Rondje met de wind mee

In het kad­er van Ga voor kort om niet stil te vallen, vertrok ik van­mid­dag voor een rond­je hard­lopen van min­i­maal vijf kilo­me­ter. Ik had er bewust voor gekozen om wat lat­er op de dag te gaan zodat de erg­ste kou geweken zou zijn. Het was ijdele hoop. Een sni­j­dende wind benam me zowat de adem toen ik vanu­it de betrekke­lijke luwte achter het huis naar de straat liep.

Als ik lekker in m’n vel zit kies ik alti­jd eerst wind tegen. Je kunt het maar gehad hebben. Tegen de tijd dat ik moe begin te wor­den draai ik om en laat me dan met wat ste­un in de rug lekker naar huis blazen. Maar ik zit niet lekker in m’n vel dus kiest de wind voor mij en voert me twee kilo­me­ter op haar vleugels mee voor­dat ik me realiseer dat ik ook nog terug moet.

Bij de eerste de beste gele­gen­heid neem ik een afs­lag richt­ing de Linge. Het is een fietspad dwars door het open land­schap zon­der enige beschut­ting van bomen of huizen. De wind heeft vrij spel en prof­i­teert daar uit­bundig van. Voor het gevoel lijk ik bij­na niet meer vooruit te komen. Tevens voelt het ook nog eens of ik ter plekke vastvries aan het gebarsten asfalt dat wit is uit­ges­la­gen.

Bij de Linge aangekomen blaast de wind me opnieuw de ver­keerde richt­ing op. Ik heb niet de kracht om tegen de wind in de korste weg naar huis te kiezen. Pas een stuk verder weet ik me tussen de kassen en uit de wind te manoeu­vr­eren. Hier lukt het me iet­wat op adem te komen en zon­der hele­maal stil te vallen de vijf kilo­me­ter uit te lopen. Het is m’n derde korte run in één week.

Onder­weg naar huis, want ik ben wat afged­waald van mijn oor­spronke­lijke route die ik in gedacht­en heb, loop ik langs de plas die ook vanu­it ons aan de overkant van de weg te zien is. Ondanks alle voor­spellin­gen van de Rus­sis­che beer die onder­weg is en de Elf­st­e­denkoorts die alweer stiekem de kop op steekt, is er geen laag­je ijs te beken­nen. Ten­min­ste aan deze zijde waar de wind het water voort­durend in beweg­ing houdt.

Dichter bij huis is er wel ijs­groei zicht­baar. Nog niet echt dik maar met enkele nacht­jes vorst kan ik me voorstellen dat er eind van de week geschaatst kan wor­den. Miss­chien dat ik dan een andere invulling kan geven aan Ga voor kort. Moet ik wel ergens een paar schaat­sen op de kop zien te tikken.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie