Ga voor kort

Ik kwakkel met mijn moti­vatie. Dit jaar ben ik nog maar een enkele keer gaan hard­lopen. Sur­vival­run ligt ook stil. Een zeurende blessure aan mijn elle­boog gebruik ik als excu­us om dan maar hele­maal niet te gaan sporten. Erg goed voor het her­s­tel zal dat niet zijn. Laat staan dat mijn con­di­tie op peil bli­jft. Voor je het weet zit je in een vicieuze cirkel. Die neer­waarts gaat.

Het lijkt op bloggen. Dat valt soms ook stil. Door aller­lei oorza­k­en komt het er een tijd­je niet van. Ineens heb je meer dan een week geen nieuwe update geschreven. Je kruipt schuld­be­wust achter het toet­sen­bord en merkt ver­vol­gens dat het niet lukt. Geen inspi­ratie. Wezen­loos staar je naar het lege scherm. Dan maar een andere browsertab geopend en voor je het weet ben je ver­loren ger­aakt in de ver­lei­din­gen van het inter­net. Weer een dag niet geblogd. En de inner­lijke drem­pel wordt hoger en hoger.

De oploss­ing voor bei­de kwaalt­jes heb ik inmid­dels gevon­den. Een sim­pele truc om de impasse te door­breken. Ga voor kort.
Een kort rond­je ren­nen. Een kort stuk­je schri­jven.

Het maakt niet uit of je het tem­po niet haalt wat je gewend bent toen je nog lekker in je vel zat. Het maakt niet uit of het geschrevene je bevalt in vergelijk­ing met eerdere blog­post. Ga er gewoon voor. Dan komt de rest vanzelf.
Ergens las ik:

You don’t have to be great to start, but you have to start to be great.

Dat vat het denk ik goed samen. Niet dat ik ‘great’ wil zijn. Wel dat ik in beweg­ing wil bli­jven.

Daarom ging ik van­daag na het werk een kleine 4 kilo­me­ter hard­lopen. En schreef er daar­na deze korte blog­post over. Nu niet stil­vallen.

~ ~ ~

    • Het is een poging om die interne criti­cus de mond te sno­eren op het moment dat gewoon gaan rennen/zwemmen/bloggen belan­grijk­er is dan goed rennen/zwemmen/bloggen. Want stil­stand is achteruit­gang zoals we alle­maal weten.

  • Ik ben (ik vind mijzelf) slecht in het schri­jven van reac­ties maar van­daag probeer ik het weer, want ik wil deze pag­i­na niet weg­drukken zon­der iets tegen je te zeggen. Je hebt dan miss­chien een korte blog­post geschreven maar het raak­te mij wel en ik ging er over nadenken want ja het is waar, ‘you don’t have to be great to start, but you have to start to be great’ maar ik vergeet dat zelf wel eens, het starten alleen al is goed want als je nooit begint dan gebeurt er ook niks?!
    Daar­na klik­te ik op de link naar deze dag in 2014 en knik­te ent­hou­si­ast ja pre­cies dat hele binge read­ing is toch belache­lijk net als dat binge watch­ing en aangekomen bij de laat­ste zin ‑nadat ik stomver­baasd was dat iemand zoveel boeken in zo’n korte tijd kon lezen- dacht ik, sjips, niets is wat het lijkt, dit is dus wat binge read­ing is (vluchtig door een boek heen gaan om maar zo snel mogelijk naar het vol­gende boek door te gaan) en wat is hier nu in vre­desnaam leuk aan? Ik betrap mijzelf er juist op dat ik regel­matig het tegen­overgestelde doe, ik bli­jf hangen in een boek omdat ik de sfeer zo goed vind dat ik het niet uit wil lezen omdat de ‘magie’ dan weg is?

    • Slecht als in ‘weinig tot geen reac­tie achter­lat­en’, of ‘slechte reac­ties schri­jven’?
      Op het laat­ste staat vol­gens mij niet echt een keurmerk zolang de scheld­par­ti­jen, onheuse beje­genin­gen e.d. maar achter­wege bli­jven. Eigen­lijk net zoals in het dagelijkse omgangsver­keer.
      Bij het eerste kan ik me iets voorstellen. Ikzelf bezondig me daar ook vaak aan. Ter­wi­jl dat jaren gele­den geen prob­leem was. Toen liet ik bij alles wat ik las vaak een reac­tie achter. Voor een gedeelte laat ik het nu achter­wege van­wege de drem­pels die er vaak zijn om een reac­tie te kun­nen plaat­sen (captcha’s vooral om te bewi­jzen dat je geen ‘robot’ bent). Daar­naast is het een mix van gemakzucht, haast en afweg­ing tussen tijd voor rea­geren of weer iets anders lezen. Maar ik heb me voorgenomen toch wat vak­er weer een reac­tie achter te lat­en. Vooral omdat ik het zelf zo op pri­js stel wan­neer het bij mijn blog­posts gedaan wordt.
      Dus daarom dank voor je reac­tie!
      En ja, ook ik betrap mezelf erop dat ik vak­er langza­mer lees wan­neer het boek me goed bevalt, dan sneller. Dat geeft me uitein­delijk toch meer bevredig­ing.

      • Het eerste inder­daad. Bij drem­pels haak ik ook af (‘klik op alle foto’s met een ver­keers­bord’, serieus?) maar ik vind reac­ties op mijn blog ook leuk, en iemand heeft tijd en moeite gesto­ken in het­geen ik lees en om daar na het lezen weg te gaan zon­der te groeten voelt niet alti­jd goed 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets