Oude koeien in de wei

De man aan de ande­re kant van de tafel leg­de opnieuw alles nog eens hel­der uit. Maar ik raak­te afge­leid door de koei­en ach­ter hem.
We zaten weer bij de nota­ris. De laat­ste keer was ruim een jaar gele­den. Ein­de­lijk had­den we toen de tijd geno­men en gekre­gen om een uiterst gede­tail­leerd tes­ta­ment op te laten stel­len. Alleen zat er een aan­na­me in ver­sleu­teld waar we wel iets voor moesten doen.
Dat kwam er maar niet van. Genoeg excu­ses en uit­vluch­ten wis­ten we te ver­zin­nen om de stap nog niet te zet­ten. Ook ver­ga­ten we het soms. Natuur­lijk wan­neer dat ons het bes­te uit­kwam. En zo ging de ene maand van uit­stel over in de vol­gen­de van afstel.
Het was dat de nota­ris zelf ons tot actie dwong anders was het bij een tes­ta­ment in ont­werp geble­ven. We kre­gen name­lijk een her­in­ne­ring in de vorm van een mail plus een duw in de goe­de rich­ting via een reke­ning voor reeds gemaak­te kos­ten.
Tja, toen was de reken­som snel gemaakt. Door een klein beet­je extra geld uit te geven, de uit­ge­stel­de stap als­nog te zet­ten en ver­vol­gens nog eens een laat­ste maal op en neer naar de Ach­ter­hoek te rij­den zou­den we defi­ni­tief alle voor ons belang­rij­ke zaken op de juis­te manier gere­geld heb­ben en ons daar ver­der geen zor­gen meer over hoe­ven te maken.
Terug naar de koei­en. Die ston­den geschil­derd aan de wand over de schou­ders van de nota­ris mij aan te sta­ren. Het leek of ze me iets wil­den zeg­gen. Maar hoe goed ik mijn best ook deed ik hoor­de niets. Wel dat de nota­ris zei dat door een hand­te­ke­ning te zet­ten al het voor­gaan­de kwam te ver­val­len.
Dat vond ik erg omi­neus klin­ken. Tot­dat een van de oude­re koei­en fluis­ter­de dat men ze dan ook nooit meer uit de sloot kon halen. Met een gerust hart zet­te ik met een zwie­rig gebaar mijn sig­na­tuur onder aan het docu­ment.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *