Ga voor kort

Ik kwak­kel met mijn moti­va­tie. Dit jaar ben ik nog maar een enke­le keer gaan hard­lo­pen. Sur­vi­val­run ligt ook stil. Een zeu­ren­de bles­su­re aan mijn elle­boog gebruik ik als excuus om dan maar hele­maal niet te gaan spor­ten. Erg goed voor het her­stel zal dat niet zijn. Laat staan dat mijn con­di­tie op peil blijft. Voor je het weet zit je in een vici­eu­ze cir­kel. Die neer­waarts gaat.

Het lijkt op blog­gen. Dat valt soms ook stil. Door aller­lei oor­za­ken komt het er een tijd­je niet van. Ineens heb je meer dan een week geen nieu­we upda­te geschre­ven. Je kruipt schuld­be­wust ach­ter het toet­sen­bord en merkt ver­vol­gens dat het niet lukt. Geen inspi­ra­tie. Wezen­loos staar je naar het lege scherm. Dan maar een ande­re brow­ser­tab geo­pend en voor je het weet ben je ver­lo­ren geraakt in de ver­lei­din­gen van het inter­net. Weer een dag niet geblogd. En de inner­lij­ke drem­pel wordt hoger en hoger.

De oplos­sing voor bei­de kwaal­tjes heb ik inmid­dels gevon­den. Een sim­pe­le truc om de impas­se te door­bre­ken. Ga voor kort.
Een kort rond­je ren­nen. Een kort stuk­je schrij­ven.

Het maakt niet uit of je het tem­po niet haalt wat je gewend bent toen je nog lek­ker in je vel zat. Het maakt niet uit of het geschre­ve­ne je bevalt in ver­ge­lij­king met eer­de­re blog­post. Ga er gewoon voor. Dan komt de rest van­zelf.
Ergens las ik:

You don’t have to be gre­at to start, but you have to start to be gre­at.

Dat vat het denk ik goed samen. Niet dat ik ‘gre­at’ wil zijn. Wel dat ik in bewe­ging wil blij­ven.

Daar­om ging ik van­daag na het werk een klei­ne 4 kilo­me­ter hard­lo­pen. En schreef er daar­na deze kor­te blog­post over. Nu niet stil­val­len.

~ ~ ~

5 reacties op “Ga voor kort”

    1. Het is een poging om die inter­ne cri­ti­cus de mond te snoe­ren op het moment dat gewoon gaan rennen/zwemmen/bloggen belang­rij­ker is dan goed rennen/zwemmen/bloggen. Want stil­stand is ach­ter­uit­gang zoals we alle­maal weten.

  1. Ik ben (ik vind mij­zelf) slecht in het schrij­ven van reac­ties maar van­daag pro­beer ik het weer, want ik wil deze pagi­na niet weg­druk­ken zon­der iets tegen je te zeg­gen. Je hebt dan mis­schien een kor­te blog­post geschre­ven maar het raak­te mij wel en ik ging er over naden­ken want ja het is waar, ‘you don’t have to be gre­at to start, but you have to start to be gre­at’ maar ik ver­geet dat zelf wel eens, het star­ten alleen al is goed want als je nooit begint dan gebeurt er ook niks?!
    Daar­na klik­te ik op de link naar deze dag in 2014 en knik­te enthou­si­ast ja pre­cies dat hele bin­ge rea­ding is toch bela­che­lijk net als dat bin­ge wat­ching en aan­ge­ko­men bij de laat­ste zin ‑nadat ik stom­ver­baasd was dat iemand zoveel boe­ken in zo’n kor­te tijd kon lezen- dacht ik, sjips, niets is wat het lijkt, dit is dus wat bin­ge rea­ding is (vluch­tig door een boek heen gaan om maar zo snel moge­lijk naar het vol­gen­de boek door te gaan) en wat is hier nu in vre­des­naam leuk aan? Ik betrap mij­zelf er juist op dat ik regel­ma­tig het tegen­over­ge­stel­de doe, ik blijf han­gen in een boek omdat ik de sfeer zo goed vind dat ik het niet uit wil lezen omdat de ‘magie’ dan weg is?

    1. Slecht als in ‘wei­nig tot geen reac­tie ach­ter­la­ten’, of ‘slech­te reac­ties schrij­ven’?
      Op het laat­ste staat vol­gens mij niet echt een keur­merk zolang de scheld­par­tij­en, onheu­se beje­ge­nin­gen e.d. maar ach­ter­we­ge blij­ven. Eigen­lijk net zoals in het dage­lijk­se omgangs­ver­keer.
      Bij het eer­ste kan ik me iets voor­stel­len. Ikzelf bezon­dig me daar ook vaak aan. Ter­wijl dat jaren gele­den geen pro­bleem was. Toen liet ik bij alles wat ik las vaak een reac­tie ach­ter. Voor een gedeel­te laat ik het nu ach­ter­we­ge van­we­ge de drem­pels die er vaak zijn om een reac­tie te kun­nen plaat­sen (captcha’s voor­al om te bewij­zen dat je geen ‘robot’ bent). Daar­naast is het een mix van gemak­zucht, haast en afwe­ging tus­sen tijd voor rea­ge­ren of weer iets anders lezen. Maar ik heb me voor­ge­no­men toch wat vaker weer een reac­tie ach­ter te laten. Voor­al omdat ik het zelf zo op prijs stel wan­neer het bij mijn blog­posts gedaan wordt.
      Dus daar­om dank voor je reac­tie!
      En ja, ook ik betrap mezelf erop dat ik vaker lang­za­mer lees wan­neer het boek me goed bevalt, dan snel­ler. Dat geeft me uit­ein­de­lijk toch meer bevre­di­ging.

      1. Het eer­ste inder­daad. Bij drem­pels haak ik ook af (‘klik op alle foto’s met een ver­keers­bord’, seri­eus?) maar ik vind reac­ties op mijn blog ook leuk, en iemand heeft tijd en moei­te gesto­ken in het­geen ik lees en om daar na het lezen weg te gaan zon­der te groe­ten voelt niet altijd goed 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *