Geef mij maar sneeuw

Van­och­tend was het opnieuw gaan sneeu­wen. Net zoals op de avond van onze aan­komst in Cluj, eer­der deze week. In de ont­bijt­ruim­te van het hotel stond de tv aan. De nieuws­be­rich­ten in het Roe­meens kon­den we amper vol­gen maar de weers­voor­spel­ling liet niets te raden over: de hele dag zou het blij­ven sneeu­wen.

We vroe­gen ons af wat dit zou doen met de geplan­de vlucht terug naar Dort­mund later die mid­dag. Voor­als­nog viel er niet veel sneeuw, maar wat niet is kan nog komen zo rede­neer­den wij als ech­te pes­si­mis­ten. De taxi­rit naar kan­toor zou een goe­de graad­me­ter kun­nen zijn. Als we in een ver­keers­in­farct terecht zou­den komen door de sneeuw­val dan zou het op het vlieg­veld niet veel beter zijn. Dat viel uit­ein­de­lijk alles­zins mee. De wegen waren keu­rig schoon en het ver­keer reed naar omstan­dig­he­den rede­lijk door.

Gedu­ren­de de rest van de och­tend bleef ik regel­ma­tig naar bui­ten kij­ken zon­der dat er een noe­mens­waar­di­ge ver­an­de­ring te bespeu­ren viel. Het ging niet har­der sneeu­wen, maar ook niet zach­ter. Er vorm­de zich al een dik­ke laag op de auto’s die voor het gebouw gepar­keerd ston­den. Op de site van de vlieg­maat­schap­pij stond ech­ter nog steeds te lezen dat er geen ver­tra­gin­gen waren. We hoop­ten er het bes­te van.

Om half twaalf arri­veer­den we op het vlieg­veld. Ook daar gaven alle infor­ma­tie­bor­den in de ver­trek­hal aan dat we ons geen zor­gen hoef­den te maken. Opge­lucht slo­ten we ach­ter aan in de rij voor het inchec­ken van onze kof­fers. Net toen ik aan de beurt was viel de trans­port­band stil. Ik had het eerst niet in de gaten en zet­te mijn kof­fer op de band om ‘m te laten bewe­gen, maar de dame aan de balie gaf aan dat ik even geduld moest heb­ben. Ze pak­te de tele­foon en begon een gesprek. Een stuk­je ver­der­op zag ik mijn col­le­ga die ook gevraagd was om te wach­ten. Ach­ter ons werd de rij als­maar lan­ger.

Na veel over­leg werd dui­de­lijk dat er ergens een stuk bag­ga­ge half van de trans­port­band was gegle­den en de boel tegen­hield. Toen dat ver­wij­derd was duur­de het niet lang voor­dat er weer bewe­ging in kwam. Heel veel tijd had­den we niet ver­lo­ren. Bij de gate zagen we dat het vlieg­tuig al klaar stond. De sneeuw dwar­rel­de nog vro­lijk naar bene­den maar de baan leek vrij en we zagen ande­re vlieg­tui­gen opstij­gen of lan­den. Niets aan de hand. Keu­rig op tijd ver­trok­ken we naar Dort­mund waar zelfs iets­jes te vroeg aan­kwa­men door wind in de rug.

Om daar­na ver­vol­gens ander­half uur ver­tra­ging op te lopen onder­weg naar huis van­we­ge de avond­spits die extra druk was omdat het niet regen­de of sneeuw­de.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *