Eén kopje koffie, please…

Tij­dens een train­ing Remote Man­age­ment die ik onlangs vol­gde werd een vraag gesteld waarop iedereen weet dat er slechts twee goede antwo­or­den zijn: de roker­splek en de koffieruimte. Nu is het zo dat de verza­melplaats in de garagekelder bij ons steeds min­der bezocht wordt. Het zal een com­bi­natie zijn van natu­urlijke selec­tie en een suc­cesvol ont­moedig­ings­beleid om met roken te stop­pen. Daarom is het ver­standi­ger om een koffieau­tomaat op te zoeken wan­neer je op de hoogte wilt bli­jven van de laat­ste rod­dels en ander kan­toorg­ere­la­teerd nieuws.
De docent was het met ons eens. Zelf een ver­stokt roker stak hij toch liev­er zijn licht op bij de koffieruimtes in elke locatie waar hij een train­ing ver­zorgde. Zo had hij al een aan­tal unieke invullin­gen gezien daar waar men van mening was dat de interne com­mu­ni­catie op deze plek waarde­vol was en verder ges­tim­uleerd moest wor­den. Door bijvoor­beeld het plaat­sen van white­boards zag men collega’s nadat de informele small talk achter de rug was het moment aan­gri­jpen om lopende prob­le­men te bespreken en uitwerken ‘nu men toch in gesprek was’. En wat te denken van een bedri­jf waar men via een groot lcd scherm kon klet­sen met de koffie- of theedrink­ende collega’s op een andere locatie.
Wij hebben ook koffieruimtes in ons gebouw. Echter daar past in het huidi­ge post-#metoo tijd­perk slechts max­i­maal één per­soon per koffiebeurt in. Daarom praat men vooral buiten de ruimte met elka­ar. Op de gang die in veel gevallen naad­loos over­gaat in de open kan­toor­tu­inen waarmee men ons in een vlaag van ‘lat­en we ook eens jaren lat­er bij een hype aansluiten die al weer ver over z’n hoogtepunt heen is’ een plezi­er meende te doen. Niet dus. Alleen door het plaat­sen van extra afschei­din­gen (die het hele open karak­ter weer teni­et doen) kan voorkomen wor­den dat iedereen dicht bij de koffieruimtes con­tinu betrokken wordt bij de con­ver­sa­ties die daar ontstaan.
Deze week gaat het vooral over de koffie zelf. Alle koffiema­chines wor­den ver­van­gen. In één keer. Iets wat gezien kan wor­den als een risi­co­volle aan­pak. Want koffie (of thee) is als de motor waar het bedri­jf op draait. Voor­lop­ig waren de verwachtin­gen dan ook hoogges­pan­nen. Zouden de machines snel zijn? Vol­doende opties hebben? Ver­schil­lende tuit­jes, zodat het hete water voor de thee niet besmet zou rak­en met koffie- of cacaoresten? Iedereen had er wel iets over te zeggen, maar zolang de nieuwe machines nog niet geplaatst waren bleef het bij spec­u­laties.
Een tip­je van de sluier werd opgelicht toen het eerste exem­plaar vri­jgegeven werd. Bin­nen de kort­ste keren stond er een file en kon­den we al snel de con­clusie trekken over de snel­heid. Die was waarde­loos. Nog langza­mer dan het langza­am­ste appa­raat dat we tot dusverre alti­jd probeer­den te ver­mi­j­den. Zou je voor enkele collega’s tegelijk koffie halen, dan had je een grote kans dat het eerste kop­je al flink afgekoeld was ter­wi­jl je het laat­ste stond te tap­pen. Maar bij die afgeschreven appa­rat­en die inmid­dels over­al ont­man­teld waren kreeg je ten­min­ste nog koffie. De nieuwkomers die nu de dienst uit­maak­ten raak­ten dezelfde dag een voor een buiten dienst. Wegens diverse rede­nen maar met gelijk resul­taat, geen koffie. En omdat (vol­gende con­clusie) het hete water uit het­zelfde tuit­je (en dus appa­raat) kwam, ook geen thee. Waar waren de waterkok­ers gebleven?
Lang gele­den dat ik bij thuiskomst na een dag hard werken zoveel trek had in een lekker kop­je koffie. Bij de koffiema­chine kwam ik Inge tegen en we wis­selden er gezel­lig de laat­ste rod­dels uit voor­dat we overgin­gen tot de meer serieuze zak­en in onze gedeelde huishoud­ing. Wat gaan we eten?
~ ~ ~

  • Oh dat herin­ner ik mij zo goed (ik heb geen werk momenteel): koffie op het werk, zo belan­grijk! En dat gedoe dat het lang duurt, het hete water dat uit het­zelfde tuut­je kwam (niet mijn prob­leem aangezien ik een koffieleut ben en die ein­de­loze rij, en nog erg­er vond ik het als mijn kan­toor (ik was inter­im direc­ties­ec­reta­resse) direct naast zo’n appa­raat stond en je alle klacht­en te horen kreeg zon­der dat je er om vroeg ? Maar je hoorde er ook de beste gos­sip en er ontston­den goede ideeën.
    Enne je laat­ste alin­ea ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets