Een nieuw jaar, een nieuwe traditie

We waren gis­ter­mid­dag bij mijn oud­ers. Tegen alle tra­di­ties in deze keer niet op Oud­jaars­dag. Op het aller­laat­ste moment kwam daar iets tussen. Een spoed­klus die Inge alleen maar tijdig zou afkri­j­gen wan­neer ze thuis zou bli­jven.
“Waarom”, zo gaf ik aan, “gaan we niet een dag lat­er?”
Daar had ze niet aan gedacht. Op Nieuw­jaars­dag kon ze wel mee. En mijn oud­ers lieten weten er hele­maal geen prob­leem mee te hebben. Die von­den het veel belan­grijk­er dat we alle­bei kon­den komen dan dat het per se op Oud­jaars­dag moest plaatsvin­den.
Aldus geschied­de en zo begonnen we al meteen op de eerste dag van het nieuwe jaar met het breken van tra­di­ties en rou­tines. Dat belooft nog wat.
Wat ook anders dan anders was op de laat­ste dag van het oude jaar, is dat de kleinkinderen zelf vuur­w­erk wilden afsteken. In eerste instantie had­den ze niet zoveel ani­mo om dit te doen. Het vuur­w­erk­pakket dat ik had gehaald von­den ze dan wel mooi, maar om er nu zelf mee aan de slag te gaaan dat zagen ze niet zit­ten. Pas toen we de hele dag bezig waren geweest om een hoop oud papi­er en bladeren in een grote oli­eton te ver­bran­den veran­derde hun instelling.
Bij het invallen van de duis­ter­n­is zijn ze hun eerste vuurpi­jlen af gaan steken. In het begin von­den ze het zo span­nend dat ze alle richtin­gen op ren­den wan­neer het lon­t­je ging bran­den van een vuurpi­jl, waar­bij de oud­ste bij­na de vijver in liep. We had­den een hoop lol achter het huis en vol­gend jaar zal er wel opnieuw vuur­w­erk aan te pas komen om het nieuwe jaar in te luiden.
Vanu­it onze woonkamer had­den we lat­er een goed uitzicht op de ‘sky­line’ van Arn­hem. Nu pas kon­den we zien hoeveel vuur­w­erk er op zo’n avond de lucht in gaat. Onvoorstel­baar. Rond twee uur hield­en we het voor gezien en zocht­en we ons bed op. Een nieuw jaar was van start gegaan.
~ ~ ~

Geef een reactie