Canadese honden blaffen niet

We waren onder­weg naar een plek waar­van ik de naam niet kon uit­spre­ken. Voor een team­buil­ding. De loca­tie was een hotel ergens in de ber­gen rich­ting de Hon­gaar­se grens. Ik had me er al een tijd­je op ver­heugd. Niet zozeer op het samen­zijn met mijn col­le­ga’s, maar eer­der het feit dat ik ein­de­lijk eens de gele­gen­heid had om wat meer van Roe­me­nië te zien dan de bin­nen­stad van Cluj.

In de auto raak­ten we aller­eerst aan de praat over werk­ge­re­la­teer­de zaken. Het hoort er nu een­maal bij. Gaan­de­weg ech­ter kwa­men er meer ‘lich­te­re’ onder­wer­pen aan de orde. Het begon ermee dat op de radio een bericht voor­bij kwam van een man die na jaren in het bui­ten­land zijn vrouw weer eens kwam bezoe­ken. Die had hem inmid­dels als dood laten ver­kla­ren om zo ver­ze­ke­rings­geld op te kun­nen strij­ken en het huis mak­ke­lij­ker te ver­ko­pen. Ter­wijl de pre­sen­ta­tor zich het hoofd brak welk lied­je hij hier het bes­te bij kon draai­en vroe­gen wij ons voor­al af hoe het con­tact al die tijd tus­sen die twee zou zijn geweest.

Hoe we uit­ein­de­lijk over Cana­da kwa­men te pra­ten weet ik niet meer. Doet er ook niet toe. Het land werd in ieder geval door een van mijn collega’s opge­he­meld als een soci­aal para­dijs op aar­de. Alles klop­te daar. Geen enke­le wan­klank kwam over zijn lip­pen. Waar­om hij er niet was blij­ven wonen werd me niet dui­de­lijk. Ik heb er niet naar gevraagd. Voor­al omdat ik met stom­heid gesla­gen was toen hij ons pro­beer­de te over­tui­gen dat de hon­den er niet blaf­ten. Dat was hem nog het mees­te bij­ge­ble­ven van zijn ver­blijf. In Roe­me­nië had hij zich altijd geër­gerd aan het con­stan­te gekef van klei­ne hond­jes. In Cana­da had hij gezien (en gehoord) dat het ook anders kon.

Zijn betoog waar­om de hon­den niet blaf­ten kon ik niet vol­gen, hoe­zeer ik mijn best ook deed. Het had iets met de stand van wel­vaart en bescha­ving te maken. Die lag ver voor in ver­hou­ding met Roe­me­nië. Dat laat­ste wil­de ik wel gelo­ven. Maar dat de hon­den daar­door niet blaf­ten? Ik had dat nog nooit eer­der gehoord. Ook de ande­re col­le­ga in de auto keek hem vol ver­ba­zing aan. Het luk­te ons ech­ter niet er iets tegen­in te bren­gen. We von­den het wel pri­ma zo. De sfeer was goed, de druk­te van alle­dag ver­dween lang­zaam naar de ach­ter­grond en het begon zacht­jes te sneeu­wen.

Een­maal op mijn hotel­ka­mer open­de ik het raam en keek uit op een stuw­meer tus­sen de ber­gen. Het sneeuw­de nog steeds. In de ver­re omtrek was geen enkel geluid te horen. Ik waan­de me in Cana­da.

~ ~ ~

4 Replies to “Canadese honden blaffen niet”

  1. Wat heb je dit mooi geschre­ven Peter!
    En ik denk nu ook aan de hon­den die in Cana­da niet blaf­fen; kom je ze niet tegen op straat, is het daar te uit­ge­strekt voor, bestaat er eigen­lijk een hon­den ras dat niet blaft, zou het een meta­foor voor iets zijn?
    Mooie omge­ving trou­wens, je foto is jaloers­ma­kend!

    Beantwoorden

    1. Dank voor het com­pli­ment San­dra.
      De strek­king van zijn ver­haal was dat de hon­den niet hoef­den te blaf­fen omdat alles goed gere­geld is in Cana­da. Waak­zaam­heid is niet nodig want de over­heid zorgt daar al voor. Als ik het goed begre­pen heb ten­min­ste.
      En de omge­ving waar wij een paar dagen mocht ver­blij­ven voor de team­buil­ding was inder­daad erg mooi. Helaas wei­nig tijd gehad om er op uit te trek­ken.

      Beantwoorden

  2. Dat hon­den in Cana­da niet blaf­fen ? daar is niks van aan hoor! Wat men­sen in Cana­da wel doen, en hier niet of bij mijn weten toch niet ten­zij die ver­wen­de dameshondjes…lol, is waar moge­lijk hun hond of kat mee­ne­men. Ze zijn daar natuur­lijk, gezien de afstan­den, ook lan­ger van huis weg wan­neer ze bij vrien­den of fami­lie op bezoek gaan.
    P.s.: Ik heb fami­lie in Cana­da en ver­bleef er res­pec­tie­ve­lijk zes en negen weken…al is dat intus­sen ette­lij­ke jaren gele­den.

    Beantwoorden

    1. Ja, ik vond het ook al een rede­lijk onge­loof­waar­dig ver­haal. Alleen ben ik dan altijd geneigd om er in mee te gaan. Dat je voor even­tjes in de illu­sie leeft dat het waar zou kun­nen zijn.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *