Uit eten

We kre­gen meloen geserveerd. Met ham. Ser­ra­no ham om pre­cies te zijn. Dat had niet geho­even van de jon­gens. Een schoolgenoot­je waar ze goed mee kon­den opschi­eten had als naam Ser­a­no. Een r min­der maar nog steeds von­den ze het vreemd dat er een ham naar hem was ver­noemd. Dus aten zij wat meer meloen en wij alle ham. Tenslotte had­den wij geen Ser­a­no in onze ken­nis­senkring.

Daar­na was er stok­brood met knoflook­saus. Dat was een suc­ces. Althans het brood. Liev­er had­den ze kruiden­bot­er gehad. Helaas was die niet voor­ra­dig. Uitein­delijk viel de knoflook­saus goed in de smaak bij een van onze kleinkinderen. De ander hield het bij droog brood.

Toen waren we toe aan ons hoofdgerecht. De avon­tu­urlijk­ste van de twee had fish & chips besteld. Vooraf had­den we gevraagd wat voor vis het was (een soort kabel­jauw) en hoe de berei­d­ing zou zijn (gefritu­urd). Kon­den we aan­nemen dat het als een lekker­bek­je zou smak­en? Ja, dat kon­den we. Dat bleek niet het geval te zijn. Na enkele hap­jes zagen we al dat het geen suc­ces was. We proef­den zelf even en moesten hem gelijk geven. Het was een klef stuk­je witte vis zon­der smaak. Hoe je het in Enge­land voorgeschoteld zou kri­j­gen, zeg maar.

Gelukkig was hij meer gecharmeerd van onze bief­s­tuk en saté dus ruilden we wat gerecht­en over en weer. De jong­ste klein­zoon at onder­tussen ges­taag door aan zijn verse fri­et met frikan­del. Blijk­baar was daar niets mis mee. Toch wel. De verse fri­et was in zijn ogen wel heel erg vers. Zon­der dat het ons duidelijk werd wat hij daarmee bedoelde. Liev­er had hij gewone fri­et gehad. Gelukkig had hij door het buiten spe­len en ren­nen vol­doende trek gekre­gen om zijn bezwaren over­bo­ord te zetten. Zelfs de frikan­del (die anders smaak­te dan anders; hoe anders dan? nou, gewoon anders) werd in zijn geheel weggew­erkt.

Bleef over het toet­je. De jon­gens besloten op veilig te gaan. Een water­i­js­je. Met aard­beiens­maak. Op de ver­pakking stond dat het hier om pure aard­beien ging. We had­den zo onze ver­moe­dens maar zei­den niets. Dat deden zij wel. Al snel genoeg had­den ze door dat het hier niet ging om 99,9% water met een smaak­je maar 100% bevroren aard­beien. Dat was te veel van het goede. Of wij zo vrien­delijk wilden zijn om ze op te likken. En of ze dan bij ons thuis een nor­maal ijs­je kon­den kri­j­gen. Natu­urlijk.

Lat­er die avond toen ze onderuit geza­kt op de bank een film zat­en te kijken vroe­gen we of ze lekker gegeten had­den. Dat had­den ze.

~ ~ ~

Geef een reactie