Een huis op de groei

Het was lunchti­jd en we zat­en tegen­over elka­ar aan tafel. Nog slechts enkele weken voor­dat ze met zwanger­schapsverlof zou gaan. Ik vroeg hoe het ervoor stond met de kinderkamer.
Niet goed.
Er was geen kinderkamer. Te weinig ruimte in hun huis­je. Het plan was nu om de baby met wieg en al in hun slaap­kamer te plaat­sen.
Een col­le­ga naast mij gaf aan dat dit een slecht idee was. Als ervar­ings­deskundi­ge deed ze omstandig uit de doeken hoe belan­grijk pri­va­cy voor de oud­ers was. Een kind erbij, hoe klein ook, zou alleen maar prob­le­men oplev­eren.
De aanstaande moed­er zak­te wat verder onderuit in haar stoel. Natu­urlijk had ze liev­er de oud­er­lijke slaap­kamer voor haarzelf en haar man gehouden. De enige andere optie was de woonkamer maar die was nu eigen­lijk al te klein. En als je niet meer kamers hebt, wat moet je dan? De huizen­pri­js in Cluj was de afgelopen jaren schrik­barend geste­gen en hen ont­brak het geld om te ver­huizen.
Het leek alsof met elke min­u­ut haar toekomst er somberder uitzag. Onbe­wust wreef ze over haar buik ter­wi­jl haar lunch onaangeroerd koud stond te wor­den.
Ik probeerde wat luchtigheid in het gesprek te bren­gen en vroeg me hardop af of je een huis niet kon lat­en groeien. Door het wat mest en water te geven. Ze moest lachen. Ja, dat zou wat zijn. Een huis op maat dat mee­groeit met de fam­i­lieuit­brei­d­ing. Het leek ons een gat in de markt.
’s Avonds in het hotel na een zoveel­ste eten­t­je besloot ik nog wat te gaan lezen. Na enkele bladz­i­jdes kwam ik bij deze pas­sage:

Even seen from a dis­tance, he looked near­ly the same as he had in high school. He’d grown a lit­tle big­ger, that was all, like a house with an addi­tion when the fam­i­ly grows.
[p.126, Col­or­less Tsuku­ru Taza­ki]

Het was een mooi idee. Maar niet echt uniek.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets