Weinig Leicester

De laat­ste keer dat ik naar Leices­ter moest voor mijn werk was vier jaar gele­den. Hoog­ste tijd om een nieuw bezoek­je te bren­gen. Aldus stapte ik gis­te­rocht­end vroeg in de trein richt­ing Schiphol om deze avond laat weer op sta­tion Elst te arriv­eren. Het waren twee fan­tastis­che dagen waarin ik net zoveel van Leices­ter en omgev­ing gezien heb als tij­dens al mijn voor­gaande trip­jes: niets.
Nou ja, laat ik het een klein beet­je posi­tiev­er bren­gen. Omdat het Hilton hotel vol­ge­boekt was kreeg ik nu een kamer toegewezen in het Mar­riott. Dat betek­ende een iets andere wan­del­route naar kan­toor. In plaats van de rotonde rechts te passeren liepen we er aan de link­erkant aan voor­bij. Een hele beleve­nis met totaal nieuwe vergezicht­en.
Voor de rest was er geen vari­atie in het pro­gram­ma (dat ik hier inte­graal kan knip­pen en plakken van vier jaar gele­den):

Ont­bi­jt in het hotel. Korte wan­del­ing (hoofdza­ke­lijk de autoweg over zien te steken die als een onnatu­urlijke bar­riere tussen het hotel en het indus­tri­eter­rein was opge­wor­pen) naar het kan­toor. De hele dag van 8 tot 19 uur testen in een te warme ver­gader­ruimte (met onder­brek­ing van lunch in het bedri­jf­s­restau­rant). Wan­del­ing terug naar het hotel. Drankje aan de bar. Din­er in het hotel of per taxi naar een eet­gele­gen­heid dicht in de buurt. Daar­na nog een drankje (of twee) aan de bar.
[uit: Geen Leices­ter, 2014]

Ik was er dan wel slechts twee dagen, maar het voelde alsof ik er een hele week had doorge­bracht toen ik in het vlieg­tu­ig terug op weg naar huis was. Het is me wel gelukt om in die twee dagen meer foto’s te mak­en dan voorheen. Bij deze:

Zoals gezegd sliep ik een ander hotel dan gewoon­lijk. Het Mar­riott. Veel mod­ern­er dan het Hilton, maar qua uitzicht vanu­it mijn hotelka­mer kon het me niet echt beko­ren. En dan vanzelf­sprek­end regen, regen en nog eens regen.

De kamers waren gelukkig wel stukken beter. Ruim, mod­ern en net­jes. Wat me opviel was dat er hier niet gekozen was voor de stan­daard­schilder­i­jt­jes aan de muur. Geen spreuken zoals in Cluj, maar een mooie rooie vos. Een illus­tratie die ik per­soon­lijk erg kon waarderen en goed vond passen in het interieur.

Hoewel de kamers niet gehorig waren werd ik ’s nachts toch een keert­je wakker van een hoop rumo­er op de gang. De vol­gende ocht­end zag ik bij menig hoteldeur lege drank­f­lessen staan. Ik had wel gezien dat er ’s avonds in de hotel­bar een grote groep flink plezi­er had, en waarschi­jn­lijk hebben enke­len uit de groep besloten om de feestelijkhe­den voort te zetten op de eigen kamer. Al dan niet gemengd.

Als laat­ste nog een affiche met omgangsregels wat ik aantrof op het toi­let. Niet in het hotel maar op kan­toor. Een vergelijk­bare med­edel­ing hing ook op het damestoi­let. Wat me vooral ver­baas­de was de waarschuwing om niet met je voeten op de wc-bril plaats te nemen. Hoewel het voeten wassen in de was­bak ook wel erg ver gaat. Gezien de gemid­deld vergevorderde leefti­jd van de meeste man­nelijke collega’s in Leices­ter leek het me boven­di­en lichtelijk over­dreven. De flex­i­biliteit die hier­voor nodig is zal bij de meeste niet meer aan­wezig zijn.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets