Rara, waar ben ik?

Vanochtend was ik heel even de kluts kwijt. Het begon ermee dat ik in het donker van mijn kamer de wekker niet kon vinden die me luidruchtig maande het bed te verlaten. Op de tast naar de gebruikelijke plek waar het nachtlampje zich moest bevinden raakte ik vanalles maar niet het knopje om het licht aan te doen. Ook zag ik nergens het display van de wekker om te zien hoe laat het was.

Nogal wiedes. Ik lag niet thuis in mijn vertrouwde bed maar in een hotelkamer. Dat was me inmiddels wel duidelijk geworden. Maar waar? Niet dat ik zo’n frequent traveler ben, maar voor mijn doen was het afgelopen jaar er eentje van meer uit dan thuis. Vergeleken met de voorgaande jaren dan toch. Dus nogmaals, waar was ik?

Of de jaren gaan tellen dat weet ik niet (deze week tik ik de 55 jaar aan), feit is dat de cruciale informatie in welk land ik wakker was geworden, niet wilde komen. Hoe vreemd het ook klinkt, terwijl ik me suf zat te peinzen op deze vraag schoot me een aflevering te binnen van Mindfuck (ironisch genoeg schiet me nu ook zijn naam niet te binnen). Hij bezocht een camping, stelde zich voor aan een groepje vrienden, verzocht een vrouw op te staan, hypnotiseerde haar en vroeg toen aan haar uit welke plaats zij kwam. Ze had geen flauw idee. Kon er niet op komen. Vertwijfeld keek ze haar vrienden aan. Was ze gek geworden? Wat was er in hemelsnaam met haar aan de hand?

Wat was er met mij aan de hand? Was ik gek geworden? Welnee, alleen kon ik me niet herinneren waar ik was. Er zat maar één ding op. De gordijnen te openen. Dat hielp in eerste instantie niet zo heel veel. In de verte zag ik bomen en daarachter ontwaarde ik een snelweg. Beneden me een parkeerplaats. Zo te zien was ik niet in Cluj. En ik herkende wel vaagjes het uitzicht. Het kwartje wilde echter nog niet vallen. Totdat zich twee auto’s op de parkeerplaats in beweging zetten en elkaar op vreemde manier passeerden. Dat was voldoende om me te doen realiseren dat ik in het Verenigd Koninkrijk was. In Leicester om precies te zijn.

Opgelucht zocht ik de badkamer op. De eerste nog koude stralen van de douche verdreven de laatste restjes mist uit mijn hoofd. Ik was klaar voor de workshop BOT automation.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *