Geef mij maar sneeuw

Vanocht­end was het opnieuw gaan sneeuwen. Net zoals op de avond van onze aankomst in Cluj, eerder deze week. In de ont­bi­jtru­imte van het hotel stond de tv aan. De nieuws­bericht­en in het Roe­meens kon­den we amper vol­gen maar de weersvoor­spelling liet niets te raden over: de hele dag zou het bli­jven sneeuwen.

We vroe­gen ons af wat dit zou doen met de gep­lande vlucht terug naar Dort­mund lat­er die mid­dag. Vooral­snog viel er niet veel sneeuw, maar wat niet is kan nog komen zo rede­neer­den wij als echte pes­simis­ten. De taxir­it naar kan­toor zou een goede graad­me­ter kun­nen zijn. Als we in een ver­keersin­farct terecht zouden komen door de sneeuw­val dan zou het op het vliegveld niet veel beter zijn. Dat viel uitein­delijk alleszins mee. De wegen waren keurig schoon en het ver­keer reed naar omstandighe­den redelijk door.

Gedurende de rest van de ocht­end bleef ik regel­matig naar buiten kijken zon­der dat er een noe­menswaardi­ge veran­der­ing te bespeuren viel. Het ging niet hard­er sneeuwen, maar ook niet zachter. Er vor­mde zich al een dikke laag op de auto’s die voor het gebouw gepar­keerd ston­den. Op de site van de vlieg­maatschap­pij stond echter nog steeds te lezen dat er geen ver­tragin­gen waren. We hoopten er het beste van.

Om half twaalf arriveer­den we op het vliegveld. Ook daar gaven alle infor­matiebor­den in de vertrekhal aan dat we ons geen zor­gen hoef­den te mak­en. Opgelucht sloten we achter aan in de rij voor het incheck­en van onze kof­fers. Net toen ik aan de beurt was viel de trans­port­band stil. Ik had het eerst niet in de gat­en en zette mijn kof­fer op de band om ‘m te lat­en bewe­gen, maar de dame aan de balie gaf aan dat ik even geduld moest hebben. Ze pak­te de tele­foon en begon een gesprek. Een stuk­je verderop zag ik mijn col­le­ga die ook gevraagd was om te wacht­en. Achter ons werd de rij als­maar langer.

Na veel over­leg werd duidelijk dat er ergens een stuk bag­gage half van de trans­port­band was gegle­den en de boel tegen­hield. Toen dat ver­wi­jderd was duurde het niet lang voor­dat er weer beweg­ing in kwam. Heel veel tijd had­den we niet ver­loren. Bij de gate zagen we dat het vlieg­tu­ig al klaar stond. De sneeuw dwar­relde nog vrolijk naar bene­den maar de baan leek vrij en we zagen andere vlieg­tu­igen opsti­j­gen of lan­den. Niets aan de hand. Keurig op tijd vertrokken we naar Dort­mund waar zelfs iet­sjes te vroeg aankwa­men door wind in de rug.

Om daar­na ver­vol­gens ander­half uur ver­trag­ing op te lopen onder­weg naar huis van­wege de avond­spits die extra druk was omdat het niet regende of sneeuwde.

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie