Buitengesloten

Van­daag las ik hoe crim­ine­len zon­der al te veel moeite in je auto kun­nen komen. Door de code van je elek­tro­n­is­che autosleu­tel te scan­nen. Dat kun­nen ze zelfs op redelijke afs­tand doen. Dwars door muren heen. Inbreken in je huis is dus niet nodig. Gelukkig is er ook een manier om je erte­gen te bescher­men:

[…] een koek­b­lik. “Sleu­tel erin”, legt Schnei­ders uit. “Dan komt die in een kooi van Fara­day. Die blok­keert elek­trische velden, waar­door dat scan­nen van buite­naf niet lukt.”
[Crim­ine­len scan­nen sleutel­codes en roven auto’s leeg, nos.nl]

Een col­le­ga van me doet z’n auto nooit op slot. Dan hoeven eventueel geïn­ter­esseer­den niets te beschadi­gen willen ze rond­neuzen of er wat te halen valt. En dat valt er niet want een radio of nav­i­gatiesys­teem is afwezig. Hoo­gu­it kun­nen ze de airbags ver­wi­jderen. Omdat er wel een goede star­ton­der­brek­ing op zit kun­nen ze de auto zelf niet meen­e­men.

Ik ben echter bang dat een crim­i­neel met gelijke bedoelin­gen hier­door zo gefrus­treerd raakt dat hij alsnog de auto kort en klein zal slaan ter com­pen­satie. Maar miss­chien denk ik dat wel omdat ik zelf nogal gefrus­treerd raak indi­en m’n sleu­tels plots onvin­d­baar blijken te zijn.

Zo was het deze avond opnieuw raak.

Op kan­toor had ik mijn wacht­wo­ord om in te kun­nen loggen op het bedri­jf­s­netwerk moeten aan­passen. Een han­del­ing waar ik alti­jd als een berg tegenop keek van­wege de vele restric­ties die gelden voor het verzin­nen van een wacht­wo­ord. Pas onlangs kreeg ik de tip dat het hele­maal niet ver­plicht is om één woord te gebruiken. Veel veiliger (en makke­lijk­er te onthouden) is het wan­neer je een com­plete zin toepast. Een wachtzin, zeg maar.

Toen ik iets nieuws ver­zon­nen had, ver­gat ik niet om dit meteen aan te passen in enkele andere appli­caties die anders niet meer werken, en op mijn iPhone. De rest van de dag had ik geen prob­le­men.

Dat hield op toen ik een­maal thuis was. Er werd een ander netwerk ont­dekt door mijn intel­li­gente smart­phone en daarom was een extra ver­i­fi­catie vereist. Dat gaat via een app die om de zoveel sec­on­den een 6-cijferige code genereert. Alleen zag ik dat die app nog niet op mijn iPhone was geïn­stalleerd. Waarschi­jn­lijk omdat ik pas een nieuwe had gekre­gen.

Dus eerst die app down­load­en. Check.
Die vroeg ver­vol­gens om een account aan te mak­en. Check.
En voor dat account had ik een geheime sleu­tel nodig. Check.
Check is niet uw juiste geheime sleu­tel. Probeer het opnieuw. Check.
Check is niet uw juiste geheime sleu­tel. Probeer het opnieuw. Huh?
Huh? is niet uw juiste geheime sleu­tel. Probeer het opnieuw.

Je raadt het al. Wat ik ook probeerde, ik wist niet de juiste geheime sleu­tel in te toet­sen. Er was ook geen enkele hint op te vra­gen, laat staan dat de optie ‘geheime sleu­tel ver­geten?’ beschik­baar was.

In uiter­ste nood (want ik moest nog een aan­tal belan­grijke mails ver­w­erken deze avond) mijn lap­top van kan­toor erbij gepakt. Dat leek goed te gaan. Tot­dat ik de VPN verbind­ing wilde opstarten. Er ver­scheen een meld­ing dat mijn account inmid­dels was gede­ac­tiveerd. Uit vei­lighei­dsover­weg­in­gen natu­urlijk.

Heel beheerst begon ik met mijn hoofd op het toet­sen­bord te beuken.

~ ~ ~

    • Vol­gens mij zat bij je eerste reac­tie geen emailadres en daar­door bleef die even onzicht­baar tot­dat ik ‘m had goedgekeurd. Maar je hebt gelijk. We wer­pen als men­sheid een hoop extra bar­rières op (terecht of onterecht) om het direct met elka­ar kun­nen com­mu­niceren ingewikkeld te mak­en.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets