Oude koeien in de wei

De man aan de andere kant van de tafel legde opnieuw alles nog eens helder uit. Maar ik raak­te afgeleid door de koeien achter hem.
We zat­en weer bij de notaris. De laat­ste keer was ruim een jaar gele­den. Ein­delijk had­den we toen de tijd genomen en gekre­gen om een uiterst gede­tailleerd tes­ta­ment op te lat­en stellen. Alleen zat er een aan­name in ver­sleuteld waar we wel iets voor moesten doen.
Dat kwam er maar niet van. Genoeg excus­es en uitvlucht­en wis­ten we te verzin­nen om de stap nog niet te zetten. Ook ver­gat­en we het soms. Natu­urlijk wan­neer dat ons het beste uitk­wam. En zo ging de ene maand van uit­s­tel over in de vol­gende van afs­tel.
Het was dat de notaris zelf ons tot actie dwong anders was het bij een tes­ta­ment in ontwerp gebleven. We kre­gen namelijk een herin­ner­ing in de vorm van een mail plus een duw in de goede richt­ing via een reken­ing voor reeds gemaak­te kosten.
Tja, toen was de reken­som snel gemaakt. Door een klein beet­je extra geld uit te geven, de uit­gestelde stap alsnog te zetten en ver­vol­gens nog eens een laat­ste maal op en neer naar de Achter­hoek te rij­den zouden we defin­i­tief alle voor ons belan­grijke zak­en op de juiste manier geregeld hebben en ons daar verder geen zor­gen meer over hoeven te mak­en.
Terug naar de koeien. Die ston­den geschilderd aan de wand over de schoud­ers van de notaris mij aan te staren. Het leek of ze me iets wilden zeggen. Maar hoe goed ik mijn best ook deed ik hoorde niets. Wel dat de notaris zei dat door een handteken­ing te zetten al het voor­gaande kwam te ver­vallen.
Dat vond ik erg omineus klinken. Tot­dat een van de oud­ere koeien fluis­ter­de dat men ze dan ook nooit meer uit de sloot kon halen. Met een gerust hart zette ik met een zwierig gebaar mijn sig­natu­ur onder aan het doc­u­ment.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets