reactie 0

Rara, waar ben ik?

Van­och­tend was ik heel even de kluts kwijt. Het begon ermee dat ik in het don­ker van mijn kamer de wek­ker niet kon vin­den die me luid­ruch­tig maan­de het bed te ver­la­ten. Op de tast naar de gebrui­ke­lij­ke plek waar het nacht­lamp­je zich moest bevin­den raak­te ik vanal­les maar niet het knop­je om het licht aan te doen. Ook zag ik ner­gens het dis­play van de wek­ker om te zien hoe laat het was.

Nog­al wie­des. Ik lag niet thuis in mijn ver­trouw­de bed maar in een hotel­ka­mer. Dat was me inmid­dels wel dui­de­lijk gewor­den. Maar waar? Niet dat ik zo’n fre­quent tra­ve­ler ben, maar voor mijn doen was het afge­lo­pen jaar er een­tje van meer uit dan thuis. Ver­ge­le­ken met de voor­gaan­de jaren dan toch. Dus nog­maals, waar was ik?

Of de jaren gaan tel­len dat weet ik niet (deze week tik ik de 55 jaar aan), feit is dat de cru­ci­a­le infor­ma­tie in welk land ik wak­ker was gewor­den, niet wil­de komen. Hoe vreemd het ook klinkt, ter­wijl ik me suf zat te pein­zen op deze vraag schoot me een afle­ve­ring te bin­nen van Mind­fuck (iro­nisch genoeg schiet me nu ook zijn naam niet te bin­nen). Hij bezocht een cam­ping, stel­de zich voor aan een groep­je vrien­den, ver­zocht een vrouw op te staan, hyp­no­ti­seer­de haar en vroeg toen aan haar uit wel­ke plaats zij kwam. Ze had geen flauw idee. Kon er niet op komen. Ver­twij­feld keek ze haar vrien­den aan. Was ze gek gewor­den? Wat was er in hemels­naam met haar aan de hand?

Wat was er met mij aan de hand? Was ik gek gewor­den? Wel­nee, alleen kon ik me niet her­in­ne­ren waar ik was. Er zat maar één ding op. De gor­dij­nen te ope­nen. Dat hielp in eer­ste instan­tie niet zo heel veel. In de ver­te zag ik bomen en daar­ach­ter ont­waar­de ik een snel­weg. Bene­den me een par­keer­plaats. Zo te zien was ik niet in Cluj. En ik her­ken­de wel vaag­jes het uit­zicht. Het kwart­je wil­de ech­ter nog niet val­len. Tot­dat zich twee auto’s op de par­keer­plaats in bewe­ging zet­ten en elkaar op vreem­de manier pas­seer­den. Dat was vol­doen­de om me te doen rea­li­se­ren dat ik in het Ver­e­nigd Konink­rijk was. In Lei­ces­ter om pre­cies te zijn.

Opge­lucht zocht ik de bad­ka­mer op. De eer­ste nog kou­de stra­len van de dou­che ver­dre­ven de laat­ste rest­jes mist uit mijn hoofd. Ik was klaar voor de work­shop BOT auto­ma­ti­on.

~ ~ ~

0

Schrijf een reactie