Werknemersopinieonderzoek

Er viel nie­mand van z’n stoel. Ook lag er geen appelt­je voor de dorst te wacht­en toen ik klaar was. Wel moest ik opnieuw gebruik mak­en van een pot­lood. Tij­den veran­deren maar som­mige zak­en bli­jven het­zelfde. Erg jam­mer want omdat ik thuis zat viel het nog niet mee om zo’n oud­er­wets stuk schri­jfgereed­schap te vin­den. We lev­en tenslotte in het dig­i­tale tijd­perk (zo had ik vorige week in Boul­der geleerd) en wie kan er nog fat­soen­lijk schri­jven tegen­wo­ordig? Gelukkig waren het ook nu weer vooral meerkeuze vra­gen waar­bij het vol­doende was om een rond­je te mark­eren bij het antwo­ord waar je je het meest tevre­den bij voelde.

Alle medew­erk­ers had­den hun tevre­den­heid (dit jaar gedefinieerd als opinie) al eerder doen blijken maar omdat ik ‘uit van kan­toor’ was mocht ik dat gemis alsnog goed­mak­en. Wat een eer. Vooraf aan mijn reis naar Boul­der had ik nog aangegeven dat het wat mij betre­ft geen prob­leem was dat ik een keert­je het onder­zoek niet kon bij­wo­nen. Maar daar was geen sprake van. Ook mijn rond­jes moesten en zouden gezien wor­den1. Dus lag er deze avond een pakket­je in de brieven­bus met alle ben­odigde papieren. Alleen geen pot­lood. Dat moest ik er maar bij zoeken. Een 3-D print­er zou nu wel hand­ig zijn geweest.

Toen ik niet veel lat­er vooroverge­bo­gen over het for­muli­er mijn tevre­den­heid als ‘bedi­ende’ cq medew­erk­er bij de eerste vra­gen had lat­en blijken vroeg ik me af of het miss­chien dezelfde vra­gen waren als ruim drie jaar gele­den. Ik kon ze echter niet meer voor de geest halen hoe goed ik mijn best ook deed. Niet dat het veel uit zou mak­en. Vrolijk kleurde ik verder in ver­schil­lende tin­ten gri­js tot­dat ik bij de zoge­naamde open vra­gen kwam. Hier ston­den ze bek­end als ‘Geschreven Antwo­or­den’. Onder de open vra­gen was echter niets geschreven. Dat zou ik zelf klaar­blijke­lijk moeten doen. Zuch­t­end ging ik aan de slag. Mijn tevre­den­hei­d­speil was iet­wat gedaald.

Nadat ook dit klus­je geklaard was las ik net op tijd dat het niet de bedoel­ing was om het inge­vulde for­muli­er te ‘plooien’ (wat ik inter­pre­teerde als ‘vouwen’). Dan zou al het moeizame werk om bin­nen de rond­jes te bli­jven alsnog voor niets zijn geweest. Het feit dat de retouren­vel­op wel ‘geplooid’ was, deed ik daarom af als een laat­ste test om te zien of ik wel met de juiste aan­dacht aan het onder­zoek had meegew­erkt. En dat had ik. Intens tevre­den met mezelf plak­te ik de envel­op dicht en ging iets nut­tigs doen.

~ ~ ~


  1. Even dacht ik een ver­wi­jz­ing te mak­en naar deze rond­jes, maar ik had niet het idee dat iemand de moeite zou nemen om door te klikken 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets