Een huis op de groei

Het was lunch­tijd en we zaten tegen­over elkaar aan tafel. Nog slechts enke­le weken voor­dat ze met zwan­ger­schaps­ver­lof zou gaan. Ik vroeg hoe het ervoor stond met de kin­der­ka­mer.

Niet goed.

Er was geen kin­der­ka­mer. Te wei­nig ruim­te in hun huis­je. Het plan was nu om de baby met wieg en al in hun slaap­ka­mer te plaat­sen.

Een col­le­ga naast mij gaf aan dat dit een slecht idee was. Als erva­rings­des­kun­di­ge deed ze omstan­dig uit de doe­ken hoe belang­rijk pri­va­cy voor de ouders was. Een kind erbij, hoe klein ook, zou alleen maar pro­ble­men ople­ve­ren.

De aan­staan­de moe­der zak­te wat ver­der onder­uit in haar stoel. Natuur­lijk had ze lie­ver de ouder­lij­ke slaap­ka­mer voor haar­zelf en haar man gehou­den. De eni­ge ande­re optie was de woon­ka­mer maar die was nu eigen­lijk al te klein. En als je niet meer kamers hebt, wat moet je dan? De hui­zen­prijs in Cluj was de afge­lo­pen jaren schrik­ba­rend geste­gen en hen ont­brak het geld om te ver­hui­zen.

Het leek als­of met elke minuut haar toe­komst er som­ber­der uit­zag. Onbe­wust wreef ze over haar buik ter­wijl haar lunch onaan­ge­roerd koud stond te wor­den.

Ik pro­beer­de wat luch­tig­heid in het gesprek te bren­gen en vroeg me hard­op af of je een huis niet kon laten groei­en. Door het wat mest en water te geven. Ze moest lachen. Ja, dat zou wat zijn. Een huis op maat dat mee­groeit met de fami­li­euit­brei­ding.

Het leek ons een gat in de markt.

’s Avonds in het hotel na een zoveel­ste eten­tje besloot ik nog wat te gaan lezen. Na enke­le blad­zij­des kwam ik bij deze pas­sa­ge:

Even seen from a dis­tan­ce, he loo­ked near­ly the same as he had in high school. He’d grown a litt­le big­ger, that was all, like a hou­se with an addi­ti­on when the fami­ly grows.
[p.126, Color­less Tsuku­ru Taza­ki]

Het was een mooi idee. Maar niet echt uniek.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *