Reacties 2

Rondje extra halve kilometer

Van­och­tend ging ik hard­lo­pen. Ik had niet echt zin want zat lek­ker te lezen in een boek van John Irving, maar voor de ver­an­de­ring was het Inge die nu eens aan­gaf dat ik moest gaan. Zelf is zij niet zo van het spor­ten (van­we­ge uit­een­lo­pen­de rede­nen) en wan­neer ik een excuus zoek om thuis te blij­ven heeft zij altijd wel iets in de aan­bie­ding. Doch niet van­daag.

Met tegen­zin zet­te ik mijn bril af. Ten­slot­te had ik die ein­de­lijk weer terug na een vol­le drie weken op de tast rond­ge­schar­reld te heb­ben. Omdat ik nog steeds niet gewend ben om con­tact­len­zen in te doen tij­dens het hard­lo­pen was ik niet veel later bezig met de war­ming up en pro­beer­de onder­wijl het juis­te pro­gram­ma te selec­te­ren op mijn spor­t­hor­lo­ge. Toen er ver­bin­ding was met de sate­liet voor de gps trac­king ver­trok ik.

Sinds we zijn ver­huisd heb ik een aan­tal vas­te rou­tes gevon­den voor res­pec­tie­ve­lijk 5, 8, 10 en 15 kilo­me­ter. Ik besloot de rou­te van 8 kilo­me­ter te nemen, waar­bij ik de moge­lijk­heid heb om eer­der af te bui­gen en voor de 5 te gaan wan­neer het niet echt soe­pel gaat. De ver­wach­ting voor­af was dat ik eer­der zou afbui­gen.

Bij het punt waar ik nor­maal gespro­ken de eer­ste kilo­me­ter ach­ter de rug heb keek ik op mijn hor­lo­ge. Met enig getuur kon ik opma­ken dat ik er al ander­hal­ve kilo­me­ter op had zit­ten. Of zag ik het ver­keerd? Ik knip­per­de een paar keer met mijn ogen wat alleen maar tot effect had dat ze gin­gen tra­nen en ik nog min­der zag. Bij de twee­de kilo­me­ter nog maar eens kij­ken.

Ook daar gaf mijn hor­lo­ge aan dat ik al een hal­ve kilo­me­ter meer had afge­legd. Ten­min­ste, dat meen­de ik te zien. Ik gaf het op. Wat het afle­zen van de afstand op mijn hor­lo­ge betrof althans. Het lopen nog niet. Ik boog ook niet eer­der af. Maar het luk­te me niet om de acht kilo­me­ter in één ruk uit te lopen. Te wei­nig getraind de laat­ste tijd. Waar ik een eer­ste kor­te wan­del­pau­ze nam keek ik nog eens op mijn hor­lo­ge. Zes kilo­me­ter had ik erop zit­ten. Maar ik had niet het idee dat dit klop­te.

Thuis kop­pel­de ik het hor­lo­ge aan de pc om te syn­chro­ni­se­ren. Op de kaart zag ik mijn rou­te ver­schij­nen. Het zag er vreemd uit maar ik kon niet met­een opma­ken wat het was. Tot­dat ik zag dat het ver­trek­punt niet bij mijn huis was maar een stuk zui­de­lij­ker in het wei­land. Van­af dat punt ging het eer­ste gedeel­te van de rou­te dwars door dat wei­land en door de Lin­ge om pas ten noor­den van ons huis op het fiets­pad dat ik volg samen te val­len met de daad­wer­ke­lij­ke rou­te die ik gelo­pen had.

Het leek er inder­daad op dat er een hal­ve kilo­me­ter extra door mij was gelo­pen. Vir­tu­eel wel­is­waar. En dat had voor de ver­war­ring gezorgd. Nu is natuur­lijk de vraag hoe dit geko­men is. Een een­ma­li­ge opris­ping van­we­ge ondui­de­lij­ke atmos­fe­ri­sche omstan­dig­he­den? Of heeft het spor­t­hor­lo­ge z’n bes­te tijd gehad en is het aan ver­van­ging toe? Bin­nen­kort maar weer gaan lopen om te zien wat de gps voor me in pet­to heeft. Geen excuus om thuis te blij­ven.

~ ~ ~

0

2 reacties

    • Tja, en ik maar den­ken dat het aan mijn slech­te ogen lag. Hope­lijk gaat het vol­gend rond­je zon­der ver­ras­sin­gen. Want ik zit niet te wach­ten om een nieuw spor­t­hor­lo­ge aan te schaf­fen. Die din­gen zijn best wel prij­zig.

Schrijf een reactie