Rara, waar ben ik?

Vanocht­end was ik heel even de kluts kwi­jt. Het begon ermee dat ik in het donker van mijn kamer de wekker niet kon vin­den die me luidruchtig maande het bed te ver­lat­en. Op de tast naar de gebruike­lijke plek waar het nacht­lam­p­je zich moest bevin­den raak­te ik vanalles maar niet het knop­je om het licht aan te doen. Ook zag ik ner­gens het dis­play van de wekker om te zien hoe laat het was.

Nogal wiedes. Ik lag niet thuis in mijn vertrouwde bed maar in een hotelka­mer. Dat was me inmid­dels wel duidelijk gewor­den. Maar waar? Niet dat ik zo’n fre­quent trav­el­er ben, maar voor mijn doen was het afgelopen jaar er een­t­je van meer uit dan thuis. Vergeleken met de voor­gaande jaren dan toch. Dus nog­maals, waar was ik?

Of de jaren gaan tellen dat weet ik niet (deze week tik ik de 55 jaar aan), feit is dat de cru­ciale infor­matie in welk land ik wakker was gewor­den, niet wilde komen. Hoe vreemd het ook klinkt, ter­wi­jl ik me suf zat te peinzen op deze vraag schoot me een aflev­er­ing te bin­nen van Mind­fuck (iro­nisch genoeg schi­et me nu ook zijn naam niet te bin­nen). Hij bezocht een camp­ing, stelde zich voor aan een groep­je vrien­den, ver­zocht een vrouw op te staan, hyp­no­tiseerde haar en vroeg toen aan haar uit welke plaats zij kwam. Ze had geen flauw idee. Kon er niet op komen. Ver­twi­jfeld keek ze haar vrien­den aan. Was ze gek gewor­den? Wat was er in hemel­snaam met haar aan de hand?

Wat was er met mij aan de hand? Was ik gek gewor­den? Wel­nee, alleen kon ik me niet herin­neren waar ik was. Er zat maar één ding op. De gordi­j­nen te ope­nen. Dat hielp in eerste instantie niet zo heel veel. In de verte zag ik bomen en daarachter ont­waarde ik een snel­weg. Bene­den me een par­keer­plaats. Zo te zien was ik niet in Cluj. En ik herk­ende wel vaag­jes het uitzicht. Het kwart­je wilde echter nog niet vallen. Tot­dat zich twee auto’s op de par­keer­plaats in beweg­ing zetten en elka­ar op vreemde manier passeer­den. Dat was vol­doende om me te doen realis­eren dat ik in het Verenigd Koninkrijk was. In Leices­ter om pre­cies te zijn.

Opgelucht zocht ik de bad­kamer op. De eerste nog koude stralen van de douche ver­dreven de laat­ste rest­jes mist uit mijn hoofd. Ik was klaar voor de work­shop BOT automa­tion.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets