen dan dat het per se op Oud­jaars­dag moest plaats­vin­den.
Aldus geschied­de en zo begon­nen we al met­een op de eer­ste dag van het nieu­we jaar met het bre­ken van tra­di­ties en rou­ti­nes. Dat belooft nog wat.
Wat ook anders dan anders was op de laat­ste dag van het oude jaar, is dat de klein­kin­de­ren zelf vuur­werk wil­den afste­ken. In eer­ste instan­tie had­den ze niet zoveel ani­mo om dit te doen. Het vuur­werk­pak­ket dat ik had gehaald von­den ze dan wel mooi, maar om er nu zelf mee aan de slag te gaaan dat zagen ze niet zit­ten. Pas toen we de hele dag bezig waren geweest om een hoop oud papier en bla­de­ren in een gro­te olie­ton te ver­bran­den ver­an­der­de hun instel­ling.
Bij het inval­len van de duis­ter­nis zijn ze hun eer­ste vuur­pij­len af gaan ste­ken. In het begin von­den ze het zo span­nend dat ze alle rich­tin­gen op ren­den wan­neer het lont­je ging bran­den van een vuur­pijl, waar­bij de oud­ste bij­na de vij­ver in liep. We had­den een hoop lol ach­ter het huis en vol­gend jaar zal er wel opnieuw vuur­werk aan te pas komen om het nieu­we jaar in te lui­den.
Van­uit onze woon­ka­mer had­den we later een goed uit­zicht op de ‘sky­li­ne’ van Arn­hem. Nu pas kon­den we zien hoe­veel vuur­werk er op zo’n avond de lucht in gaat. Onvoor­stel­baar. Rond twee uur hiel­den we het voor gezien en zoch­ten we ons bed op. Een nieuw jaar was van start gegaan.
~ ~ ~

De bes­te wen­sen voor 2018
Het goe­de voor­beeld