Eén kopje koffie, please…

Tij­dens een trai­ning Remo­te Mana­ge­ment die ik onlangs volg­de werd een vraag gesteld waar­op ieder­een weet dat er slechts twee goe­de ant­woor­den zijn: de rokers­plek en de kof­fie­ruim­te. Nu is het zo dat de ver­za­mel­plaats in de gara­ge­kel­der bij ons steeds min­der bezocht wordt. Het zal een com­bi­na­tie zijn van natuur­lij­ke selec­tie en een suc­ces­vol ont­moe­di­gings­be­leid om met roken te stop­pen. Daar­om is het ver­stan­di­ger om een kof­fie­au­to­maat op te zoe­ken wan­neer je op de hoog­te wilt blij­ven van de laat­ste rod­dels en ander kan­toor­ge­re­la­teerd nieuws.
De docent was het met ons eens. Zelf een ver­stokt roker stak hij toch lie­ver zijn licht op bij de kof­fie­ruim­tes in elke loca­tie waar hij een trai­ning ver­zorg­de. Zo had hij al een aan­tal unie­ke invul­lin­gen gezien daar waar men van mening was dat de inter­ne com­mu­ni­ca­tie op deze plek waar­de­vol was en ver­der gesti­mu­leerd moest wor­den. Door bij­voor­beeld het plaat­sen van whi­te­boards zag men collega’s nadat de infor­me­le small talk ach­ter de rug was het moment aan­grij­pen om lopen­de pro­ble­men te bespre­ken en uit­wer­ken ‘nu men toch in gesprek was’. En wat te den­ken van een bedrijf waar men via een groot lcd scherm kon klet­sen met de kof­fie- of thee­drin­ken­de collega’s op een ande­re loca­tie.
Wij heb­ben ook kof­fie­ruim­tes in ons gebouw. Ech­ter daar past in het hui­di­ge post-#metoo tijd­perk slechts maxi­maal één per­soon per kof­fie­beurt in. Daar­om praat men voor­al bui­ten de ruim­te met elkaar. Op de gang die in veel geval­len naad­loos over­gaat in de open kan­toor­tui­nen waar­mee men ons in een vlaag van ‘laten we ook eens jaren later bij een hype aan­slui­ten die al weer ver over z’n hoog­te­punt heen is’ een ple­zier meen­de te doen. Niet dus. Alleen door het plaat­sen van extra afschei­din­gen (die het hele open karak­ter weer teniet doen) kan voor­ko­men wor­den dat ieder­een dicht bij de kof­fie­ruim­tes con­ti­nu betrok­ken wordt bij de con­ver­sa­ties die daar ont­staan.
Deze week gaat het voor­al over de kof­fie zelf. Alle kof­fie­ma­chi­nes wor­den ver­van­gen. In één keer. Iets wat gezien kan wor­den als een risi­co­vol­le aan­pak. Want kof­fie (of thee) is als de motor waar het bedrijf op draait. Voor­lo­pig waren de ver­wach­tin­gen dan ook hoog­ge­span­nen. Zou­den de machi­nes snel zijn? Vol­doen­de opties heb­ben? Ver­schil­len­de tuit­jes, zodat het hete water voor de thee niet besmet zou raken met kof­fie- of caca­o­res­ten? Ieder­een had er wel iets over te zeg­gen, maar zolang de nieu­we machi­nes nog niet geplaatst waren bleef het bij spe­cu­la­ties.
Een tip­je van de slui­er werd opge­licht toen het eer­ste exem­plaar vrij­ge­ge­ven werd. Bin­nen de kort­ste keren stond er een file en kon­den we al snel de con­clu­sie trek­ken over de snel­heid. Die was waar­de­loos. Nog lang­za­mer dan het lang­zaams­te appa­raat dat we tot dus­ver­re altijd pro­beer­den te ver­mij­den. Zou je voor enke­le collega’s tege­lijk kof­fie halen, dan had je een gro­te kans dat het eer­ste kop­je al flink afge­koeld was ter­wijl je het laat­ste stond te tap­pen. Maar bij die afge­schre­ven appa­ra­ten die inmid­dels over­al ont­man­teld waren kreeg je ten­min­ste nog kof­fie. De nieuw­ko­mers die nu de dienst uit­maak­ten raak­ten dezelf­de dag een voor een bui­ten dienst. Wegens diver­se rede­nen maar met gelijk resul­taat, geen kof­fie. En omdat (vol­gen­de con­clu­sie) het hete water uit het­zelf­de tuit­je (en dus appa­raat) kwam, ook geen thee. Waar waren de water­ko­kers geble­ven?
Lang gele­den dat ik bij thuis­komst na een dag hard wer­ken zoveel trek had in een lek­ker kop­je kof­fie. Bij de kof­fie­ma­chi­ne kwam ik Inge tegen en we wis­sel­den er gezel­lig de laat­ste rod­dels uit voor­dat we over­gin­gen tot de meer seri­eu­ze zaken in onze gedeel­de huis­hou­ding. Wat gaan we eten?
~ ~ ~

2 reacties op “Eén kopje koffie, please…”

  1. Oh dat her­in­ner ik mij zo goed (ik heb geen werk momen­teel): kof­fie op het werk, zo belang­rijk! En dat gedoe dat het lang duurt, het hete water dat uit het­zelf­de tuutje kwam (niet mijn pro­bleem aan­ge­zien ik een kof­fie­leut ben en die ein­de­lo­ze rij, en nog erger vond ik het als mijn kan­toor (ik was inte­rim direc­tie­se­cre­ta­res­se) direct naast zo’n appa­raat stond en je alle klach­ten te horen kreeg zon­der dat je er om vroeg ? Maar je hoor­de er ook de bes­te gos­sip en er ont­ston­den goe­de idee­ën.
    Enne je laat­ste ali­nea ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *