Het is gammel aan de overkant

Het was half negen toen de wek­ker van­och­tend ging. Nadat ik om vier uur ’s nachts in bed was gekro­pen na een lan­ge avond van tes­ten. Toch voel­de ik me ver­ba­zend genoeg erg fit. En hel­der. Zo hel­der zelfs dat ik er met­een aan dacht om een foto van het uit­zicht te maken.

Inmid­dels is het een soort van ‘tra­di­tie’ gewor­den om een foto op inst­agram te plaat­sen met wat ik zie wan­neer ik uit mijn hotel­raam kijk. Met als vast onder­schrift ‘Room with a view’.

Dit­maal had ik een kamer aan de voor­kant van het hotel dat gele­gen is aan de druk­ke door­gangs­weg naar het cen­trum. Afge­lo­pen nacht was het me niet opge­val­len toen ik de gor­dij­nen dicht­trok. Ik was al te moe blijk­baar. En ook deze och­tend was ik niet wak­ker gewor­den van het vele ver­keer dat vaak stap­voets, bum­per aan bum­per de stad in wil.

Over twee weken begin­nen de uni­ver­si­tei­ten weer met college’s en daar­om viel het nu nog wel wat mee met de files. Dat scheel­de ook.

Ik heb wel eens vaker een kamer aan deze zij­de van het hotel gehad en elke keer weer ver­baas ik me over de bouw­val aan de over­kant. Het dak lijkt echt op instor­ten te staan. Maar ondanks dat ze over­al flink aan het ver­bou­wen zijn in de stad zie ik hier eigen­lijk alleen maar een con­struc­tie die voet­gan­gers moet bescher­men tegen val­len­de dak­pan­nen. Geen over­bo­di­ge luxe.

Thuis werd er onder­tus­sen wel flink gewerkt. Omdat we tij­dens de ver­bou­wing de vloer nood­ge­dwon­gen moesten ver­ho­gen (er zat geen dek­laag in), moest ook het vol­le­di­ge kozijn van de voor­deur ver­van­gen en ver­hoogd wor­den. Daar­door zaten we nu met een stoep­je aan de voor­kant dat eigen­lijk te laag was. En er zaten ook nog eens lelij­ke pla­vui­zen in. Geluk­kig had­den we een sta­pel steen­tjes gra­tis gekre­gen, en het ble­ken er net genoeg om alles op te vul­len. Het resul­taat mag er zijn.

~ ~ ~