Uitgelezen — juni 2018

Time Travel – James Gleick

Tijd­rei­zen. Wie zou het niet eens wil­len pro­be­ren? Maar zodra je erover gaat fan­ta­se­ren raak je al snel ver­ward in je eigen fan­ta­sie­ën. Want wat nu als je terug­gaat in de tijd en in een situ­a­tie ver­wik­keld raakt die de toe­komst zoda­nig kan beïn­vloe­den dat zelfs jouw geboor­te in gevaar brengt. Hoe is dat te ver­kla­ren met het feit dat je wel dege­lijk bent gebo­ren en in de tijd bent terug­ge­reisd? Of dat je jezelf in de toe­komst ver­plaatst. Met de ken­nis die je dan opdoet en die je even­tu­eel gebruikt op het moment dat je weer terug bent, zou het dan moge­lijk zijn om de peri­o­de te ver­mij­den die nog in het ver­schiet maar die je wel dege­lijk gezien hebt?

James Gleick heeft een poging gedaan de geschie­de­nis van het den­ken en schrij­ven over tijd­rei­zen zo com­pleet moge­lijk in kaart te bren­gen. Hij doet dit door het boek The Time Machi­ne van H.G. Wells als uit­gangs­punt te nemen. Werd dit lite­rai­re werk in het fan­ta­sy gen­re in eer­ste instan­tie nog­al lache­rig ont­van­gen, in de loop der tijd wer­den steeds meer pogin­gen onder­no­men om het aspect van het rei­zen door de tijd van­uit aller­lei invals­hoe­ken te beschrij­ven qua (on)mogelijkheden. Zowel de filo­so­fie, als de weten­schap als de opko­men­de lite­rai­re tak van de sci­en­ce fic­ti­on heeft zich regel­ma­tig de tan­den stuk gebe­ten op dit fas­ci­ne­ren­de onder­werp.

Hoe­wel som­mi­ge hoofd­stuk­ken rede­lijk abstrac­te the­o­rie­ën behan­de­len is het boek van James Gleick ner­gens saai of te moei­lijk. Iets wat ik ook al bewon­der­de in The Infor­ma­ti­on, een ander boek dat ik van hem heb gele­zen. Met de vele voor­beel­den die gebruikt wor­den in Time Tra­vel biedt het daar­naast ook nog eens een schat aan lite­ra­tuur en films die je op kunt zoe­ken om je ver­der te ver­die­pen mocht je blij­vend gegre­pen zijn door de vele onop­ge­los­te para­doxen van het tijd­rei­zen.

From the acclai­med author of The Infor­ma­ti­on and Cha­os, here is a mind­ben­ding explo­ra­ti­on of time tra­vel: its sub­ver­si­ve ori­gins, its evo­lu­ti­on in lite­ra­tu­re and sci­en­ce, and its influ­en­ce on our under­stan­ding of time itself.

Time Tra­vel
James Gleick
Uit­ge­ver: 4th Esta­te
ISBN: 9780008207670

~ ~ ~

Colorless Tsukuru Tazaki — Haruki Murakami

Tij­dens het lezen van Color­less Tsuku­ru Taza­ki moest ik regel­ma­tig den­ken aan Nor­we­gi­an wood van dezelf­de auteur. Ook nu vol­gen we een man die door omstan­dig­he­den her­in­ne­rin­gen ophaalt aan gebeur­te­nis­sen uit zijn stu­den­ten­tijd van meer dan twin­tig jaar gele­den. In bei­de boe­ken staat ook een muziek­stuk cen­traal wat onlos­ma­ke­lijk ver­bon­den is aan die in hun bele­ving lots­be­pa­len­de peri­o­de.

Mis­schien dat ik daar­om, van­we­ge de vele over­een­kom­sten die ik bleef zien, de twee boe­ken onbe­wust ging ver­ge­lij­ken. Waar­bij Nor­we­gi­an wood als refe­ren­tie­punt er voor mijn gevoel beter uit kwam. Het kan natuur­lijk dat ik Color­less Tsuku­ru Taza­ki onte­recht teveel heb gele­zen met de gedach­te dat Mura­kam het­zelf­de kunst­stuk­je nog eens over­nieuw wil­de doen en het daar­om bij voor­baat al een ach­ter­stand had. Want zo slecht is het boek hele­maal niet.

Ik vond het alleen onge­loof­waar­dig. Nu zijn de ver­tel­lin­gen van Mura­kami regel­ma­tig opge­bouwd rond­om onge­loof­waar­di­ge situ­a­ties, maar ik bedoel bij dit boek dat ik de per­so­na­ges en hun han­de­len voor­al onge­loof­waar­dig vond. Dat er in 1Q84 er plots twee manen aan de hemel ver­schij­nen vond ik vol­ko­men over­tui­gend.

Dat Tsuku­ru Taza­ki nadat zijn vrien­den vol­ko­men onver­wacht op een dag alle vriend­schaps­ban­den ver­bre­ken en hij geen enke­le poging onder­neemt om te ach­ter­ha­len wat hier­van de reden is, daar­mee had ik tot het ein­de toe wel moei­te.
Het blijft ech­ter een genot om Mura­kami te lezen, dus geef dit boek voor­al een kans. Of lees anders Nor­we­gi­an wood. Je zult er geen spijt van krij­gen.

Tsuku­ru Taza­ki had four best friends at school. By chan­ce all of their names con­tai­ned a colour. The two boys were cal­l­ed Akamat­su, mea­ning ‘red pine’, and Oumi, ‘blue sea’, whi­le the girls were Shi­ra­ne, ‘whi­te root’, and Kuro­no, ‘black field’. Taza­ki was the only last name with no colour in it.
One day Tsuku­ru Tazaki’s fiends announ­ced that they didn’t want to see him, or talk to him, ever again.
Sin­ce that day Tsuku­ru has been flo­a­ting through life, una­ble to form inti­ma­te con­nec­ti­ons with any­o­ne. But then he meets Sara, who tells him that the time has come to find out what hap­pe­ned all tho­se years ago.

Color­less Tsuku­ru Taza­ki and his years of pil­gri­ma­ge
Haruki Mura­kami
Uit­ge­ver: Vin­ta­ge books
ISBN: 9780099590378

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *